Α΄Επιστολή προς Κορινθίους

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   1:1-16

Στην Κόρινθο είχε σχηματισθεί μια μεγάλη εκκλησία μέσω της υπηρεσίας του Παύλου (Πραξ. 18:10). Και αυτός, σαν ενας πιστός ποιμένας που ήταν, ενας θερμός ευαγγελιστής, συνεχίζει να προσέχει το ποίμνιό του με ενδιαφέρον (πρβλ. 2 Κορινθ. 11:28). Γράφει αυτή την πρώτη επιστολή απο την Εφεσο, και απευθύνεται επίσης και σε “όλους, όσους επικαλούνται το όνομα του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, σε κάθε τόπο” (εδ. 2). Ετσι λοιπόν απευθύνεται και σε σένα αν ανήκεις σ’ αυτούς που επικαλούνται τ’ όνομά Του.

Ο Παύλος δέχτηκε ανησυχητικά νέα απο την Κόρινθο. Σ’ αυτήν την εκκλησία είχαν εμφανιστεί διάφορες αταξίες. Προτού όμως αναφερθεί σ’ αυτά τα θλιβερά θέματα, ο απόστολος  υπενθυμίζει σ’ αυτούς τους πιστούς τα πνευματικά τους πλούτη, αναγνωρίζοντάς τα ως προσφορά της χάρης του Θεού (εδ. 4, 5). Για να υπολογίζουμε την ευθύνη μας, και να παίρνουμε τη Χριστιανική μας ζωή πιο σοβαρά ας επαναφέρουμε στη μνήμη μας κατα καιρούς τα ανεκτίμητα προνόμιά μας. Επίσης ας ευχαριστούμε τον Κύριο όπως κάνει κι εδώ ο απόστολος.

Η πρώτη επίπληξη που απευθύνει ο απόστολος στην εκκλησία της Κορίνθου αφορά τους φιλόνικους. Αυτοί ακολουθούσαν τον άνθρωπο (Παύλο, Απολλώ, Κηφά – και τον Χριστό σαν κάποιον πιο έξοχο διδάσκαλο απο τους άλλους: Ιωαν. 3:2), αντί να είναι ενωμένοι στην κοινωνία του “Ιησού Χριστού, του Κυρίου μας”, του Υιού του Θεού (εδ. 9). Είθε αυτή να είναι η μερίδα μας πάντοτε! (1 Ιωαν. 1:3).

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   1:17-31

“Εις ημάς δέ τους σωζομένους”, ο λόγος του σταυρού είναι δύναμις Θεού. Ομως για τους υπόλοιπους ανθρώπους είναι μωρία. Ολόκληρο το νόημα του σταυρού: ο θάνατος ενός δίκαιου Ανθρώπου για να ικανοποιηθεί η δικαιοσύνη του Θεού, η δωρεάν συγχώ-ρεση των αμαρτωλών, η παραμέρηση του φυσικού ανθρώπου, είναι ακριβώς τόσες πολλές αλήθειες που προσκρούουν στην ανθρώπινη λογική. Αντιθέτως το να παρουσιάζουν θαύματα ή θεαματικά έργα, ενα ευγενές ιδεώδεςσυνοδευόμενοαπο μια ηθική που απαιτεί προσπάθειες . . . τον καιρό που πρέπει, νά το είδος της θρησκείας που δεν πειράζει κανέναν. Λοιπόν! Ολοι οι σοφοί, οι γραμματείς, οι φιλόνικοι, εν ολίγοις οι ισχυροί και νοήμονες αυτού του αιώνα . . . όλων των αιώνων τοποθετήθηκαν στο εδάφιο 18 κάτω απο εναν κοινό, τρομακτικό τίτλο: “εις μεν τους απολλυμένους”.

Είναι μια πραγματικότητα οτι μεταξύ των εξαγορασμένων του Κυρίου δεν είναι πολλοί σοφοί, ισχυροί ή ευγενείς άνθρωποι . . . (εδ. 26), γιατί είναι πιο δύσκολο γι’ αυτούς να γίνουν “σαν τα μικρά παιδιά” (Ματθ. 18:3, 11:25). Για να δοξάσει τον Εαυτό του, ο Θεός επιλέγει αυτά που είναι αδύναμα, ασθενή και εξουθενημένα – και οι Χριστιανοί τέτοιοι είναι σύμφωνα με την εκτίμηση του κόσμου. Ομως αυτό που τους δίνει αξία είναι οτι βρίσκονται εν Χριστώ και Αυτός τους χαρίζει: δύναμη, σοφία και δικαιοσύνη, αγιασμό και απολύτρωση (εδ. 24, 30).   

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   2:1-16

Γνωρίζουμε οτι στον κόσμο το χάρισμα του ρήτορα, και “η υπεροχή του λόγου της ανθρώπινης σοφίας” μπορούν να είναι αρκετά για να βεβαιώσουν οποιαδήποτε νίκη. Ο Θεός όμως δεν χρησιμοποιεί αυτές τις φυσικές ικανότητες ή την επιδέξια προπαγάνδα για να κάνει γνωστή την πίστη (εδ. 4, 5). Ο Παύλος παρά την μόρφωσή του, δεν ήλκυσε την προσοχή των ανθρώπων στην Κόρινθο με τη σοφία του, τη μόρφωσή του ή τη ρητορική του ικανότητα. Με αυτό τον τρόπο θα βρισκόταν σε αντίθεση με τη διδασκαλία του, γιατί ο σταυρός του Χριστού τον οποίο εκήρυτε αναγγέλει το τέλος όλων αυτών που κάνουν τον άνθρωπο υπερήφανο. Ομως ο πιστός χωρίς να χάνει ο,τιδήποτε, δέχεται την ίδια ώρα τα αόρατα πράγματα “χαρισθέντα υπο του Θεού” – και παράλληλα το μέσον για να διακρίνουμε και να τ’ απολαμβάνουμε: το Αγιο Πνεύμα, το μόνο μέσον που χρησιμοποιεί ο Θεός για να συνδεόμαστε με τη σκέψη Του (εδ. 12). Ποιά αξία έχει ενα κομμάτι μουσικής χωρίς το όργανο που θα το παίξει, ή μια ηχογράφηση χωρίς τη συσκευή αναπαραγωγής; Και  πάλι ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα του καλλίτερου μουσικού κονσέρτου μπροστά σ’ ένα ακροατήριο που το αποτελούν άνθρωποι που είναι κουφοί; Ομοίως και την γλώσσα του Πνεύματος δεν μπορεί να την καταλάβει “ο φυσικός άνθρωπος”. Συνεπώς “αυτός που είναι πνευματικός” μπορεί να δεχτεί τα πνευματικά πράγματα με πνευματικά μέσα” (εδ. 13-15).

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   3:1-15

Εχοντας κυριευθεί απο τις διαιρέσεις τους, οι Κορίνθιοι δεν είχαν κάνει καμία πρόοδο. Ηταν σαν πτωχοί μαθητές σχολείου που ανοήτως συζητούσαν για το ποιός είχε τον πιο έξυπνο καθηγητή ή την καλλίτερη τάξη. Ο Παύλος τους εξηγεί οτι αν ενδιαφέρονται για τον υπηρέτη περισσότερο παρά για τη διδασκαλία του προς τους μαθητές, εξακολουθούσαν να είναι σαρκικοί (εδ. 3). Πόσο συχνά συγχέουμε την αλήθεια με το πρόσωπο που την παρουσιάζει. Για παράδειγμα, αν ακούμε κάποιον υπηρέτη του Θεού έχοντας ήδη αποφασίσει οτι δεν εχει τίποτα να μας προσφέρει, θα ακούσουμε μονάχα αυτά που περιμέναμε.

Στη συνέχεια ο απόστολος σκιαγραφεί την ευθύνη αυτού που οικοδομεί. Στο έργο του Θεού, το οποίο παρουσιάζεται σαν αγρός που καλιεργείται και σαν οικοδόμημα, κάθε εργάτης εχει το δικό του χρέος. Μπορεί να προμηθεύει υλικά (αυτό σημαίνει διάφορες απόψεις της αλήθειας): οικοδομώντας τις ψυχές παρουσιάζοντάς τους την δικαιοσύνη του Θεού (χρυσός), την απολύτρωση (άργυρος), τις δόξες του Χριστού (πολύτιμοι λίθοι). Ομως κάτω απ’ την παρουσίαση ενός μεγάλου έργου, μπορεί επίσης να οικοδομεί με ξύλα, χόρτα, καλάμια . . . έργο το οποίο δεν θα σταθεί στη φωτιά. Ναί, “είθε κάθε άνδρας να προσέξει πώς” (όχι πόσο πολύ) οικοδομεί σ’ αυτό το μοναδικό άφθαρτο θεμέλιο: τον Ιησού Χριστό.  

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   3:16-23 ; 4:1-5

Παράλληλα με τους αληθινούς εργάτες που μπορεί να κάνουν κακό έργο (εδ. 15), υπάρχουν και κακοί εργάτες που φθείρουν το ναό του Θεού αυτό το ναό που είναι άγιος όπως και Αυτός που τον κατοικεί (εδ. 17). Είθε κανένας να μην απατάει τον εαυτό του όσον αφορά αυτό που είναι ή αυτό που κάνει (εδ. 18). Ας προσέχουμε επίσης τους λόγους και τις ανθρώπινες πρακτικές. Αυτά δεν είναι αξιόπιστα μέτρα σύγκρισης. Η σοφία του κόσμου είναι μωρία για το Θεό, η σοφία του Θεού μωρία για τον κόσμο (εδ. 19). Και το ένα και το άλλο εκτιμώνται σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό. “Ο φυσικός άνθρωπος” κοιτάζει με οίκτο τον Χριστιανό, σκεφτόμενος οτι θυσιάζει χωρίς λόγο, για ενα αβέβαιο μέλλον τα πλεονεκτήματα και τις ευχαριστήσεις της παρούσας στιγμής. Λοιπόν! Μακάρι να μπορούσαμε όλοι να συγκινηθούμε απ’ αυτό το είδος της παραφροσύνης! Ποιές είναι εξ άλλου οι ανόητες ματαιότητες που θα αντιπαρατάσσαμε έναντι αυτού που κατέχουμε; “Τα πάντα είναι δικά μας” δηλώνει ο απόστολος Παύλος, και είναι δικά μας επειδή εμείς είμαστε του Χριστού στον οποίο ανήκουν τα πάντα. Εξαρτώμενοι απο Εκείνον, μπορούμε να διαθέτουμε τα πάντα για την υπηρεσία Του. Αυτό όμως που ζητείται στη πρώτη θέση είναι να “βρεθεί έκαστος πιστός” (4:2). Ο καθένας μας είναι ενας οικονόμος περισσότερου ή λιγότερου και συνεπώς θα δεχτεί τον έπαινό του όχι απ’ τον αδελφό του, αλλά απο τον Μόνο που διαβάζει τις καρδιές μας (εδ. 5, δες 2 Τιμοθ. 2:15).

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   4:6-21

Ποιά ήταν η ρίζα των τσακωμών στην Κόρινθο αν δεν ήταν η υπερηφάνεια (Παροιμ. 13:10); Ο καθένας υπερηφανεύθηκε για τα πνευματικά του χαρίσματα και γνώση (1:5), ξεχνώντας όμως ενα πράγμα – οτι τα είχε δεχτεί όλα καθαρά απο την χάρη. Για να μένουμε ταπεινοί, ας θυμόμαστε διαρκώς την ερώτηση στο εδάφιο 7: “Τί έχεις το οποίον δεν έλαβες;”

Επιπλέον απ’ το να φουσκώσουν κατ’ αυτό τον τρόπο λόγω της δικής τους σπουδαιότητας, θα μπορούσαν να επιθυμούν κάτι πέρα απο τον “Ιησού Χριστό. . . σταυρωμένο” (2:2), να “βασιλεύσει” απο τώρα, αφού εχει γραφτεί “αν υπομένωμεν (στον παρόντα καιρό) θέλομεν και συμβασιλεύσει” (2 Τιμ. 2:12). Ο Παύλος απο την πλευρά του είχε πάρει σωστά αυτά τα πράγματα. Εκουσίως πήρε τη θέση του μαζί με τα “περικαθάρματα του κόσμου, έγινε σκύβαλο πάντων” . . . μια θέση που πολλοί λίγοι Χριστιανοί μπορούν να δεχτούν. Ομως δείχνοντάς τους οτι διακυβεύεται η πραγματική τους ευτυχία, παρακαλεί τους αγαπητούς του Κορίνθιους να τον ακολουθήσουν σ’ αυτό το μονοπάτι. Ηταν ο πνευματικός τους πατέρας (εδ. 15), και επιθυμούσε να τον ακολουθήσουν σ’ αυτόν όπως ακολουθούν τα παιδιά τον πατέρα τους. Ωστόσο, αν δεν άκουγαν αυτές τις προειδοποιήσεις, ήταν έτοιμος οταν τους συναντήσει να χρησιμοποιήσει “τη ράβδο”, δηλαδή να γίνει πολύ αυστηρός μαζί τους. Αυτό το πατρικό καθήκον μπορούσε να νουθετήσει προς όφελός τους “τα αγαπητά του τέκνα” (εδ. 14).

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   5:1-13

Ο απόστολος προσεγγίζει τώρα ενα πολύ θλιβερό θέμα. Εκτός απο τις ανησυχητικές διαιρέσεις υπήρχε στην εκκλησία της Κορίνθου μια σοβαρή ηθική αμαρτία, που αν και την διέπραττε μονάχα ενας, αυτή εμόλυνε όλη την εκκλησία (πρβλ. Ιησού του Ναυή 7:13 . . .). Παρ’ όλο που αυτή η “ζύμη” θα’ πρεπε να’ χει βυθίσει τους Κορίνθιους σε πένθος και ντροπή, δεν εμπόδισε την “καύχησή” τους. Είναι σαν κάποιον άνθρωπο, που προσβλήθηκε απο λέπρα, και ισχυριζόμενος άγνοια για την ασθένειά του, κρύβει τις πληγές κάτω απο όμορφα ρούχα. Ο απόστολος επικαλείται το όνομα του Κυρίου, για ειλικρίνεια και αλήθεια (εδ. 8). Δεν διστάζει να αποκαλύψει αυτό το κακό χωρίς να σκεφτεί τα αισθήματα των ανθρώπων. Προτού αναλάβουμε οποιαδήποτε υπηρεσία και κάθε Χριστιανική μαρτυρία, η συνείδηση πρέπει να είναι σε τάξη. Και ο αγιασμός απαιτεί οι πιστοί όχι μόνο να απέχουν απ’ το κακό στη προσωπική τους πορεία αλλά να κρατούν και τους εαυτούς τους χωρισμένους απο αυτούς που ζούν στην αμαρτία ενώ επαγγέλονται οτι είναι παιδιά του Θεού (εδ. 11). Ποιός είναι ο μεγάλος λόγος για τον οποίο ατομικά και σαν συνάθροιση θα πρέπει να φυλαγόμαστε απο κάθε κοινωνία και ελαφρότητα απ’ το κακό ; Σε καμμία περίπτωση για να φανερώσουμε κάποια υπεροχή πάνω σε άλλους, αλλά εξ’ αιτίας της αιώνιας αξίας της θυσίας που πλήρωσε το χρέος των δικών μας αμαρτιών (εδ. 7).  

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   6:1-20

Στην Κόρινθο υπήρχε και μια άλλη αμαρτία. Οι αδελφοί είχαν ξεφύγει τόσο ώστε να φτάσουν και στα δικαστήρια του κόσμου προκειμένου να λύσουν τις διαφορές που είχαν μεταξύ τους. Μια πραγματικά θλιβερή μαρτυρία! Ο απόστολος επιπλήττει αυτόν που δεν αποδέχτηκε την αδικία όσο και αυτόν που την διέπραξε. Στη συνέχεια αναφέρεται στις κυριότερες αμαρτίες μεταξύ των ειδωλολατρών και δηλώνει σοβαρά οτι δεν είναι δυνατόν να είσαι σωσμένος ενώ συνεχίζεις να ζείς στην αμαρτία.

Και τέτοιοι υπήρξατε μερικοί, συμπεραίνει. Αλλά τώρα, αυτό που ο Θεός έκανε: λουσθήκατε, αγιασθήκατε, δικαιωθήκατε! Θα μπορούσατε να ξαναμολυνθήτε;

Εκτός απ’ την αμαρτία, τίποτα δεν μου απαγορεύεται . . . αλλά τα πάντα θα μπορούσαν να μεσκλαβώσουν αν δεν προσέχω (εδ. 12). “Το κακό δεν βρίσκεται μόνο στα πράγματα του κόσμου, αλλά στην αγάπη γι’ αυτά τα πράγματα  που βρίσκεται μέσα στην καρδιά” (JND).

Τα εδάφια 13-20 αφορούν την καθαρότητα. Ας τα αφήσουμε να χαραχθούν ιδιαίτερα στην καρδιά του νέου Χριστιανού που είναι περισσότερο εκτεθιμένος σε σαρκικούς πειρασμούς. Το σώμα του δεν του ανήκει πλέον. Ο Θεός το έχει αγοράσει – ας μην ξεχνάμε ποτέ με ποιά τιμή! – για να κάνει απο αυτό ενα μέλος απο το σώμα του Χριστού (εδ. 15), και στο Αγιο Πνεύμα εναν ναό που πρέπει να είναι άγιος όπως είναι ο θείος Οικοδεσπότης του (εδ. 19).

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   8:1-13

Αφού προειδοποίησε νωρίτερα στο κεφ. 6:13-20 τον πιστό ενάντια στην ακαθαρσία, στο κεφάλαιο 7 του μιλάει για το μονοπάτι που μπορεί να πάρει με την επιδοκιμασία του Κυρίου: αυτό του γάμου. Ο νέος Χριστιανός που φύλαξε την οδό του σύμφωνα με το Λόγο (Ψαλμ. 119:9), θα πρέπει να περιμένει τον Κύριο περισσότερο απο ποτέ γι’ αυτή την σπουδαία απόφαση.

Στο κεφάλαιο 8 ο Παύλος αναφέρεται στα κρέατα απο θυσίες που συχνά προσφέρονταν στους ειδωλολατρικούς ναούς προτού πωληθούν στην αγορά. Αυτό προβλημάτιζε τις συνειδήσεις κάποιων πιστών (πρβλ. Ρωμ. 14). Στις χώρες μας αυτό το ζήτημα δεν υφίσταται πλέον, όμως αυτές οι προτροπές εφαρμόζονται σε κάθε περίσταση στην οποία διατρέχουμε τον κίνδυνο να προσβάλουμε κάποιον άλλο πιστό: εναν αδελφό για τον οποίο ο Χριστός πέθανε

Πόσα πολλά πράγματα γνώριζαν οι Κορίνθιοι! “Δεν εξεύρετε . . .;” ρωτάει συνεχώς ο απόστολος (δες 6:2, 3, 9, 15, 19 . . .). Αλοίμονο! Πού τους χρησίμευε αυτή η γνώση; Μόνο για να τους προκαλεί ανόητη υπερηφάνεια. Διατρέχουμε τον ίδιο κίνδυνο,  κι’ εμείς που γνωρίζουμε τόσες αλήθειες με το μυαλό μας όμως, παρά με την καρδιά μας. Για να γνωρίζει “καθώς οφείλει να γνωρίζει”, ενας άνθρωπος πρέπει ν’ αγαπήσει το Θεό (εδ. 3). Το να αγαπάς τον Θεό σημαίνει να βάζεις σε πρακτική αυτά που εχεις το προνόμιο να γνωρίζεις (Ιωαν. 14:21, 23)    

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   9:1-18

Φουσκωμένοι με τα χαρίσματα και τη γνώση τους, κάποιοι είχαν επιζητήσει μια ηγετική θέση στην εκκλησία της Κορίνθου. Και απο τη στιγμή που εξυψώνεται κάποιος πάντοτε σημαίνει τη μείωση των άλλων, και είχαν φτάσει μέχρι να αμφισβητούν την εξουσία του αποστόλου, δηλαδή να αμφισβητούν την εξουσία του Θεού. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης  είναι, ο Παύλος να κρίνει την υπηρεσία του και τη συμπεριφορά του. Το να κηρύξει το Ευαγγέλιο ήταν το χρέος του που είχε δεχτεί απο τον Κύριο. Δεν ήταν ανυπάκουος στην ουράνια οπτασία που είχε δεί (Πραξ. 26:17-19).

Το παράδειγμα του γεωργού έρχεται ξανά και ξανά μέσα στη Γραφή. Πρώτα απ’ όλα τονίζει τη σκληρή εργασία που γίνεται καλιεργώντας τη γή (Γένεσις 3:17), στη συνέχεια την ελπίδα και την πίστη που θα’ πρεπε να ενθαρρύνει τον γεωργό (εδ. 10, 2 Τιμ. 2:6), και τέλος την υπομονή με την οποία πρέπει να περιμένει τους “πολύτιμους καρπούς απο τη γή” (Ιακ. 5:7). Τώρα οι Κορίνθιοι ηταν “συνεργοί του Θεού” (3:9), και ο πιστός εργάτης του Κυρίου φέρνοντας την υπηρεσία του μεταξύ αυτών, με κόστος να θυσιάσει πολλά πράγματα για τα οποία ηταν εξουσιοδοτημένος ωστε ν’ αφαιρέσει τα εμπόδια μπροστά απο το Ευαγγέλιο του Χριστού (πόσα πολλά λιγότερο νόμιμα πράγματα συχνά κρύβουν την υπηρεσία μας!). Ο Παύλος ηταν αυτό τον καιρό υποχρεωμένος να εργάζεται σε άγριο έδαφος, υποχρεωμένος να τραβήξει όλα τ’ αγριόχορτα που είχαν φυτρώσει στη γή της Κορίνθου.

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   9:19-27

Ο απόστολος έγινε ο ίδιος υπηρέτης όλων για να κερδίσει τους πάντες στον Χριστό. Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε οτι έπεσε σε κάθε είδος συμβιβασμού; Φυσικά όχι! Αν ο Παύλος ήταν ενας “απατεώνας” για τον Χριστό, ηταν επίσης “αληθινός” (2 Κορινθ. 6:8). Ομως, όπως και ο Κύριος Ιησούς ο Ιδιος στο πηγάδι της Σιχάρ, ο Παύλος γνώριζε πώς να συναντήσει την κάθε ψυχή στην κατάστασή της και να της μιλήσει στην γλώσσα που θα μπορούσε να καταλάβει. Στους Ιουδαίους παρουσίασε τον Θεό του Ισραήλ, την ευθύνη τους στην απόριψη του Σωτήρα, τον Υιό του Δαυίδ, και τη συγχώρεση των αμαρτιών (Πραξ. 13:38 . . .). στους ειδωλολάτρες εθνικούς κήρυξε τον ένα και μοναδικό Θεό, που δείχνει υπομονή προς τα δημιουργήματά Του, παραγγέλοντας μετάνοια (Πραξ. 17:22 . .). Ο απόστολος είχε ενώπιον των οφθαλμών του διαρκώς την τιμή που θα στεφάνωνε τις προσπάθειές του: όλες τις ψυχές που σώθηκαν μέσω της υπηρεσίας του (1 Θεσ. 2:19, Φιλιπ. 4:1). Αγωνιζόμενος προς το νήμα τερματισμού έτρεχε σαν ενας αθλητή στο στάδιο που παίδευε αυστηρά το σώμα του, σκεφτόμενος μόνο την νίκη. Το πρωτάθλημα όμως στα σπόρ έχει ενώπιόν του μια σύντομη δόξα, δάφνες που αύριο θα έχουν μαραθεί (εδ. 25). Τον Χριστιανικό μας αγώνα περιμένει ενα στεφάνι μ’ ένα διαφορετικό είδος δόξας που ποτέ δεν μπορεί να μαραθεί. Είθε ο καθένας απο μας να τρέχει έτσι ωστε να το κερδίσει (εδ. 24).  

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   10:1-13

Μέσ’ απο το παράδειγμα του Ισραήλ ο Παύλος μας οδηγεί για να εξετάσουμε την τρομακτική ευθύνη των κατ’ όνομα Χριστιανών. Εξωτερικά φαινόντουσαν οτι       συμμετείχαν στις εκλεκτές πνευματικές ευλογίες: ο Χριστός, το έργο Του, το Πνεύμα Του, ο Λόγος Του . . . (εδ. 3, 4). Ο Θεός όμως δεν μπορεί να ευαρεστηθεί με τους περισσότερους απο αυτούς γιατί στερούνται την πίστη (εδ. 5, Εβρ. 10:38). Μέσ’ απο την ιστορία του λαού στην έρημο, ο Κύριος μας δίνει ενα θλιβερό παράδειγμα για το τί μπορούν να παράγουν οι καρδιές μας, ακόμα και κάτω απ’ τον χιτώνα του Χριστιανισμού: κακές επιθυμίες, ειδωλολατρεία, γογγυσμούς . . . Πολύ σοβαρά μας προειδοποιεί τί αξίζουν αυτοί οι καρποί της σαρκός, παρά το γεγονός οτι η χάρις λειτουργεί υπέρ του πιστού. Τώρα αυτό το κακό που βρίσκεται εντός μας, ο διάβολος προσπαθεί να το φέρει έξω με τα ελκυστικά πράγματα που χρησιμοποιεί για να μας κάνει να πέσουμε – και μάλιστα τη στιγμή που σκεφθήκαμε οτι θα μπορούσαμε να σταθούμε με τη δική μας δύναμη (εδ. 12)! Αλλά “ο Θεός είναι πιστός”, και πόσο μας ενθαρρύνει αυτή η σκέψη! Γνωρίζοντας την αδυναμία μας, δεν θα επιτρέψει στο Σατανά να μας πειράξει περισσότερο απ’ όσο μπορεί ο καθένας μας να υποφέρει (δες Ιώβ 1:12, 2:6). Εχει προετοιμάσει μια θριαμβευτική έκβαση στην δοκιμασία (εδ. 13). Ας αναπαυόμαστε σ’ αυτές τις υποσχέσεις κάθε στιγμή που ο εχθρός εμφανίζεται στη σκηνή. Ναί, ο Θεός είναι πιστός!    

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   10:14-33 ; 11:1                     

Κοινωνία με το Θεό, που είναι η ευλογημένη μερίδα του πιστού, αποκλείει κάθε συμμετοχή με την ειδωλολατρεία στα πιο λεπτά της σχήματα. Αυτή η κοινωνία εκφράζεται μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο στην “τράπεζα του Κυρίου”. Βασικά αυτοί που συμμετέχουν στον άρτο και στον οίνο είναι όλοι οι λυτρωμένοι απο τον Κύριο χωρίς να είναι με κανέναν τρόπο βέβαια οι μοναδικοί. Ωστόσο δια πίστεως βλέπουμε όλους τους πιστούς ν’ αντιπροσωπεύονται στον εναν άρτο, το ορατό σημάδι οτι υπάρχει ενα σώμα. Αυτό εκφράζει την ενότητα της Εκκλησίας την οποία ο θρησκευτικός κόσμος υποστηρίζει οτι θέλει να πραγματοποιήσει . . . οταν αυτή ήδη υπάρχει!

Αν δεν επιζητώ τα δικά μου συμφέροντα, πόσο πολύ χρόνο θα βρώ για το συμφέρον άλλων (οι οποίοι σχηματίζουν μέρος αυτών που ανήκουν στον Ιησού Χριστό, πρβλ. Φιλιπ. 2:21)! Τώρα ζητώντας το συμφέρον των άλλων δεν σημαίνει απλά να προσέχω για τη δική τους ευτυχία, αλλ’ αυτό εμπεριέχει το να σκέφτομαι για τη συνείδησή τους. Σημαίνει το να κάνω κάποια πράγματα γι’ αυτούς, και ν’ αποφεύγω να κάνω κάποια άλλα. Ετσι θα οδηγούμαι στο να ρωτάω πάντα τον εαυτό μου τις ίδιες ερωτήσεις: στην παρούσα περίσταση μπορώ να ευχαριστήσω; Αυτό που κάνω τώρα, συμπεριλαμβανομένου ακόμα του φαγητού μου και ποτού μου (σε αντίθεση με το εδ. 7), είναι για τη δόξα του Θεού ή όχι;

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   11:2-16

Λίγα σημεία στη Γραφή εχουν γίνει το θέμα τόσων διαφωνιών όπως οι διδασκαλίες σ’ αυτά τα κεφάλαια (εδ. 16). Γιατί ο απόστολος ή μάλλον το Αγιο Πνεύμα, ασχολείται με θέματα φαινομενικά ασήμαντα οπως το γεγονός του να εχει μια γυναίκα μακρυά μαλλιά ή να φέρει κάλλυμα στο κεφάλι οταν προσεύχεται; Πρώτα ας θυμόμαστε οτι ο Χριστιανισμός μας δεν αποτελείται απο μερικές σπουδαίες εξωτερικές πράξεις που εκπληρώνονται περιστασιακά, αλλά μάλλον φανερώνεται απ’ τις πολλές λεπτομέρειες της καθημερινής μας ζωής (Λουκά 16:10). Επειτα ο Θεός είναι ο Παντοδύναμος και δεν είναι υποχρεωμένος να μας εξηγήσει τους λόγους για όλα όσα μας ζητάει μέσα στο Λόγο Του. Υπακούοντας χωρίς αντιλογία είναι η μόνη αληθινή υπακοή. Ετσι βλέπουμε οτι αυτές οι οδηγίες είναι ενα είδος δοκιμής για κάθε νέα Χριστιανή κοπέλα και Χριστιανή γυναίκα. Είναι σαν να τις ρώταγε ο Κύριος: θα το κάνεις αυτό για Μένα; Σ’ ενδιαφέρει μ’ αυτό το εξωτερικό σημάδι να φανερώσεις την εξάρτηση και υποταγή σου, ή προτιμάς καλλίτερα να κυβερνάσαι απο τις απαιτήσεις της μόδας και τις ευκολίες στη ζωή;

Τέλος ας μην ξεχνάμε αυτό το σοβαρό γεγονός: οι αόρατες στρατιές των αγγέλων παρατηρούν τον τρόπο με τον οποίο οι πιστοί απαντούν στη σκέψη του Θεού (εδ. 10). Τί παρατηρούν αυτοί σε μάς;

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   11:17-34

Υπήρχαν διαιρέσεις στην Κόρινθο. Στις συναθροίσεις τους φάνηκε το αποτέλεσμα αυτών των διαιρέσεων. Ο πλούσιος έκανε τον φτωχό να ντρέπεται και να εκδηλώνει την ζηλοτυπία του. Ακόμα πιο σοβαρό, το δείπνο του Κυρίου που είναι μια γιορτή αγάπης (το δείπνο της κοινωνίας), το ελάμβαναν πολλοί αναξίως. Αυτό ηταν η ευκαιρία για τον απόστολο να επαναφέρει τί ο Κύριος είχε αποκαλύψει ιδιαίτερα σ’ αυτόν. Το δείπνο του Κυρίου είναι η άγια ανάμνηση του Χριστού που παρέδωσε τον Εαυτό Του για μας. Είναι μια ενθύμιση που φυσικά μιλάει στην καρδιά του καθένα που συμμετέχει αλλά που επίσης διακηρύσσει δημόσια στον κόσμο αυτό το γεγονός υψίστης σπουδαιότητας: ο Μόνος που είναι ο Κύριος έπρεπε να πεθάνει. Και μέχρι την επιστροφή Του, μας εχει ζητηθεί να καταγγέλουμε (αναγγέλουμε δημόσια) αυτό τον θάνατο του Κυρίου μ’ αυτό τον απλό και ευγενικό τρόπο με τον οποίο διδαχθήκαμε να το κάνουμε.

Τέλος αυτή η ανάμνηση μιλάει στη συνείδηση του πιστού, γιατί ο θάνατος του Χριστού δείχνει οτι έπρεπε να κριθεί η αμαρτία. Το να λαμβάνει κάποιος το δείπνο χωρίς να εχει προηγουμένως κατακρίνει τον εαυτό του, τον εκθέτει (ενώ είναι στη γή) στα αποτελέσματα αυτής της καταδίκης. Ετσι εξηγείται η αδυναμία πολλών στην Κόρινθο (και ίσως μεταξύ μας), η ασθένεια και ο θάνατος ακόμη, που είχαν κτυπήσει πολλούς (εδ. 30). Παρ’ όλαυτά ο φόβος δεν θα’ πρεπε να μας κρατάει μακριά (εδ. 28). Μπορεί και πρέπει να συνδυαστεί με μια θερμή απάντηση σ’ Εκείνον που είπε: “Τούτο κάμνετε εις την ανάμνησή μου” (εδ. 24, 25).  

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   12:1-13

     Μιλώντας για τις συναθροίσεις, ο απόστολος έδωσε την πρώτη θέση στο δείπνο του Κυρίου (11:20-34). Και στη συνέχεια αναφέρεται στα χαρίσματα και τους τύπους της υπηρεσίας που εχουν σκοπό την οικοδομή των πιστών. Ας μην ξεχνάμε οτι οι συναθροίσεις λατρείας είναι οι πιο σημαντικές απ’ όλες τις συναθροίσεις.

Ο Παύλος υπενθυμίζει σ’ αυτούς τους πρώην ειδωλολάτρες οτι κάποτε έτρεχαν πίσω απο τα σατανικά πνεύματα (εδ. 2). Τί αλλαγή! Τώρα είναι το πνεύμα του Θεού που τους κατευθύνει, που εργάζεται σ’ αυτούς “όπως Αυτό θέλει” μέσ’ απο τα χαρίσματα που τους διανέμει (εδ. 11). Ο απόστολος αναφέρει αυτά τα χαρίσματα, τονίζοντας οτι αυτά εδόθηκαν για την υπηρεσία. Προκειμένου ν’ αποτυπώσει την ενότητα της Εκκλησίας και την ποικιλία της Χριστιανικής υπηρεσίας λαμβάνει σαν παράδειγμα το ανθρώπινο σώμα: ενώ το συνθέτουν πολλά μέλη και όργανα που κανένα απο αυτά δεν μπορεί να εργάζεται ξεχωριστά, εντούτοις σχηματίζει μονάχα εναν οργανισμό που κατευθύνεται απο ενα θέλημα, οπου το κεφάλι μεταφέρει στο κάθε μέλος. Ετσι είναι το σώμα του Χριστού. Αν εχει σχηματιστεί απο πολλά μέλη (όσοι είναι όλοι οι πιστοί), κυβερνάται απο ενα Πνεύμα για να εκπληρώνει ενα θέλημα, αυτό του Κυρίου ο Οποίος είναι η Κεφαλή (Εφεσ. 4:15, 16). Ετσι δεν έχουμε εμείς την αρμοδιότητα να επιλέγουμε την δραστηριότητά μας (εδ. 11), ή το μέρος στο οποίο θα την εξασκήσουμε (εδ. 18).      

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   12:14-31

Οταν βλέπουμε τα σώματά μας, πόσο μπορούμε να θαυμάσουμε το σώμα που “κατοικούμε”! “Θέλω σέ υμνεί, Διότι φοβερώς και θαυμασίως επλάσθην· θαυμάσια είναι τα έργα σου·” αναφέρει ο Δαυίδ στον Ψαλμό 139:14. Ναί, τί ποικιλία και ακόμα τί αρμονία σ’ αυτό το σύνθετο σύνολο απο μέλη και όργανα απο τα οποία ακόμα και το μικρότερο εχει το σκοπό του και την ιδιαίτερη λειτουργία του! Τα μάτια και τα μικρά δάχτυλα για παράδειγμα, δεν μπορούν ν’ αντικαταστήσουν το ενα το άλλο. Ομως το δεύτερο μπορεί ν’ αφαιρέσει απ’ το πρώτο την σκόνη που το εχει ερεθίσει. Αν μονάχα ενα όργανο λειτουργεί ακατάλληλα ή όχι σωστά, τότε πολύ σύντομα όλο το σώμα θ’ ασθενήσει.

Ολ’ αυτά έχουν τον παραλληλισμό τους στην Εκκλησία, το σώμα του Χριστού το οποίο δεν είναι μια οργάνωση αλλά ενας ζωντανός οργανισμός. “Τα μέλη . . . που φαίνονται ασθενέστερα, είναι αναγκαία” (εδ. 22) και το καθένα πρέπει να φροντίζει ωστε να μην καταφρονεί ούτε και την δική του λειτουργία (εδ. 15, 16) ή αυτή των άλλων (εδ. 21). Μια ηλικιωμένη, ασθενής Χριστιανή κυρία, με τις προσευχές της, με εναν κατάλληλο λόγο, ή απλά με μια οικονομική υποστήριξη μπορεί να διατηρήσει το ζήλο ενός ευαγγελιστή ή ποιμένα. Γι’ αυτό ό,τι εχει δεχτεί ο καθένας είθε να το χρησιμοποιεί για τους άλλους σαν ενας καλός οικονόμος της πολυειδούς χάριτος του Θεού   (1 Πέτρου 4:10).    

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   13:1-13

Μετά απο τα διαφορετικά μέλη του σώματος του Χριστού: πόδια, χέρια, αυτιά, μάτια στο κεφ. 12, στο κεφάλαιο 13 βρίσκουμε την καρδιά. Ο ρόλος της είναι να δίνει ζωή και να θερμαίνει τα υπόλοιπα όργανα. Ας σημειώσουμε οτι η αγάπη δεν είναι ενα χάρισμα που συμπεριλαμβάνεται μεταξύ αυτών του κεφαλαίου 12, αλλά είναι η κινητήριος δύναμη που είναι απαραίτητη για να εξασκούνται τα χαρίσματα. Είναι η “οδός” που είναι ανοιχτή προς όλους και οδηγεί σε όλους (12:31). Οπως ακριβώς ενα μονοπάτι που κατασκευάστηκε για να περπατάμε σ’ αυτό, ετσι και η αγάπη γίνεται πραγματικά γνωστή μέσ’ απο την εξάσκησή της. Γι’ αυτό το λόγο σ’ αυτό το θαυμαστό κεφάλαιο δεν υπάρχει κάποιος ορισμός γι’ αυτήν. Μας δίνει μια σειρά θεμάτων που δεν εξαντλείται αλλά είναι αρκετή για να μας ταπεινώνει βαθειά, για όλα οσα κάνει η αγάπη, και ιδιαίτερα γι’ αυτά που δεν κάνει. Αυτή η οδός ηταν η πορεία που ακολούθησε ο Χριστός σ’ αυτό τον κόσμο, και ας σημειώσουμε οτι το όνομά Του θα μπορούσε ν’ αντικαταστήσει τη λέξη “αγάπη” σ’ αυτό το κεφάλαιο, χωρίς να του αλλάξει καθόλου το νόημα (δες 1 Ιωαν. 4:8). Η γνώση που έχουμε για τα πράγματα που είναι ακόμα αόρατα, είναι μερική, δεν μπορούμε να την διακρίνουμε και αβέβαιη. Σύντομα όμως θα δούμε “πρόσωπο προς πρόσωπο”. Τότε ο Σωτήρας μας, ο Μόνος που μας γνωρίζει τέλεια, θα μας φέρει στην πλήρη γνώση του Ιδίου (εδ. 12, Ψαλμ. 139:1 . . .). Τότε η αγάπη, η οποία είναι άφθαρτη, θα ικανοποιεί με τρόπο τέλειο σε όλη την αιωνιότητα τις καρδιές μας και την δική Του.   

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   14:1-19

Πολλοί παραπονούνται σχετικά με την παρούσα αδυναμία που οφείλεται στην απουσία χαρισμάτων στις συναθροίσεις. Επιθυμούν όμως με ζήλο αυτά τα χαρίσματα όπως τους προτρέπει το εδάφιο 1 να κάνουν; Ο Κύριος ίσως επιθυμεί να σου εμπιστευθεί ενα ιδιαίτερο χάρισμα αλλά περιμένει προτού στο δώσει ν’ ανακαλύψει αυτό το θερμό ζήλο μέσα στην καρδιά σου. Ζήτησέ Του αυτό το πράγμα . . . καθώς και την ταπείνωση που θα εμποδίσει την ύψωσή σου μ’ αυτό το χάρισμα. Δεν δίδεται για σένα αλλά για την Εκκλησία (εδ. 12). Οι Κορίνθιοι είχαν  χρησιμοποιήσει τα χαρίσματά τους ακριβώς για τη δόξα τη δική τους, και το αποτέλεσμα ηταν ενα συνολικό χάος. Ο απόστολος τους οδηγεί πίσω σε μια σωστή εκτίμηση των πραγμάτων δείχνοντάς τους οτι το χάρισμα που τους έκανε να καυχώνται, αυτό των γλωσσών, στην πραγματικότητα ηταν μικρότερης σπουδαιότητας (εδ. 5). Το χάρισμα της προφητείας αντιθέτως ηταν – και εξακολουθεί να είναι – ιδιαίτερα επιθυμητό. Δεν περιέχει, όπως στο παρελθόν αποκαλύψεις του μέλλοντος, αλλά υπηρετεί για να οικοδομήσει, προτρέψει, παρηγορήσει . . .

Το εδάφιο 15 μας υπενθυμίζει οτι για να προσευχηθούμε, όπως και για να ψάλλουμε χρειαζόμαστε το μυαλό μας. Εμείς οι οποίοι είμαστε συχνά τόσο απρόσεκτοι στην παρουσία του Κυρίου μας, ας σκεπτόμαστε πολύ αυτά που εκφράζουμε μπροστά στο Θεό, ας επιμελούμαστε οταν μελετούμε το βάθος τους. Είθε το πνεύμα μας να οδηγείται απο το Αγιο Πνεύμα.

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   14:20-40

Το χάρισμα των γλωσσών τους είχε δοθεί για να ευαγγελίσουν και όχι για να οικοδομήσουν την εκκλησία. Τώρα η λέξη κλειδί αυτού του κεφαλαίου είναι η “οικοδομή”, ο ακρογωνιαίος λίθος στον οποίο όλη η δράση θα τοποθετηθεί. Αυτό που προτίθεμαι να πώ ή να κάνω είναι αλήθεια για το καλό των αδελφών μου (Εφεσ. 4:29); Επιπλέον αν έχω τη δική τους ευτυχία σαν σκοπό μου, θα βρίσκω και τον εαυτό μου την ίδια ώρα να ευλογείται. Αν απο την άλλη πλευρά σκέφτομαι μονάχα το συμφέρον  μου, ή τη δόξα μου, μια ζημία θα είναι το αποτέλεσμα για τους άλλους αλλά και για τον εαυτό μου (3:15).

Δύο άλλες καταστάσεις κυβερνούν την ζωή της εκκλησίας: η ευπρέπεια και η τάξη (εδ. 10). Είναι οι δύο όχθες ανάμεσα στις οποίες πρέπει να ρέει το Αγιο Πνεύμα. Αυτές επιβάλλουν πρακτικούς κανόνες που συνδέονται με το κοινό αίσθημα (εδ. 26-33) ή με τη θεία τάξη (εδ. 34, 35). Ο απόστολος δεν επιθυμούσε να βρίσκονται οι Κορίνθιοι στην άγνοια (12:1). Ωστόσο αν κάποιος αμελεί να μαθαίνει τα πράγματα που αφορούν την Εκκλησία, ε! λοιπόν ας μείνει αμαθής (εδ. 38). Ο Θεός είναι Θεός της ειρήνης (εδ. 33), και επιθυμεί η Εκκλησία Του απαντώντας στη δική Του φύση, να γίνεται το μέρος στο οποίο θα μπορεί ο Ιδιος να οδηγεί αυτούς που δεν εχουν σωθεί και ν’ αναγνωρίζουν οτι η παρουσία Του βρίσκεται εκεί (εδ. 24, 25).

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   15:1-19

Ενα σοβαρότατο ζήτημα παρέμενε για να λυθεί: μερικοί άνθρωποι στην Κόρινθο αρνούνταν την ανάσταση. Ο Παύλος αποδεικνύει οτι είναι αδύνατον ν’ αμφιβάλλει κάποιος γι’ αυτή τη διδασκαλία χωρίς ν’ ανατρέπει ολόκληρη τη δομή της Χριστιανικής πίστης. Αν δεν υπάρχει ανάσταση, τότε και ο Χριστός ο Ιδιος δεν αναστήθηκε απ’ τους νεκρούς. Το έργο Του δεν επιδοκιμάστηκε απο το Θεό, ο θάνατος παραμένει ανίκητος, κι εμείς παραμένουμε στις αμαρτίες μας. Σαν αποτέλεσμα το Ευαγγέλιο δεν εχει πλέον κανένα νόημα και η πίστη μας είναι μάταια. Η ζωή της αυταπάρνησης και του χωρισμού του Χριστιανού γίνεται παράλογη, και απ’ όλους τους ανθρώπους αυτός είναι ο πιο αξιολύπητος αφού έχασε την παρούσα ζωή και την αιωνιότητα.

Δόξα τω Θεώ, τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι υψηλότερο απο την αλήθεια: “Οντως ανέστη ο Κύριος” (Λουκά 24:34). Μπροστά όμως στη σπουδαιότητα αυτής της αλήθειας μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο Θεός φρόντισε μ’ αυτό τον τρόπο να την επιβεβαιώσει. Πρώτα μας την βεβαιώνει απο τις Γραφές (εδ. 3, 4), στη συνέχεια μέσω μαρτύρων οι οποίοι δεν μπορούν να διαψευσθούν εξ’ αιτίας της ποιότητάς τους: Κηφάς, Ιάκωβος, ο ίδιος ο Παύλος (αν και δήλωσε τον εαυτό του ανάξιο), και ο αριθμός των πεντακοσίων περίπου αδελφών τους οποίους θα μπορούσαν ακόμη να ρωτήσουν. Και χωρίς καμιά αμφιβολία, πολλοί απ’ τους αναγνώστες μας οι οποίοι δεν εχουν δεί τον Κύριο με τα φυσικά τους μάτια, αλλά που εχουν πειραματισθεί οτι ο Κύριός τους είναι ζωντανός (πρβλ. Ιώβ 19:25).

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   15:20-34

Ο αναστημένος Χριστός απλά εχει προηγηθεί απ’ τους πιστούς που “εχουν κοιμηθεί”. Αυτοί θ’ αναστηθούν με την έλευσή Του. Οσο για τους υπόλοιπους νεκρούς, θ’ ανα-στηθούν αργότερα για να εμφανιστούν ενώπιον του θρόνου της κρίσης (Αποκαλ. 20:12). Μόνο τότε τα πάντα θα είναι υποτεταγμένα στον Χριστό. Μετά απ’ αυτά οι σκέψεις μας χάνονται στα βάθη της αιώνιας κατάστασης μακαριότητας, στην οποία ο Θεός θα είναι “τα πάντα εν πάσι” (εδ. 28).

Εχοντας κλείσει αυτή την δοξασμένη παρένθεση (εδ. 20-28), ο απόστολος δείχνει πώς το γεγονός του να πιστεύσουμε ή να μην πιστεύσουμε στη μέλλουσα ζωή, είναι αυτό που προσδιορίζει τη συμπεριφορά όλων των ανθρώπων . . . ξεκινώντας απο τη δική του(εδ. 30-32). Πόσοι δυστυχείς άνθρωποι υπάρχουν των οποίων ολόκληρη η θρησκεία συνοψίζεται σ’αυτά τα λόγια: “Ας φάγωμεν και ας πίωμεν, διότι αύριον αποθνήσκομεν”! (εδ. 32). Πείθουν τους εαυτούς τους οτι δεν υπάρχει τίποτα πέραν του τάφου, για να δικαιολογήσουν τη σύντομη ύπαρξή τους χωρίς κανέναν περιορισμό, “ως άλογα φυσικά ζώα” (2 Πέτρου 2:12). Οσο για τον Χριστιανό, η πίστη του οφείλει να τον κρατάει άγρυπνο (εδ. 34), να τον διατηρεί απο το να βρίσκεται στη συντροφιά αυτών που θα βλάψουν την ψυχή του, και να τον εμποδίζει απ’ το να τρώει και να πίνει με τους μέθυσους αυτού του κόσμου (εδ. 33, Ματθ. 24:49). Είθε η συντροφιά του Κυρίου και των δικών Του να μας είναι αρκετή μέχρι την επιστροφή Του!

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   15:35-50

θα μοιάζει το νέο σώμα που θα εχει ενδυθεί ο πιστός στη δόξα; (εδ. 35). Η Βίβλος δεν ικανοποιεί ποτέ την περιέργειά μας. “Αφρον . . .” απαντά σε κάθε προσπάθεια της φαντασίας μας. Αν σου δείξω εναν άγνωστο σπόρο, δεν μπορείς να μου πείς τί είδους δέντρο θα έρθει απ’ αυτόν. Κατά τον ίδιο τρόπο, και μ’ έναν αποθητικό τρόπο η κάμπια δεν μπορεί να σε κάνει να φανταστείς την πεταλούδα απο την οποία αργότερα θ’ αναδυθούν όλα τα θαυμάσια χρώματά της.

Για το παραμικρό όμως θαύμα στη βλάστηση με την μεταμόρφωση που θα λάβει χώρα, ο θάνατος του σπόρου και ο ύπνος της χρυσαλίδας είναι απαραίτητα (πρβλ. Ιωαν. 12:24). Με τον ίδιο τρόπο η λυτρωμένη ψυχή που είναι “κεκοιμημένη” θα εμφανιστεί ενδεδυμένη μ’ ένα αναστημένο σώμα. Τί θαυμαστό μέλλον προετοιμάζεται γι’ αυτό το σώμα απο χώμα, ενα απλό περιτύλιγμα της ψυχής! Ανίσταται “εν αφθαρσία”: ο θάνατος δεν εχει πλέον εξουσία πάνω του, “εν δόξη” και “εν δυνάμει”: ποτέ πλέον υποκέιμενο σε ασθένεια ή αδυναμία, “πνευματικό σώμα”: τέλος ελευθερωμένο απο τη σάρκα και τις επιθυμίες της, ενα τέλειο όργανο του Αγίου Πνεύματος. Τελευταίο πάντων, θα είναι όμοιο με το σώμα του αναστημένου Χριστού.

Δεν έχουμε ήδη δεχτεί σ’ αυτά τα εδάφια αρκετές πολύτιμες διδασκαλίες για την μελλοντική μας κατάσταση . . . και λόγους για να δοξάζουμε απο τώρα με τα σώματά μας τον Θεό (6:14, 20);   

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   15:51-58 ; 16:1-9

Αυτή η εξαίρετη ανάλυση της διδασκαλίας της ανάστασης δεν θα ηταν πλήρης χωρίς μια τελευταία αποκάλυψη: δεν θα περάσουν όλοι οι πιστοί μέσ’ απο τον ύπνο του θανάτου. Οι ζωντανοί δεν θα λησμονηθούν στην επιστροφή του Κυρίου. “Εν ριπή οφθαλμού” θα επέλθει η μεταμόρφωσις οπου θα ετοιμάσει τον καθένα για την παρουσία του στο Θεό. Οπως ακριβώς στην παραβολή, οι προσκεκλημένοι στο βασιλικό γάμο έπρεπε ν’ αλλάξουν τα κουρελιασμένα τους ρούχα με το δοξασμένο ένδυμα (Ματθ. 22), νεκροί και ζωντανοί θα ενδυθούν ενα άφθαρτο και αθάνατο σώμα. Τότε η νίκη του Χριστού επι του θανάτου, για την οποία μας έδωσε την απόδειξη δια της ανάστασής Του, θα εχει απόλυτα εκπληρωθεί πάνω στους δικούς Του ανθρώπους. Οπως κάθε αλήθεια, αυτό το “μυστήριο” πρέπει να έχει κάποια εξωτερική επίδραση στη ζωή του κάθε εξαγορασμένου. Η ελπίδα μας είναι βέβαιη (Εβραίους 6:19), ας είμαστε επίσης “στέρεοι, αμετακίνητοι, πάντοτε περισσεύοντες εις το έργο του Κυρίου”. Το έργο μας δεν θα είναι ποτέ μάταιο αν εχει γίνει “εν Κυρίω” (εδ. 58, απάντηση στο εδ. 32). Ακόμα κι αν δεν υπάρχει ορατός καρπός εδώ στη γή, υπάρχει ενα αποτέλεσμα στην ανάσταση.

Το κεφάλαιο 16 μας χαρίζει ενα παράδειγμα χριστιανικής υπηρεσίας: την συνεισφορά που πραγματοποιείται την πρώτη ημέρα της εβδομάδας. Ηταν πολύ σημαντική για την καρδιά του απόστολου, και για την καρδιά του Κυρίου.

Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους   16:10-24

Αυτά τα εδάφια περιέχουν: τις τελευταίες συστάσεις του απόστολου, κάποια νέα που επιθυμεί να αναφέρει, και τέλος τους χαιρετισμούς που στέλνει στους αγαπητούς του Κορίνθιους. Μεταξύ αυτών χαίρεται ν’ αναγνωρίσει κάποιους αφοσιωμένους αδελφούς άξιους σεβασμού: Στεφανάς, Φουρτουνάτος, Αχαϊκός και λέει τα ονόματά τους σαν παράδειγμα για τους Κορίνθιους (πρβλ. 1 Τιμ. 3:13).

Γι’ αυτούς τους πιστούς της Κορίνθου που δεν ασχολούνταν παρά μόνο με τα εξωτερικά ορατά αποτελέσματα του Χριστιανισμού, ο Παύλος τονίζει ποιά  κίνητρα πρέπει να κατευθύνουν τις πράξεις τους: “Πάντα πράττετε εις δόξαν Θεού” (10:31). “Πάντα ας γίνωνται προς οικοδομήν” (14:26). “Πάντα ας γίνωνται ευσχημόνως και κατά τάξιν” (14:40). Τέλος σ’ αυτό το κεφάλαιο: “Πάντα τα έργα υμών ας γίνωνται εν αγάπη” (εδ. 14). Είναι μ’ αυτή τη λέξη “αγάπη” που ο Παύλος τόσο αυστηρά ολοκλη-ρώνει μια επιστολή (πρβλ. 2 Κορινθ. 7:8). Χωρίς να υπολογίζει τις διαιρέσεις που υπήρχαν στην Κόρινθο δηλώνει: “Η αγάπη μου μετά πάντων υμών εν Χριστώ Ιησού”. Παρ’ όλο που έδεινε αυτούς τους τελευταίους χαιρετισμούς, αν υπήρχαν κάποιοι που δεν αγαπούσαν τον Κύριο, εξαιρούσαν μόνοι τους τους εαυτούς τους απο τον χαιρετισμό και η έλευση του Κυρίου θα τους έφερνε σε μια σοβαρή κατάσταση. “Μαράν αθά”! ο Κύριος έρχεται. Είθε να μας αξιώνει να Τον περιμένουμε με χαρά!  


© GBV 2002, Dillenburg Germany, κατόπιν αδείας. Αυτό το άρθρο μπορεί να εκτυπωθεί μόνο για προσωπική χρήση. Η διανομή του επιτρέπεται μόνο αν έχει προηγηθεί γραπτή άδεια.

Home
χριστιανικά φυλλάδια
σχόλια
άρθρα
Συνδέσεις

Copyright © Biblecentre.org :: Free for personal use
Publication only with prior permision from Biblecentre