Πραξεισ Των Αποστολων

Πράξεις των Αποστόλων 1:1-14

Ο Λουκάς, ο εμπνευσμένος συγγραφέας του βιβλίου των Πράξεων, ξεκινάει την αφήγησή του με την ανάληψη του Κυρίου Ιησού στον ουρανό, αν και ήδη έχει περιγράψει αυτό το γεγονός στο τέλος του ευαγγελίου του. Η έλευση του Αγίου Πνεύματος και όλο το έργο που προορίστηκε να εκπληρωθεί από αυτό πηγάζει “έως εσχάτου της γής” από την παρουσία του Χριστού στη δόξα (Ιωαν. 16:7). Επιπλέον, η αρχή αυτού του βιβλίου επιβεβαιώνει ότι όλα όσα πράττουν οι απόστολοι αντιστοιχούν με τις εντολές που είχαν δεχτεί από τον Κύριο (εδ. 2, 8) κι έτσι δικαιώνεται η υπηρεσία τους για Εκείνον. “Θέλετε είσθαι εις εμέ μάρτυρες” τους λέει ο Κύριος, διότι οι σκέψεις τους εξακολουθούσαν να βρίσκονται στα πράγματα αυτού του κόσμου (εδ. 6). Θαυμάσιες αλήθειες τους ήταν εμπιστευμένες που αφορούσαν τον Ιδιο τον Κύριο. Αυτός που είχε υποφέρει, τώρα ήταν ζωντανός (εδ. 3). Ανελήφθη στον ουρανό μπροστά στα μάτια τους (εδ. 9). Θα ερχόταν ξανά με τον ίδιο τρόπο σύμφωνα με την βέβαιη υπόσχεση που τους ανήγγειλαν οι άγγελοι (εδ. 11). Επρεπε να κηρύξουν αυτά τα πράγματα με τη δύναμη του Πνεύματος το οποίο θα δεχόντουσαν σύντομα (εδ. 8).

Η πρώτη συνάθροιση μετά την ανάληψη του Κυρίου αφιερώθηκε σε προσευχή και ήταν παρόντες όλοι οι απόστολοι. Καθώς πλησιάζουμε στο τέλος της ιστορίας της Εκκλησίας σ’ αυτό τον κόσμο, ας προσπαθούμε να μην απουσιάζουμε από αυτήν που μπορεί να είναι η τελευταία συνάθροιση που θα λάβει χώρα πριν έρθει πάλι ο Κύριος! (Εβραίους 10:25).

Πράξεις των Αποστόλων 1:15-26

Ο Πέτρος, πλήρως ανορθωμένος μιλάει στους πρώτους μαθητές. Επαναφέρει το θλιβερό τέλος του Ιούδα ο οποίος είχε κρεμαστεί (Ματθ. 27:58) – ένας τρομερός θάνατος όμως ένας άπειρα πιο τρομερός αιώνιος προορισμός! (εδ. 25). Επειτα εμπιστευόμενος το φώς και την εξουσία των Γραφών, ο Πέτρος αναφέρεται στην ανάγκη ν’ αντικαταστήσουν αυτόν τον μαθητή που έπεσε. Επρεπε να είναι δώδεκα απόστολοι, καθώς ήταν οι επίσημοι μάρτυρες αυτού του θεμελιώδους γεγονότος της Χριστιανοσύνης: της ανάστασης του Κυρίου Ιησού (πρβλ. 1 Κορινθ. 15:5). Ο Ιωσήφ και ο Ματθίας ήταν μεταξύ αυτών που είχαν το προνόμιο να συνοδεύσουν τον Κύριο Ιησού κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας Του εδώ κάτω. Ισως ήταν μεταξύ των εβδομήντα τους οποίους κάποτε “απέστειλεν” (Λουκά 10:1). Αφού ρώτησαν τον Κύριο, που γνωρίζει “τις καρδιές όλων των ανθρώπων”, να τους αποκαλύψει την επιλογή Του, έρριξαν κλήρους και ορίστηκε ο Ματθίας.

Ρίχνοντας κλήρους σήμερα δεν θα ήταν η κατάλληλη ενέργεια αφού το Αγιο Πνεύμα είναι εδώ και χαρίζει στους πιστούς τη διάκριση που χρειάζονται. Είναι ενδιαφέρον γι’ αυτό το θέμα να συγκρίνουμε αυτή τη σκηνή με το Πράξεις των Αποστόλων 13:2 όπου το Αγιο Πνεύμα παραγγέλει: “Χωρήσατε εις εμέ τον Βαρνάβαν και τον Σαύλον διά το έργον εις το οποίον προσεκάλεσα αυτούς”.

Πράξεις των Αποστόλων 2:1-21

Εχουν περάσει λίγες μέρες από την ανάληψη του Κυρίου. Η Υπόσχεσή Του, που είναι επίσης και του Πατέρα, πρόκειται να εκπληρωθεί τώρα (1:4). Με το σχήμα “διαμεριζόμενων γλωσσών, ως πυρός”, το “Αγιο Πνεύμα”, ένα θείο Πρόσωπο, κατέρχεται στη γή και κατοικεί στους μαθητές. Αμέσως φανερώνεται σ’ αυτούς η δύναμή του. Εχουν την ικανότητα να μιλήσουν σε διάφορες γλώσσες τις οποίες δεν γνώριζαν πρίν. Μ’ αυτό τον τρόπο αποκαθιστά ο Θεός με τη χάρη Του την κατάρα της Βαβέλ (Γεν. 11:19).

Η Ιουδαϊκή γιορτή της Πεντηκοστής έφερνε στην Ιερουσαλήμ κάθε χρόνο ένα σημαντικό αριθμό Ισραηλιτών οι οποίοι είχαν διασκορπιστεί μεταξύ των εθνών. Αυτή η μεγάλη συγκέντρωση ανθρώπων γίνεται η ευκαιρία για την πρώτη μεγάλη Ευαγγελιστική συνάθροιση. Ομως το πλήθος εκπλήσσεται! Ο καθένας είναι ικανός ν’ ακούσει στη γλώσσα του “τα θαυμαστά έργα του Θεού”. Και αυτοί που τους μιλάνε είναι “Γαλιλαίοι” χωρίς μόρφωση (πρβλ. 4:13, Ιωαν. 7:15). Δεν είναι απαραίτητο να είναι κάποιος μέλος ενός εκλεκτού κοινωνικού περίγυρου, ή να έχει παρακολουθήσει ιδιαίτερα μαθήματα σπουδάζοντας για να γίνει ένας εργάτης του Κυρίου. Εξάρτηση από Εκείνον, υποτασσόμενος στην επιρροή του Πνεύματός Του, είναι οι μόνες απαραίτητες προϋποθέσεις. Είθε ο καθένας από μας να εκπληρώνει αυτές τις προυποθέσεις!

Πράξεις των Αποστόλων 2:22-41

Ξεκινώντας μ’ ένα σημείο απ’ τον προφήτη Ιωήλ, ο Πέτρος επιδεικνύει στους Ιουδαίους ότι αυτή η δύναμη που διαθέτουν έχει μια θεία προέλευση. Οποτε ακούμε μια ανάγνωση της Βίβλου ή ένα κήρυγμα μέσ’ απ’ αυτήν ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι είναι ο Θεός που μας μιλάει. Τώρα ο Πέτρος επανέρχεται στη θαυμαστή πορεία του Χριστού εδώ κάτω, στο θάνατό Του, και στην ανάστασή Του για τα οποία είχε μιλήσει σε πολλά σημεία η Γραφή και στα οποία οι απόστολοι είχαν γίνει μάρτυρες. “Τούτον τον Ιησούν” τον οποίον οι άνθρωποι “εσταύρωσαν”, τον οποίον ο Θεός εκάθησεν στα δεξιά Του, χρίζοντάς Τον Κύριον και Χριστόν. Τί τρομερό θέμα για τους δολοφόνους Του, πεπεισμένους τώρα γι’ αυτό το έγκλημα! Με πληγωμένες συνειδήσεις, αυτοί οι ακροατές έχουν επηρεαστεί βαθειά με συναισθήματα φόβου και σύγχισης. Πώς μπορούν να ικανοποιήσουν το Θεό μετά από τέτοιο έγκλημα; “Αρχικά με μετάνοια” αποκρίνεται ο Πέτρος. Αυτό δεν σημαίνει ότι απλά λυπήθηκε κάποιος για κάτι που έκανε λάθος, αλλά μάλλον ότι συμφωνεί ότι πρόκειται για την κρίση του Θεού, όσον αφορά τις αμαρτίες που έχει διαπράξει, και αποστρέφεται πλέον αυτή την πορεία. Μετάνοια είναι η πρώτη εκδήλωση της πίστης (γι’ αυτό το λόγο δεν τους προσκαλεί ο απόστολος να πιστεύσουν). Τρείς χιλιάδες άνθρωποι αναγεννήθηκαν και βαπτίστηκαν μετά το πρώτο αυτό κήρυγμα.

Πράξεις των Αποστόλων 2:42-47 ; 3:1-11

Το κεφάλαιο 2 τελειώνει με μια θαυμάσια εικόνα της Εκκλησίας στη νηπιακή της κατάσταση. Υπήρχαν όπως και σήμερα συναθροίσεις για οικοδομή, λατρεία και προσευχή (εδ. 42). Συχνά όμως περιορίζουμε τη ζωή της Εκκλησίας σ’ αυτά, παρ’ όλο που θά’ πρεπε να προεκτείνεται και στους οίκους αυτών που την απαρτίζουν (εδ. 46).

“Κατέλαβε δέ πάσαν ψυχήν φόβος” δηλώνει το εδάφιο 43. Σεμνότητα και σοβαρότητα μπορούν να συνδυαστούν σε τέλεια αρμονία με την αγαλλίαση που περιγράφεται στο τέλος του εδαφίου 46.

Στο κεφάλαιο 3 βλέπουμε τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος που φανερώνεται όχι μόνο στα λόγια των αποστόλων αλλά και στις Πράξεις των Αποστόλων τους. Ζητώντας ελεημοσύνη από τον Πέτρο και τον Ιωάννη, ο φτωχός, χωλός άνθρωπος που κάθεται στην θύρα του Ιερού που λέγεται Ωραία, φυσικά δεν περίμενε το δώρο που επρόκειτο να δεχτεί: θαυμαστή θεραπεία διά πίστεως στο όνομα του Ιησού. “Αλλ’ ό,τι έχω, τούτο σοί δίδω”, αποκρίνεται ο Πέτρος (εδ. 6). Οταν υπάρχει ένα θέμα προσφοράς, συχνά σκεφτόμαστε τα χρήματα. Πολύ σπάνια σκεφτόμαστε τους ουράνιους θησαυρούς, δηλαδή την γνώση του Σωτήρα την οποία έχουμε το προνόμιο να μεταδίδουμε σ’ αυτούς που είναι γύρω μας.

Τί αλλαγή σ’ αυτόν τον φτωχό και χωλό άνθρωπο! Μέχρι εκείνη τη στιγμή βρισκόταν “στη θύραν”. Τώρα εισέρχεται στην παρουσία του Θεού για να Τον δοξάσει (εδ. 8). Θα μπορούσε να παραμείνει κανένας από τους αναγνώστες μας “στη θύραν”;

Πράξεις των Αποστόλων 3:12-26

Ακούγοντας για τη θεραπεία του χωλού ανθρώπου, το περίεργο πλήθος συγκεντρώνεται. Ο καθένας έχει μείνει έκθαμβος κι εκστατικός (εδ. 10). Ο Πέτρος όμως απομακρύνει αμέσως την προσοχή τους από τον εαυτό του και τον Ιωάννη, για ν’ αποδώσει το θαύμα στη δύναμη του ονόματος του Κυρίου Ιησού. Αυτό το έργο αποδείκνυε μ’ ένα πολύ φανερό τρόπο, τη ζωή και τη δύναμη της ανάστασης Εκείνου που είχαν θανατώσει. “Σείς όμως τον Αγιον και Δίκαιον ηρνήθητε”, δηλώνει σ’ αυτούς ο απόστολος, όχι για να τους κατακρίνει, αλλά σαν κάποιον που καταλαβαίνει από την δική του πείρα τη ντροπή αυτής της βαρειάς αμαρτίας (εδ. 14, Λουκά 22:57). “Εξεύρω ότι επράξατε κατά άγνοιαν” (εδ. 17) προσθέτει, βεβαιώνοντας τα λόγια του Σωτήρα πάνω στο σταυρό, “Πάτερ, συγχώρεσον αυτούς, διότι δεν εξεύρουσιν τί πράττουσιν” (Λουκά 23:34). Τώρα λοιπόν! Εδώ έχουμε μια άλλη ευκαιρία που δίδεται στους Ιουδαίους ν’ ακούσουν το Ευαγγέλιο και να μετανοήσουν απαντώντας στην προσευχή του Κυρίου. Εχουν ανάμεσά τους τη μαρτυρία του Αγίου Πνεύματος μιλώντας διά του στόματος του Πέτρου και η οποία είναι ορατή μέσα στην εκκλησία (Πραξ. 2:44-47). Αν το έθνος, αναγνωρίζοντας την αμαρτία του επιστρέψει τώρα στο Θεό, ο Κύριος θα μπορέσει να επιστρέψει σ’ αυτούς. Αν όχι, δεν θα υπάρχει πλέον η δικαιολογία της άγνοιας.

Πράξεις των Αποστόλων 4:1-22

Ενα έργο τόσο δυναμικό δεν θα μπορούσε να μην προκαλέσει την εναντίωση του Σατανά. Τα όργανά του μας είναι πολύ γνωστά: Αννας, Καϊάφας, oi ιερείς, οι πρεσβύτεροι και οι γραμματείς, εν συντομία οι άρχοντες μεταξύ του λαού οι οποίοι ευθύνονται για την καταδίκη του Κυρίου. Αν είχαν φερθεί με καλοσύνη προς τους μαθητές, θα είχαν παραδεχτεί ότι ήταν ένοχοι θανατώνοντας τον Διδάσκαλο. Ομως η υπερηφάνεια τους εμποδίζει να συμπεριφερθούν έτσι. Εμμένουν στο μίσος τους για το όνομα του Ιησού. Ετσι εις το εξής Εκείνος γίνεται ο εξουθενηθής λίθος: για κάποιους ο “ακρογωνιαίος, εκλεκτός έντιμος”, για κάποιους άλλους “ένας λίθος προσκόμματος και μια πέτρα σκανδάλου” (πρβλ. εδ. 11, 1 Πέτρου 2:48). Το εδ. 12 είναι θεμελιώδες. Βεβαιώνει την μοναδική αξία και την ανάγκη του ονόματος του Ιησού για να σωθεί κάποιος.

Οι μαθητές αναγνωρίστηκαν ότι ήταν μαζί με τον Ιησού (εδ. 13). Αν ζούμε διαρκώς σε κοινωνία με τον Κύριο, αυτό θα είναι αξιοπαρατήρητο.

Ολη η εναντίωση των αρχόντων των Ιουδαίων δεν μπορεί να σταματήσει τη δράση του ευαγγελίου (εδ. 4) ούτε να κλείσει τα στόματα των αποστόλων, επειδή δέχτηκαν αυτή την κλήση και την εντολή απ’ το Θεό τον Ιδιο, και ο Λόγος Του είναι εντός τους “ως καιόμενον πύρ” (εδ. 20, πρβλ. Ιερεμ. 20:9).

Πράξεις των Αποστόλων 4:23 - 37

Ο Πέτρος και ο Ιωάννης συναντούνται με τους άλλους μαθητές (που ονομάζονται “οικείοι τους” στο εδάφιο 23) και τους επαναλαμβάνουν όλα όσα είπαν οι άρχοντες του λαού. Στη συνέχεια αντί να συζητήσουν τί πρέπει να κάνουν, χρησιμοποιούν αυτό τον κοινό πόρο που έχουν – την προσευχή (δες επίσης 6:4, 12:5, 12, 14:23). Αναγνωρίζουν στην ανταρσία των Ιουδαίων και των εθνών εναντίον του Θεού και εναντίον του “αγίου Του παιδός”, την εκπλήρωση των Γραφών (παρ’ όλο που είναι μονάχα ένα μέρος τους προς το παρόν, γι’ αυτό οι απόστολοι όταν αναφέρουν τον Ψαλμό 2 παραλείπουν την τρομερή θεία απόκριση στις προκλήσεις των ανθρώπων).

Παρρησία είναι η λέξη κλειδί αυτού του κεφαλαίου (εδ. 13, 29, 31). Αυτή δεν έχει σχέση καθόλου με τη σαρκική ενέργεια που προηγουμένως έσπρωχνε τον Πέτρο μπροστά . . . και τον εγκατάλειπε μια στιγμή αργότερα. Οι μαθητές αποκτούν παρρησία σε απάντηση της προσευχής τους. Ας τους μιμούμαστε σε μια περίοδο όπου στερούμαστε το θάρρος.

Ακολούθως στα εδάφια 32-37, βρίσκουμε μια νέα και μεγαλοπρεπή περιγραφή της εκκλησίας με την φρεσκάδα της πρώτης αγάπης της. Χωρίς να ισχυριστούμε ότι θα επιστρέψουμε σ’ αυτό το ευτυχισμένο ξεκίνημά της, ας πασχίζουμε να ενεργεί το πνεύμα αυτής της αγάπης παραμερίζοντας τη φιλαυτία μας και αρπάζοντας κάθε ευκαιρία θυσιάζοντας τους εαυτούς μας για τους αδελφούς μας.

Πράξεις των Αποστόλων 5:1-16

Το κεφάλαιο 4 ξεκίνησε με ένα “ενώ” που ανάγγειλε την δράση του εχθρού εκ των έξω εναντίον της αλήθειας. Στην αρχή του κεφ. 5 βλέπουμε το “άνθρωπος δε” να εισάγει το έργο του για να διαφθείρει την εκκλησία από το εσωτερικό της. Αλοίμονο! Από τότε ο Σατανάς δεν έχει σταματήσει να ενεργεί μ’ αυτό το διπλό τρόπο. Το πνεύμα της επιθυμίας να μιμηθεί και να δώσει την εντύπωση της ευσέβειας στον Ανανία και την Σαπφείρα εμπεριέχει το ψεύδος. Ο Πέτρος τους επιπλήττει με μια άγια αγανάκτηση και αμέσως τους χτυπάει το χέρι του Θεού. Ο αιώνιος προορισμός τους δεν είναι το ζήτημα εδώ. Εδώ πρόκειται για τη διακυβέρνηση του Θεού. Με την πρόφαση ότι είμαστε αντικείμενα της χάρης Του, ας μην σκεφτόμαστε ότι ο Θεός μισεί την αμαρτία λιγότερο σε μάς. Είναι άγιος και έτσι πρέπει να είναι και τα παιδιά Του (1 Πέτρου 1:15-17).

Μεγάλος φόβος έπεσε σ’ όλους αυτούς που ήταν παρόντες. Αυτό είναι ένα συναίσθημα που πρέπει κι εμείς να καλλιεργούμε προς Εκείνον που διαβάζει ακόμα και τις πιο κρυφές μας σκέψεις.

Τα εδ. 12-16 μας μιλούν για τα θαύματα της αγάπης που εκπληρώθηκαν “με τα χέρια των αποστόλων” και μας δείχνουν ότι δεν είναι αρκετό να θαυμάζουν οι πιστοί, πρέπει να κάνουμε το βήμα της πίστης και να ενωνόμαστε με τον Κύριο (εδ. 13, 14). Στην Αποκάλυψη 21:8 οι δειλοί είναι οι πρώτοι που ονομάζονται μεταξύ αυτών που χάθηκαν αιώνια.

Πράξεις των Αποστόλων 5:17-32

Ο Αρχιερέας και αυτοί που είναι μαζί του είναι γεμάτοι ζηλοτυπία βλέποντας αμόρφωτους ανθρώπους, αυτούς που δεν αποτελούν μέρος του ιερατείου, να σημειώνουν τέτοια επιτυχία με τα πλήθη. Επιπλέον, οι Σαδουκαίοι, που αρνούνται την ανάσταση, ιδιαιτέρως αυτή την ώρα ξεσπούν με θυμό εναντίον των αποστόλων που κηρύττουν την ανάσταση του Κυρίου Ιησού (εδ. 17, 4:1, 2). Καθώς δεν ήταν ικανοί να επιβάλουν την εξουσία τους με διαφορετικό τρόπο, ρίχνουν στη φυλακή αυτούς τους ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να τους κάνουν να σιωπήσουν. Ομως ο Κύριος στέλνει έναν άγγελο για να ελευθερώσει τους υπηρέτες Του οι οποίοι επιστρέφουν αμέσως στο ναό για να κηρύξουν. Οι άρχοντες ενημερώνονται γι’ αυτό και τους αναγκάζουν να εμφανιστούν ενώπιον του Συνεδρίου. “Θέλετε να φέρετε εφ’ ημάς το αίμα του ανθρώπου τούτου” λένε. Εν τούτοις ενώπιον του Πιλάτου, αυτοί οι ίδιοι μαζί με το λαό απαίτησαν ώστε το αίμα Του να είναι επ’ αυτών και επί των τέκνων τους (Ματθ. 27:25). Επειτα προσπαθούν και πάλι να πείσουν τους αποστόλους να σιωπήσουν.

“Πρέπει να πειθαρχώμεν εις τον Θεόν μάλλον παρά εις τους ανθρώπους”, αποκρίνεται ο Πέτρος και οι απόστολοι (δές 4:19). Και πάλι ξανά δίνουν μια θαυμαστή μαρτυρία για τη δοξασμένη ανάσταση του Κυρίου Ιησού “Αρχηγού και Σωτήρα”, αλλά και για την συγχώρεση των αμαρτιών μέσω Αυτού.

Πράξεις των Αποστόλων 5:33-42

Μετά τον άγγελό Του, ο Θεός χρησιμοποιεί έναν έξοχο Φαρισαίο (την αντίθετη αίρεση των Σαδουκαίων), που ονομαζόταν Γαμαλιήλ, για να ελευθερώσει τους υπηρέτες Του. Ηταν ένας δάσκαλος του νόμου πολύ γνωστός και σεβαστός μεταξύ των Ιουδαίων. Με μια συγκράτηση, χρησιμοποιώντας παραδείγματα που όλοι γνώριζαν προτρέπει τους συντρόφους του για υπομονή. Το τέλος θα φανέρωνε αν αυτό το έργο ήταν ανθρώπινο ή προερχόταν απ’ το Θεό. Αλλωστε δεν είναι ποτέ δύσκολο να δείς σε ποιά πλευρά ανήκουν αυτοί που καυχούνται ότι είναι κάποιοι (εδ. 36). Δεν συνέβαινε όμως το ίδιο με τους αποστόλους. Αναγνωρίζοντας ότι οι ίδιοι δεν ήταν τίποτα, έδιναν όλη την δόξα στο όνομα του Κυρίου Ιησού, τον Οποίο ποτέ δεν έπαψαν να κηρύττουν (3:12, 4:10).

Ο Κύριος είχε ήδη προειδοποιήσει τους μαθητές Του ότι θα “επέβαλον επ’ αυτούς τας χείρας”, ότι θα εδιώκοντο, θα παραδίδοντο στις συναγωγές και θα τους έβαζαν φυλακή (Λουκά 21:12). Πραγματικά αυτές οι δοκιμασίες δεν απείχαν πολύ απ’ το να τους συμβούν (εδ. 17-22) και από τότε αυτά τα πράγματα δεν έπαψαν να είναι η μερίδα των πιστών.

Συχνά ευχαριστούμε τον Κύριο που δεν επιτρέπει σε εμάς τους διωγμούς που συμβαίνουν σε άλλες χώρες. Ομως ας μην ξεχνάμε ότι το να υποφέρουμε για το όνομά Του είναι τιμή. Οι απόστολοι χαιρόντουσαν να έχουν υπολογιστεί άξιοι αυτής (εδ. 41, πρβλ. 1 Πέτρου 4:19, Ματθ. 5:11, 12).

Πράξεις των Αποστόλων 6:1-15

Ηδη η αρμονική εικόνα του 2:42 είχε συννεφιάσει. Ενας γογγυσμός (κάποιο παράπονο που δεν τόλμησαν μεγαλόφωνα να εκδηλώσουν) είχε επέλθει μεταξύ των μαθητών. Ας προσέχουμε να σιωπούμε σε τέτοιους γογγυσμούς δυσαρέσκειας και ζηλοτυπίας γιατί μέσ’ απ’ αυτούς ο “εξολοθρευτής” προσπαθεί να ταράξει την κοινωνία των παιδιών του Θεού (διάβασε 1 Κορινθ. 10:10).

Για να θεραπευτεί αυτή η κατάσταση των πραγμάτων εκλέγονται διάκονοι. Δεν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι αυτοί θα υπηρετούσαν μόνο “εις τραπέζας”, θα έπρεπε να είναι και “πλήρεις Πνεύματος Αγίου” (εδ. 3). Λοιπόν! Αυτή είναι η φυσιολογική κατάσταση του Χριστιανού και μπορεί να είναι και η δική μας αν την επιθυμούμε, αλλά όχι, όπως κάποιοι πιστεύουν, ζητώντας μια νέα κατοίκηση του Αγίου Πνεύματος. Αυτό βρίσκεται ήδη στον πιστό. Πρέπει όμως να Το αφήνουμε να έχει τον πλήρη έλεγχο του ναού της καρδιάς μας.

Ιδιαιτέρως με τον Στέφανο, το Πνεύμα λάμπει προς τα έξω στα τρία Του χαρακτηριστικά: στη δύναμη, στην αγάπη και στην υγιή σκέψη (ή σοφία, εδ. 8, 10, πρβλ. 2 Τιμοθ. 1:7). Τα σημεία (εδ. 8) και ο λόγος (εδ. 10) αυτού του ανθρώπου του Θεού κάνουν να σιωπούν όλους τους αντιπάλους του, και αυτοί περιορίζονται στο να προσλάβουν ψευδομάρτυρες εναντίον του (πρβλ. Ματθ. 26:59). Το πρόσωπό του όμως ήδη ακτινοβολεί μια ουράνια ομορφιά (εδ. 15).

Πράξεις των Αποστόλων 7:1-19

Ο Στέφανος δεν εκμεταλλεύεται την ευκαιρία που του δίνει ο αρχιερέας για να δικαιωθεί απέναντι στις ψευδείς κατηγορίες που του απαγγέλονται. Το Αγιο Πνεύμα, με το οποίο είναι πλήρης, του λέει “την ίδια στιγμή” τί πρέπει ν’ αποκριθεί (Λουκά 12:11, 12). Αυτός χρησιμοποιεί την ιστορία του Ισραήλ για να φανερώσει τις οδούς του Θεού και την πιστότητά Του, εκθέτοντας την ίδια ώρα την απιστία του λαού Του. Πραγματικά αυτή η αφήγηση, η οποία κατέχει μια τέτοια θέση στο Λόγο του Θεού, περιέχει σε “τύπους”, διδασκαλίες που χρησιμεύουν σαν προειδοποιήσεις (1 Κορινθ. 10:11). Ο Αβραάμ εκλήθηκε και υπήκουσε (Εβρ. 11:8). Διά πίστεως στηρίχτηκε στις υποσχέσεις που ο Θεός του έδωσε πρίν ακόμα κι από την γέννηση του Ισαάκ. Οι απόγονοί του έπρεπε να διαμείνουν στην Αίγυπτο, υποτασσόμενοι στο ζυγό της δουλείας κι έπειτα να φύγουν απ’ αυτήν για να υπηρετήσουν τον Κύριο στη γή της επαγγελίας. “Θέλουσιν εξέλθει και θέλουσι με λατρεύσει” (εδ. 7): ένας λόγος κατάλληλος ν’ αγγίξει την συνείδηση αυτού του ανυπάκουου και επαναστάτη λαού.

Η ιστορία του Ιωσήφ, που απορρίφθηκε από τους αδελφούς του και έπειτα εξυψώθηκε από τον Φαραώ, αποτυπώνει μ’ ένα αξιοσημείωτο τρόπο το μίσος των Ιουδαίων απέναντι στον Χριστό, καθώς και την δοξασμένη θέση που ο Θεός του έδωσε αφού τον ελευθέρωσε “εκ πασών των θλίψεων αυτού” (εδ. 10).

Πράξεις των Αποστόλων 7:20-43

Ο Στέφανος κατηγορήθηκε ότι εκστόμισε βλάσφημα λόγια εναντίον του Μωϋσή (6:11). Ομως αντιθέτως, πρόσεξε με τί σεβασμό μιλάει γι’ αυτόν τον πατριάρχη! Το κάλλος που ο Θεός τον προίκισε από τη γέννησή του (εδ. 20), αργότερα με τη δύναμή του σε λόγο και έργο (εδ. 22), στην αγάπη του για τους αδελφούς του που τον έκανε να θέλει να τους επισκεφτεί (εδ. 23), χωρίς την κατανόηση αυτών να τον καταλάβουν απ’ την πλευρά τους όταν τους συνάντησε για να τους ελευθερώσει (εδ. 25, 35), είναι τόσα πολλά χαρακτηριστικά τα οποία πρέπει να στρέψουν την προσοχή αυτού του λαού στον πολύτιμο Σωτήρα τον Οποίο είχαν απορρίψει. Επιπλέον ο ίδιος ο Μωϋσής είχε αναγγείλει την έλευσή Του προτρέποντάς τους να Τον ακούσουν (εδ. 37). Και ο Πέτρος λίγο καιρό πριν τον Στέφανο, είχε ήδη αναφερθεί στο Δευτερονόμιο 18:15 στην ομιλία του στο κεφ. 3 (εδ. 22). Μια διπλή λοιπόν μαρτυρία για την εκπλήρωση των Γραφών! Αυτοί οι άνθρωποι όμως έδειξαν από μόνοι τους ότι είναι ανυπάκουοι και ειδωλολάτρες απ’ την αρχή της ιστορίας τους, και παρά τις μεγαλύτερες ενδείξεις αγάπης και υπομονής απ’ την πλευρά του Θεού, ο φυσικός τους χαρακτήρας δεν άλλαξε. Το ίδιο συμβαίνει και με τις δικές μας φτωχές καρδιές. Οσο πιο μακριά στο παρελθόν μπορούμε να θυμηθούμε, ακόμα και στην παιδική μας ηλικία βρίσκουμε ανυπακοή και απληστία. Μόνο η δύναμη του Θεού θα ήταν ικανή να μας δώσει μια άλλη φύση.

Πράξεις των Αποστόλων 7:44-60

Ο Στέφανος ολοκληρώνει την αφήγησή του. Εμφανιζόμενος σαν κατηγορούμενος ενώπιον του Συνεδρίου, είναι αντιθέτως αυτός που εκ μέρους του Θεού, εκφράζει την τρομερή ευθύνη αυτού του ισχυρογνώμονα λαού (βλέπε Εξοδος 32:9, 33:3). “Σείς πάντοτε αντιφέρεσθε κατά του Πνεύματος του Αγίου” λέει σ’ αυτούς, ενώ ο ίδιος είναι πλήρης Πνεύματος Αγίου. Αλλοίμονο, δεν συμβαίνει και σε μας πολύ συχνά ν’ αντιστεκόμαστε στο Αγιο Πνεύμα, όταν πρόκειται να κάνουμε το θέλημα του Κυρίου, ή να μην κάνουμε το δικό μας θέλημα;

Πόση μεγάλη αντίθεση μεταξύ της ειρήνης του μαθητού, απορροφημένου απ’ την ένδοξη όραση του Ιησού, ιστάμενου στα δεξιά του Θεού και στην οργή των εχθρών Του. Η οργή τους τους παρασύρει, χωρίς κανένα ίχνος κρίσης, να διαπράξουν ένα έγκλημα που θα έχει σαν αποτέλεσμα την απόρριψη των Ιουδαίων σαν έθνος για πολλούς αιώνες, και την διασπορά τους μέσα στον κόσμο. Συγκρίνοντας τα τελευταία λόγια αυτού του πιστού μάρτυρα (εδ. 56, 60) με αυτά του Κυρίου στο σταυρό (Λουκά 23:46, 34), παρατηρούμε άλλη μια φορά πόσο μοιάζει ο μαθητής με τον Κύριό του Τον οποίο βλέπει.

Αυτό το έγκλημα είναι το τραγικό συμπέρασμα της ιστορίας αυτού του επαναστάτη λαού που μας τη διηγείται ο Στέφανος. Το υπογράφει με το δικό του αίμα, γενόμενος μετά τη μακριά λίστα των διωχθέντων προφητών (εδ. 52), ο πρώτος μάρτυρας της Εκκλησίας (1 Θεσ. 2:15, 16).

Πράξεις των Αποστόλων 8:1-25

Ο Κύριος είχε παραγγείλει στους μαθητές, “θέλετε είσθε εις εμέ μάρτυρες και εν Ιερουσαλήμ και εν πάση τη Ιουδαία και Σαμαρεία, και έως εσχάτου της γής” (1:8). Μέχρι τώρα είχαν εκπληρώσει μόνο το πρώτο μέρος αυτής της παραγγελίας. Για να τους αναγκάσει να περάσουν στο δεύτερο μέρος ο Κύριος προσφεύγει με τη σοφία Του, σε ένα μέσο οδυνηρό: διωγμός (του οποίου ο θάνατος του Στέφανου έδωσε το σήμα). Οι διωγμοί είχαν σαν αποτέλεσμα να διασκορπιστούν οι πιστοί και το ευαγγέλιο να μεταφερθεί αλλού. Ετσι ένας ασθενής άνεμος έχει συχνά το ευτυχές αποτέλεσμα να σπείρει χρήσιμο σπόρο αρκετά πιο μακριά.

Ο Φίλιππος, ο ευαγγελιστής, (που αναφέρεται στο 6:5) έρχεται στην Σαμάρεια να κηρύξει τον “Χριστό” – όχι μια διδασκαλία αλλά ένα Πρόσωπο (εδ. 5, πρβλ. εδ. 35). Τί δύναμη θα είχαν οι μαρτυρίες μας αν αντί να παρουσιάζουμε μόνο αλήθειες, μιλάγαμε σ’ όλους αυτούς γύρω μας για Εκείνον με Τον Οποίο είναι (ή οφείλουν να είναι) γεμάτες οι καρδιές μας!

Ετσι αυτοί οι Σαμαρείτες διωγμένοι και περιφρονημένοι απ’ τους Ιουδαίους, από τώρα μοιράζονται με τους μαθητές το βάπτισμα και τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Ούτε η γέννηση, ούτε κάποια αξία, ούτε τα χρήματα – όπως ο Σίμων ο μάγος φαντάστηκε – δίνουν το δικαίωμα σ’ αυτά τα προνόμια. Ολα απορρέουν απλά απ’ την χάρη του Θεού.

Πράξεις των Αποστόλων 8:26-40

Ο Φίλιππος μόλις τώρα είχε γίνει το όργανο για ένα μεγάλο έργο στη Σαμάρεια. Πόσο πολύ έκπληκτος θα πρέπει να έμεινε όταν του παραγγέλθηκε ν’ αφήσει αυτό το πεδίο της υπηρεσίας του, για να πάει ένα ταξίδι μέσα στην έρημο! Ενα παράξενο μέρος φυσικά για να κηρύξει το ευαγγέλιο! Παρ’ ολ’ αυτά υπακούει χωρίς καμιά αντιλογία. Κι εδώ έρχεται μια άμαξα ενός ευγενή άρχοντα της Αφρικής που έκανε ένα μεγάλο ταξίδι για να λατρεύσει στην Ιερουσαλήμ. Πώς όμως θα μπορούσε να βρεί το Θεό σ’ αυτή την πόλη όπου λίγο νωρίτερα είχε απορρίψει τον Υιό Του; Ωστόσο αυτός ο άνθρωπος επιστρέφοντας έχει έναν θησαυρό μαζί του, αιώνια πιο έξοχο από αυτόν της βασίλισσάς του (εδ. 27): ένα κομμάτι από την Αγία Γραφή. Κι ο Θεός οδήγησε την καρδιά του στη μελέτη του βιβλίου του Ησαία, κεφ. 53. Ετσι όλα είχαν προετοιμαστεί για τον υπηρέτη του Κυρίου. Ο Αιθίοπας μέσ’ απ’ αυτό γνωρίζει τον Κύριο Ιησού. Μπορεί να βαπτισθεί και να συνεχίσει το δρόμο του “χαρούμενος” για να γίνει, όπως θέλουμε να πιστεύουμε, ένας αγγελιοφόρος της χάρης του Θεού στη μακρινή του χώρα.

Ευαγγελιστές δεν είναι μονάχα αυτοί που απευθύνονται σε μεγάλα πλήθη. Ας ξεκινήσουμε με υπακοή, ιδιαίτερα στα μέρη που πηγαίνουμε. Ο Κύριος θα επιτρέψει να βρεθούμε, την κατάλληλη στιγμή στο μονοπάτι κάποιου στον οποίο θα μπορέσουμε να κηρύξουμε τον Ιησού.

Πράξεις των Αποστόλων 9:1-22

Στο 8:3 αναφέρθηκε ένας νεαρός άνδρας που ονομαζόταν Σαούλ και που ήταν πολύ αντίθετος προς τους Χριστιανούς. Σύμφωνα με τα δικά του λόγια, ήταν “ένας βλάσφημος, διώκτης και υβριστής”, εν ολίγοις, ο πρώτος των αμαρτωλών (1 Τιμ. 1:13, 15). Ομως η δύναμη του Θεού προχωρεί για ν’ αρπάξει απ’ τον Σατανά ένα απ’ τα καλύτερα όργανά του, και να τον εγγράψει στη δική Του υπηρεσία. Οχι ευχαριστημένος με τους βασανισμούς των Χριστιανών στην Ιερουσαλήμ, ο Σαούλ, στη μανία του και τον φανατισμό του, φέρνει το διωγμό ακόμα και στις άλλες πόλεις όπου είχε απλωθεί το έργο (πρβλ. 26:11). Εδώ προχωρεί για τη Δαμασκό έχοντας στα χέρια του μια επιστολή απ’ τον αρχιερέα, και στην καρδιά του ένα ανιλεές μίσος εναντίον των μαθητών του Κυρίου. Ομως στην οδό για εκεί και στο μέσον της ημέρας, ξαφνικά τυφλώνεται από ένα εκθαμβωτικό λαμπρό φώς που τον ρίχνει στο έδαφος, και μαθαίνει, φανταζόμαστε με τί σόκ, ότι Αυτός που τον προκαλούσε από τα ύψη της δόξας ήταν ο Ιησούς, αυτός Τον οποίο εδίωκε διώκοντας αυτούς που Τον ακολουθούσαν. Ο Κύριος ταυτίζεται ο Ιδιος με τους αγαπητούς Του εξαγορασμένους, που γίνονται μέρος του Ιδίου.

Ο Σαούλ ενώ οδηγείται στην Δαμασκό ένα βαθύ έργο εκπληρώνεται στην ψυχή του. Ο Κύριος επιφορτίζει τον Ανανία να επισκεφτεί αυτόν τον αναγεννημένο, να του ανοίξει τα μάτια και να τον βαπτίσει.

Πράξεις των Αποστόλων 9:23-43

Αμέσως μετά την αναγέννησή του, ο Σαούλ αρχίζει να κηρύττει το όνομα Εκείνου τον Οποίο πολεμούσε μέχρι τώρα (εδ. 20). Ωστόσο πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να προετοιμαστεί για την υπηρεσία που του έχει ανατεθεί σύμφωνα με το εδ. 15. Νέοι φίλοι, αφότου πιστεύσατε, μην περιμένετε μέχρι ν’ αποκτήσετε έναν μεγάλο βαθμό γνώσης στα πνευματικά για να μιλήσετε σε άλλους για τον Κύριο. Συγχρόνως μην σκεφτόσαστε ότι είναι αρκετό να έχετε σωθεί ώστε ν’ αναλάβετε αμέσως κάποιο είδος υπηρεσίας. Ο Παύλος έπρεπε να περάσει κάποιο διάστημα καταφεύγοντας στην Αραβία (Γαλάτας 1:17), στη συνέχεια μια άλλη περίοδο αποχωρισμού στην Ταρσό (Πράξεις των Αποστόλων 9:30, 11:25) προτού κληθεί να φέρει το ευαγγέλιο στα έθνη μαζί με τον Βαρνάβα. Μόνο μετά από δεκατέσσερα χρόνια αφότου αναγεννήθηκε οι απόστολοι θα του δώσουν “χείρας κοινωνίας” για το έργο μεταξύ των εθνών. Τέσσερα θαυμάσια χαρακτηριστικά σημαδεύουν τις εκκλησίες σ’ αυτούς τους πρώτους καιρούς: η ειρήνη, η οικοδομή, ένας άγιος φόβος, και τέλος η αύξηση διά της ενέργειας του θείου “Παρηγορητή” (εδ. 31). Το Αγιο Πνεύμα είναι πάντα μαζί μας για να μας κάνει να πραγματοποιούμε και να φανερώνουμε αυτούς τους χαρακτήρες.

Το κεφάλαιο κλείνει με την θεραπεία του Αινέα και την ανάσταση της Δορκάδος: Δύο θαύματα, που εκπληρώθηκαν από τον Πέτρο, που γίνονται το μέσον να οδηγηθούν ψυχές στον Κύριο, και να φέρουν χαρά στους μαθητές με την ανακούφιση του Αγίου Πνεύματος.

Πράξεις των Αποστόλων 10:1-24

Αυτό το κεφάλαιο είναι μεγάλης σπουδαιότητας για μάς που ανήκουμε στα Εθνη. Πραγματικά, βλέπουμε τον Πέτρο εδώ ν’ ανοίγει τις πύλες της βασιλείας τ’ ουρανού σ’ αυτά (Ματθ. 16:19). Πρέπει να σημειωθεί, με τί φροντίδα και με τί μεγάλη χάρη προετοίμασε ο Θεός απ’ τη μια πλευρά τον υπηρέτη Του, και απ’ την άλλη τον Κορνήλιο, για τη συνάντηση που θα έχει τέτοιες θαυμαστές συνέπειες, τόσο για τον εαυτό του όσο και για μάς. Η αποκάλυψη του Θεού βρίσκει και τους δύο στην ίδια πολύτιμη ενασχόληση – την προσευχή. Ομως από την απροθυμία του Πέτρου να φάει απ’ το περιεχόμενο του μεγάλου σεντονιού που κατέρχεται απ’ τον ουρανό, μπορούμε να καταλάβουμε πώς οι προκατειλημμένοι Ιουδαίοι, ακόμα και οι μαθητές, ήταν βαθειά ριζωμένοι στην παράδοση, και ποιό ήταν το πνεύμα της υπεροψίας ενός Ισραηλίτη όταν συναντούσε έναν ειδωλολάτρη. Από την όραση αυτή ο Θεός ήθελε να διδάξει τον υπηρέτη Του να μην κάνει διάκριση μεταξύ ενός “καθαρού” λαού και “ακάθαρτων” εθνικών. Ολοι οι άνθρωποι, Ιουδαίοι και Εθνικοί, είναι μολυσμένοι αμαρτωλοί, “συγκεκλεισμένοι στην απείθεια” έτσι ώστε να γίνουν τα αντικείμενα του ίδιου ελέους (Ρωμ. 10:12, 11:30-32). Ο Θεός επιθυμούσε να μας διαφυλάξει απ’ το να είμαστε “προσωπολήπτες ανθρώπων” (εδ. 34) θεωρώντας κάποιους ανθρώπους λιγότερο άξιους να δεχτούν το ευαγγέλιο από κάποιους άλλους. Δεν καλούμεθα να επιλέξουμε αλλά να υπακούσουμε.

Πράξεις των Αποστόλων 10:25-48

Ο Θεός χρησιμοποιεί διαφορετικούς τρόπους για να κάνει τις ψυχές να Τον γνωρίσουν. Η αναγέννηση του Αιθίοπα (κεφ. 8), αυτή του Σαούλ (κεφ. 9) και αυτή του Κορνήλιου (κεφ. 10) δεν μοιάζουν μεταξύ τους. Σ’ αυτούς τους τρείς ανθρώπους μπορούμε ν’ αναγνωρίσουμε τους απόγονους των τριών παιδιών του Νώε: τον Χάμ, το γένος των Αφρικανών και Ασιατών, τον Σήμ, τον Ισραήλ και κάποιους Ασιάτες, και τον Ιάφεθ, τα έθνη του Βορρά και της Δύσης. “Οποιος πιστεύσει” στον Ιησού Χριστό “θα δεχτεί άφεση αμαρτιών”: αυτό είναι το παγκόσμιο μήνυμα στο εξής που απευθύνεται σε κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος (εδ. 43, Αποκάλυψη 5:9). Στο πρόσωπο του Κορνήλιου, αυτοί “που ήταν μακράν” τώρα ακούνε με τη σειρά τους τα καλά νέα της “ειρήνης διά του Ιησού Χριστού” (εδ. 36, 2:39, Εφεσ. 2:17).

Αυτοί είναι οι ένδοξοι επισκέπτες σ’ αυτό το κάποτε ειδωλολατρικό σπίτι: ένας άγγελος (εδ. 3), ο Πέτρος και οι αδελφοί που τον συνοδεύουν, φορείς του μηνύματος του Ευαγγελίου, και τέλος και πάνω απ’ όλα, το Αγιο Πνεύμα που έρχεται να σφραγίσει αυτούς τους αναγεννημένους, δίνοντας μαρτυρία της πίστης τους και της αξίας τους σαν παιδιά του Θεού. Πώς θα μπορούσε να μην αναγνωριστεί το δώρο της χάρης του Θεού σ’ αυτό το δημόσιο σημάδι; Ο Πέτρος δεν θα μπορούσε παρά να συμφωνήσει στο Χριστιανικό βάπτισμα (εδ. 48).

Πράξεις των Αποστόλων 11:1-18

Ας μην κρίνουμε σύμφωνα με τα φαινόμενα ούτε από τις περιστάσεις για τις οποίες έχουμε ελλειπή γνώση. Ενας Χριστιανός, του οποίου η συμπεριφορά μας εξέπληξε, μπορεί να έχει ενεργήσει υπακούοντας στον Κύριο. Ετσι συνέβαινε με τον Πέτρο όταν πήγε στο σπίτι του Κορνήλιου και έφαγε μαζί του. Αυτές οι λεπτομέρειες ήταν ολ’ αυτά που “αυτοί που ήταν της περιτομής” ήθελαν να θυμούνται (εδ. 2), ενώ είχαν συμβεί θαυμαστά γεγονότα σ’ αυτόν τον οίκο, τα οποία θα τους διηγηθεί τώρα ο απόστολος. Η σωτηρία των Εθνών είχε ήδη γραφτεί στην Παλαιά Διαθήκη (πρβλ. Ησαίας 49:6, 65:1). Ο ίδιος ο Πέτρος είχε αναφερθεί σ’ αυτό νωρίτερα στον πρώτο του λόγο (2:21, 39). Ωστόσο για να διαλύσει τις προκαταλήψεις των αδελφών στην Ιερουσαλήμ, ήταν απαραίτητο να έχει ακριβείς αποδείξεις. Αυτές αναφέρονται στη διήγηση του Πέτρου κι επιβεβαιώνονται από έξι μάρτυρες που τον συνόδευσαν. Μαθαίνοντας πώς ο απόστολος φωτίστηκε και οδηγήθηκε στον οίκο του Κορνήλιου και ειδικότερα πώς το Αγιο Πνεύμα κατήλθε στα Εθνη, ο καθένας αναγνωρίζει το θέλημα του Θεού και Του δίνει την δόξα. Ας χαιρόμαστε γι’ αυτή τη χάρη που επεκτάθηκε ακόμα και σε μάς και, αν δεν το έχουμε ήδη κάνει, ας σπεύσουμε να δεχτούμε “την μετάνοιαν εις ζωήν” (εδ. 18).

Πράξεις των Αποστόλων 11:19-30 ; 12:1-6

Η θύρα της χάριτος, κλεισμένη τώρα για τους Ιουδαίους σαν λαό του Θεού από το θάνατο του Στέφανου τώρα ανοίγει στα Εθνη. Ενας μεγάλος αριθμός Ελλήνων στρέφεται στον Κύριο (εδ. 20, 21). Ο Κύριος Ιησούς είχε προβλέψει αυτόν τον καρπό του έργου Του όταν κάποιοι Ελληνες είχαν επιθυμήσει να Τον δούν (Ιωαν. 12:20). Μια ακμάζουσα εκκλησία σχηματίστηκε στη συνέχεια στην Αντιόχεια όπου, για ένα χρόνο, ο Βαρνάβας και ο Σαύλος εξάσκησαν την υπηρεσία τους. Βλέποντας την ζωή αυτών των πιστών οι άνθρωποι της πόλης τους έδωσαν το όνομα του Κυρίου τους: για πρώτη φορά ονομάστηκαν Χριστιανοί. Φέρνοντας το ύψιστο όνομα του Χριστού είναι μια τιμή . . . και μια ευθύνη. Από το πλήθος των βαπτισμένων που αξιώνονται το θαυμαστό τίτλο του Χριστιανού, πόσοι είναι αληθινοί Χριστιανοί;

Η αδελφική αγάπη αυτών των πιστών στην Αντιόχεια εκφράζεται από μόνη της με την βοήθεια “προς τους αδελφούς που κατοικούν στην Ιουδαία” και που πρόκειται να υποφέρουν και πάλι (εδ. 27-30). Σχετικά με τον Ηρώδη Αγρίππα (12:1), είναι ο αντάξιος διάδοχος του θείου του, Ηρώδη Αντίππα (Λουκά 13:31, 32, 23:11 . . .) και του παππού του Ηρώδη του Μέγα (Ματθ. 2). Η σκληρότητα και η επιθυμία να αρέσει (πρβλ. εδ. 3, Μαρκ. 6:26) τον παρακινεί να σκοτώσει τον Ιάκωβο, τον αδελφό του Ιωάννη, και στη συνέχεια να βάλει τον Πέτρο στη φυλακή.

Πράξεις των Αποστόλων 12:7-25

Ούτε οι αλυσίδες, ούτε οι δεκαέξι στρατιώτες, ούτε οι δολοφονικές προθέσεις του Ηρώδη μπορούν να εμποδίσουν τον Πέτρο απ’ το να κοιμάται ειρηνικά στη φυλακή του. Και κανένα απολύτως εμπόδιο δεν μπορεί να εμποδίσει τον Κύριο απ’ το να ελευθερώσει τον αγαπητό Του υπηρέτη (Ψαλμ. 121:4). Ενας άγγελος τον ξυπνάει και μετά τον βγάζει έξω με δύναμη (εδ. 7, 10) και φροντίδα (εδ. 8). Πόσο εύκολα είναι όλα όταν βλέπουμε το Θεό να ενεργεί. Αυτός γνώριζε την εγκληματική “ελπίδα των Ιουδαίων” (εδ. 11), όμως ο Ιδιος είχε ακούσει επίσης την “ακατάπαυστη προσευχή” της εκκλησίας για τον Πέτρο (εδ. 5) και γι’ αυτό επεμβαίνει αποτελεσματικά. Αλλοίμονο, όταν η προσευχή απαντάται με τον απόστολο να φθάνει προσωπικά, η πίστη στερείται να το αναγνωρίσει. Πόσο συχνά προσευχόμαστε με τα χείλη μας, χωρίς ν’ αναμένουμε πραγματικά το αντικείμενο του αιτήματός μας! Πόσες πολλές φορές εξακολουθούμε ν’ αμφιβάλλουμε, παρ’ όλο που η απάντηση είναι ήδη στην πόρτα!

Κουφός σε όλες τις θείες προειδοποιήσεις, ο Ηρώδης προσέχει με προθυμία τις κολακείες των ανθρώπων της Τύρου και Σιδώνας που, για πολιτικούς λόγους, προσπαθούσαν να κερδίσουν τη φιλία αυτού του εγκληματία. Αυτός ξαφνικά σωριάζεται νεκρός μπροστά σε όλους μ’ έναν ποταπό θάνατο, ενώ ο Λόγος Εκείνου στον οποίο αυτός είχε επιτεθεί με αφροσύνη κερδίζει περισσότερο έδαφος όσο ποτέ άλλοτε (εδ. 24).

Πράξεις των Αποστόλων 13:1-12

Μια νέα διαίρεση του βιβλίου των Πράξεων αρχίζει εδώ. Η εκκλησία της Αντιόχειας γίνεται η αφετηρία για το έργο που πρόκειται να γίνει μεταξύ των Εθνών. Ο Βαρνάβας και ο Σαύλος εκλήθησαν, ξεχωρίστηκαν, και εστάλησαν, συνοδευόμενοι με τις προσευχές της εκκλησίας. Ο πρώτος τους σταθμός είναι το νησί της Κύπρου, από το οποίο καταγόταν ο Βαρνάβας (4:36). Μόλις φτάνουν στην Πάφο οι απόστολοι, προσκαλέστηκαν από τον ανθύπατο, Σέργιο Παύλο, τον μεγαλύτερο Ρωμαίο αξιωματούχο του νησιού. Αυτός ο “συνετός” άνθρωπος γνώριζε το Θεό των Ιουδαίων και επιθυμούσε ν’ ακούσει το Λόγο Του. Συμβουλεύτηκε όμως κάποιον που ο ίδιος ήταν δυσαρεστημένος: τον Ελυμά, έναν Ιουδαίο μάγο (που εξασκούσε μια πρακτική πολύ απεχθή στα μάτια του Θεού – βλέπε Δευτερον. 18:9,10), ο οποίος εκμεταλευόταν τις πνευματικές ανάγκες του Σέργιου Παύλου για ν’ ασκεί κακή επιρροή επάνω του. Η εναντίωση αυτού του ανθρώπου παράγει ακριβώς αυτό που προσπαθούσε να εμποδίσει. Επιτρέπει στον Παύλο (έτσι ονομάζεται για πρώτη φορά) να δώσει στον ανθύπατο την απόδειξη της δύναμης του Κυρίου, τιμωρώντας αυτόν τον ψευδοπροφήτη.

Ο Ελυμάς είναι ένας τύπος των Ιουδαίων, που εξ’ αιτίας της αντίστασής τους στο Πνεύμα του Θεού, τυφλώθηκαν “μέχρι καιρού” ενώ τα Εθνη επωφελούνται τις ευλογίες.

Πράξεις των Αποστόλων 13:13-31

Οι απόστολοι συνεχίζουν το ταξίδι τους στην Παμφυλία. Αλλά εκεί ο Ιωάννης (που είχε ονομαστεί Μάρκος, 12: 12) τους αφήνει και επιστρέφει στην Ιερουσαλήμ. Η πίστη του δεν ήταν στο ύψος της υπηρεσίας για την οποία είχε κληθεί και των δυσκολιών που θά’ πρεπε ν’ αντιμετωπίσει. Δεν είναι αρκετό απλά να συνοδεύουμε ή να μιμούμαστε τον υπηρέτη του Θεού. Ακόμα και σ’ ένα ομαδικό έργο, ο καθένας έχει την δική του ευθύνη ενώπιον του Κυρίου και μπορεί να περπατάει μονάχα με την δική του πίστη.

Απευθυνόμενος προς τους Ιουδαίους στη συναγωγή της Αντιόχειας στην Πισιδία, ο Παύλος σαν τον Στέφανο, επανέρχεται στην ιστορία του Ισραήλ, και δείχνει πώς ο Θεός εκπλήρωσε στο πρόσωπο του Ιησού τις υποσχέσεις που έδωσε στον Δαυίδ (Ψαλμ. 132:11). Δεν ήταν ο ίδιος ο Δαυίδ ένας πολύτιμος τύπος του Σωτήρα που κατήγετο απ’ αυτόν (εδ. 23); Σε αντίθεση με τον Σαούλ, που ήταν ένας βασιλιάς σαρκικός, ο Θεός ο Ιδιος επέλεξε στον Δαυίδ, έναν άνδρα κατά την καρδία Του, που θα εκπλήρωνε το θέλημά Του (εδ. 22).

Τα πάντα συμφωνούσαν τέλεια για να προσδιορίσουν τον Ιησού ως τον Μεσσία: οι μαρτυρίες του Ιωάννη, μετά αυτές των προφητών, η εκπλήρωση των Γραφών με το θάνατό Του, παρ’ όλο που δεν βρέθηκε σ’ Αυτόν καμιά αιτία θανάτου (εδ. 28, Ησαίας 53:9), και πάνω απ’ όλα, η ανάστασή Του (εδ. 30).

Πράξεις των Αποστόλων 13:32-52

“Αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τότε το κήρυγμά μας είναι μάταιο”, γράφει ο απόστολος στους Κορινθίους 15: 14). Ας μην μας εκπλήσσει λοιπόν να τον ακούμε να εμμένει τόσο πολύ στην ανάσταση του Κυρίου Ιησού. Στους Ιουδαίους αυτή φανέρωνε ότι Αυτός ήταν πραγματικά ο υποσχεθείς Μεσσίας – Εκείνος για τον Οποίο ο Ψαλμός 16 και άλλες Γραφές είχαν μιλήσει (εδ. 34, 35). Στους ειδωλολάτρες βεβαίωνε την δύναμη του Θεού και την επικείμενη κρίση (17:31). Σε μάς τους πιστούς η παρουσία στη δόξα του ζωντανού Λυτρωτού μας εγγυάται ότι το έργο Του έγινε αποδεκτό απ’ το Θεό για τη δικαίωσή μας (Ρωμ. 4:25), ότι το μερίδιό μας είναι ουράνιο (Κολοσ. 3:1, 2), και ότι η ελπίδα μας είναι “βέβαιη και ασφαλής”(Εβρ. 6:18-20).

Αλλοίμονο, τα “καλά νέα” (εδ. 32) συναντούν μόνο την εναντίωση και την βλασφημία από το μέρος των άθλιων Ιουδαίων (εδ. 45). Ετσι κατ’ εντολήν του Κυρίου οι απόστολοι στρέφονται προς τα Εθνη κηρύττοντας ότι η άφεση των αμαρτιών είναι για όποιον πιστεύει (εδ. 38, 39).

Αυτοί οι Ιουδαίοι έκριναν τους εαυτούς τους ανάξιους της αιωνίου ζωής (εδ. 46). Ηταν εξ’ αιτίας της απιστίας τους, και όχι της ταπείνωσής τους. Ο Κύριος τους είχε δείξει με την εικόνα του μεγαλύτερου υιού στην παραβολή (Λουκά 15:25 . . .) που εξ’ αιτίας της φιλαυτίας του και της αυτοδικαίωσής του στερήθηκε από μόνος του τις χαρές του οίκου του πατέρα του.

Πράξεις των Αποστόλων 14:1-28

Στο Ικόνιο, ο Λόγος παράγει το ίδιο διπλό αποτέλεσμα όπως και νωρίτερα: πίστη σε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων, κι εναντίωση σε κάποιους άλλους. Οσο για τους αποστόλους, αυτοί μιλούν με τόλμη, και ποιό είναι το μυστικό γι’ αυτό το θάρρος τους; Εξαρτώνται από τον Κύριο που είναι κοντά τους, βεβαιώνοντας το λόγο τους με θαύματα και σημεία (πρβλ. εδ. 3, Μαρκ. 16:20). Η θεραπεία που συνέβη στα Λύστρα – αφού κατέφυγαν οι απόστολοι μετά το Ικόνιο – κάνει την πιο δυνατή εντύπωση σ’ αυτούς τους φτωχούς ειδωλολάτρες. Ετσι ετοιμάστηκαν να λατρεύσουν σαν θεούς αυτούς τους ανθρώπους τους οποίους την προηγούμενη ημέρα κάποιοι άλλοι προσπάθησαν να λιθοβολήσουν. Στα μάτια των αποστόλων αυτό ήταν πραγματικά χειρότερο. Τρομαγμένοι, προσκαλούν αυτούς τους ειδωλολάτρες να στραφούν στον ζωντανό Θεό (πρβλ. 12: 22, 23). Τα αισθήματα όμως του πλήθους είναι πολύ άστατα. Οι Ιουδαίοι έρχονται από το Ικόνιο, γρήγορα κερδίζουν με το μέρος τους αυτό το πλήθος και αρχίζουν να λιθοβολούν τον Παύλο με την συναίνεση όλων. Διαφυλαγμένος απ’ τον Κύριο, ο πιστός υπηρέτης δεν είναι ούτε τρομαγμένος ούτε αποθαρρυμένος. Ησυχα συνεχίζει την αποστολή του, επιστρέφοντας στις πόλεις όπου είχε κηρύξει νωρίτερα το Ευαγγέλιο. Αυτό το πρώτο αποστολικό ταξίδι φθάνει σ’ ένα τέλος. Οι απόστολοι σπεύδουν ν’ αναφέρουν στην εκκλησία όλα τα θαυμάσια πράγματα που είχε ενεργήσει ο Θεός μαζί τους.

Πράξεις των Αποστόλων 15:1-21

Οι πιστοί Ιουδαϊκής προέλευσης που συνέθεταν τις εκκλησίες στην Ιερουσαλήμ και στην Ιουδαία είχαν γευθεί μεγάλη χαρά ακούγοντας για τη σωτηρία των Εθνών. Κάποιοι όμως σκέφτηκαν ότι προτού γίνει κάποιος ένας Χριστιανός πρέπει να γίνει ένας Ιουδαίος: δηλαδή να περιτμηθεί και να υπακούσει στο νόμο. Ο Παύλος και ο Βαρνάβας διαπιστώνουν αμέσως τον κίνδυνο αυτών των επιχειρημάτων, ίδια με αυτά που αργότερα θα τον υποχρεώσουν να γράψει μια αυστηρή επιστολή προς τους Γαλάτας. Το να επιστρέψουν στη σκλαβιά του νόμου, θα τους πεί, δεν είναι τίποτε άλλο απ’ το να ξεπέσουν από τη χάρη (Γαλάτας 5:16). Αυτό το ζήτημα περιείχε τον κίνδυνο να δημιουργήσει μια διαίρεση μεταξύ της Ιερουσαλήμ και της Αντιόχειας. Ο Θεός οδηγεί τα πάντα έτσι ώστε να συζητηθεί το θέμα στην Ιερουσαλήμ κι έτσι να διαφυλαχθεί η ενότητα της Εκκλησίας. Ο Πέτρος και στη συνέχεια ο Ιάκωβος, μιλούν και κάνουν απλά γνωστό ότι τα Εθνη, όπως και οι Ιουδαίοι, έχουν σωθεί με τον ίδιο τρόπο: διά της χάριτος του Κυρίου Ιησού (εδ. 11). Θα πρέπει να προσέχουν να μην υποδουλώνουν ή ανησυχούν (εδ. 19) νέους σεσωσμένους απ’ αυτό που στο Γαλάτας 4:9 ονομάζει “ασθενή και πτωχά στοιχεία”. Ωστόσο εξακολουθούν να παραμένουν οι διατάξεις που συστάθηκαν από το Θεό πριν τους καιρούς του λαού Ισραήλ. Εχουν ισχύ σε όλους τους καιρούς και για όλους τους ανθρώπους. Είναι η αποχή από το αίμα που μας πάει πίσω στον κατακλυσμό (Γένεσις 9:4), και ο σεβασμός για τον γάμο στη δημιουργία (Ματθ. 19:48).

Πράξεις των Αποστόλων 15:22-41

Οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι που συναντιούνται στην Ιερουσαλήμ είναι απασχολημένοι πολύ έντονα με το ζήτημα που έχει προκύψει. Ολόκληρη η εκκλησία βρίσκεται σε συμφωνία με τα συμπεράσματα του Ιάκωβου (εδ. 22, 25). Η επιστολή που στέλνουν με τα χέρια του Ιούδα και του Σίλα έρχεται ν’ ανακουφίσει και παρηγορήσει τους αδελφούς στην Αντιόχεια οι οποίοι βρισκόντουσαν σε ταραχή (εδ. 24). Την ίδια ώρα η επίσκεψη των δύο υπηρετών του Θεού συνέβαλε στην οικοδομή της εκκλησίας (εδ. 32). Ετσι οι προσπάθειες του εχθρού για να δημιουργήσει προβλήματα και διαίρεση έφεραν στο τέλος το αντίθετο αποτέλεσμα. Η πίστη των μαθητών τους ενδυνάμωσε και οι δεσμοί της κοινωνίας μεταξύ των εκκλησιών έγιναν πιο βαθείς. Γι’ άλλη μια φορά ο εχθρός εξαπατήθηκε με τα δικά του έργα (Παροιμ. 11:18).

Ολες οι δυσκολίες διευθετήθηκαν, και το έργο του Κυρίου μπορεί να ξαναρχίσει. Το ενδιαφέρον του Παύλου για τις εκκλησίες που φανερώθηκε με το πρώτο του ταξίδι, τον οδηγεί σ’ ένα δεύτερο για να δεί πώς προχωρούν πνευματικά οι αδελφοί (πρβλ. 2 Κορινθ. 11:28). Αυτή τη φορά όμως ο Βαρνάβας δεν πάει μαζί με τον Παύλο. Ο λόγος είναι μια διαφωνία σχετική με τον ανηψιό του τον Μάρκο. Αργότερα ο Μάρκος θα ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του αποστόλου και θα του είναι “χρήσιμος . . . για την διακονία” (Κολοσ. 4:10, 2 Τιμ. 4:11).

Πράξεις των Αποστόλων 16:1-15

Ο Παύλος βρίσκεται στην Δέρβη και στα Λύστρα όπου εκεί σχηματίστηκαν εκκλησίες κατά τη διάρκεια της πρώτης του επίσκεψης. Εδώ γνωρίζουμε τον νεαρό Τιμόθεο, του οποίου το όνομα σημαίνει “τιμώμενος από το Θεό”. Είχε έρθει στην επίγνωση των Αγίων Γραφών από μια ευσεβή μητέρα και γιαγιά (2 Τιμ. 1:5, 3:15) – μια ευλογημένη προετοιμασία για την υπηρεσία που θα μπορούσε στο εξής να εκπληρώσει στο πλευρό του αποστόλου “ως τέκνον μετά του πατρός εδούλευσε μετ’ εμού εις το ευαγγέλιον” (Φιλιπ. 2:22). Το “ημάς” του εδαφίου 10 μας δείχνει ότι ο Λουκάς ο συγγραφέας του βιβλίου των Πράξεων είναι τώρα μαζί τους. Κοιτάζοντας στον χάρτη μπορούμε να δούμε ότι αφού προσπάθησαν να πάνε αριστερά προς την πλευρά της Ασίας (περιοχή της Εφέσου), κι έπειτα δεξιά στη Βιθυνία, ο απόστολος και οι σύντροφοί του εκκλήθηκαν από το Πνεύμα να προχωρήσουν ευθεία προς τη Μακεδονία από την άλλη πλευρά του Αιγαίου Πελάγους. Μπροστά σε μια κλειστή οδό ένας υπάκουος υπηρέτης πρέπει να ενεργεί χωρίς εμμονή και να περιμένει την οδηγία που θα έρθει από ψηλά.

Οι Φίλιπποι γίνονται έτσι η πρώτη Ευρωπαϊκή πόλη που θ’ ακούσει το Ευαγγέλιο, και η πρώτη αναγέννηση που αναφέρεται είναι αυτή της Λυδίας. Ο Κύριος άνοιξε την καρδιά της για να μπορέσει να είναι προσεκτική. Είθε να Του ζητάμε ν’ ανοίγει και τις δικές μας καρδιές επίσης, και να μας φυλάει από απροσεξία κάθε φορά που μας παρουσιάζεται ο Λόγος.

Πράξεις των Αποστόλων 16:16-40

Η θεραπεία της δούλης που βρισκόταν υπό την κατοχή ενός σατανικού πνεύματος έφερε τον βασανισμό και τη φυλάκιση των δύο υπηρετών του Θεού. Θα μπορούσαν να σκεφτούν ότι αυτή ήταν μια παράξενη υποδοχή στη Μακεδονία μετά την παράκληση που δέχτηκαν για βοήθεια (εδ. 9). Ομως ο Παύλος θέτει σε πρακτική αυτό που αργότερα θα συμβουλεύσει να κάνουν οι Χριστιανοί σ’ αυτή την πόλη, “Χαίρεται εν Κυρίω πάντοτε” (Φιλιπ. 4:4). Γεμάτος πληγές απ’ τα δεσμά του, αυτός και ο Σίλας μπορούν να ψάλουν στη φυλακή. Φυσικά σ’ αυτά τα περίεργα τείχη δεν είχε ηχήσει ποτέ νωρίτερα τέτοια υμνωδία. Τί μαρτυρία αυτοί οι ύμνοι θα ήταν γι’ αυτούς που άκουγαν. Οσο πιο δύσκολες είναι οι περιστάσεις μας, τόσο περισσότερο η ειρήνη μας και η χαρά μας θα μιλάει σ’ αυτούς που μας γνωρίζουν. Και είναι πολλές φορές αυτός ο λόγος που ο Κύριος μας στέλνει δοκιμασίες.

Σ’ αυτή την πιστή μαρτυρία, ο Κύριος προσθέτει και την δική Του ελευθερώνοντας τους φυλακισμένους. Φοβισμένος, ο δεσμοφύλακας κραυγάζει, “Τί πρέπει να κάνω για να σωθώ;” Η απόκριση, θαυμαστά απλή, απευθύνεται σε κάθε ανήσυχη ψυχή, “Πίστευσε στον Κύριο Ιησού,” (εδ. 30, 31). Στη συνέχεια η χαρά γεμίζει αυτό τον οίκο.

Μετά απ’ αυτή την αξέχαστη βραδιά οι απόστολοι είναι επίσημα ελεύθεροι και αφήνουν την πόλη όχι χωρίς να έχουν ενθαρρύνει τους αδελφούς γι’ άλλη μια φορά (εδ. 40).

Πράξεις των Αποστόλων 17:1-15

Από τους Φιλίππους, ο Παύλος και οι σύντροφοί του φεύγουν για τη Θεσσαλονίκη, μια άλλη πόλη της Μακεδονίας. Κάποιοι Ιουδαίοι και πολλοί Ελληνες, μεταξύ τους κάποιες διακεκριμένες γυναίκες, δέχονται τον λόγο που τους κηρύττεται (1 Θεσ. 1:5). Ομως οι περισσότεροι απ’ τους Ιουδαίους, που καθοδηγούνται οι ίδιοι από τον Σατανά εξεγείρουν το λαό εναντίον των ευαγγελιστών. Δεν διστάζουν γι’ αυτό το σκοπό να χρησιμοποιήσουν κάποιους άθλιους ανθρώπους, που διαφορετικά θα καταφρονούσαν, προκειμένου να τους οδηγήσουν ενώπιον του δήμου με αυτό το επιχείρημα που είχαν χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν ενώπιον του Πιλάτου, “δεν έχομεν βασιλέα ειμή τον Καίσαρα” (εδ. 7, Ιωαν. 19:15).

Ετσι η παραμονή του Παύλου στην Θεσσαλονίκη ήταν σύντομη, περίπου τρείς εβδομάδες. Ο Θεός όμως την επέτρεψε για το δικό μας όφελος, γιατί ο απόστολος υποχρεώθηκε να ολοκληρώσει τη διδασκαλία του με άλλες δύο επιστολές προς τους Θεσσαλονικείς, διδασκαλίες τόσο πλούσιες για όλους μας.

Στην Βέροια, οι Ιουδαίοι είναι περισσότερο ευγενείς και σωστοί στη συμπεριφορά τους. Αντί να τυφλωθούν από ζηλοτυπία (δες εδ. 5), αναζητούν να επιβεβαιώσουν την πίστη τους με καθημερινή μελέτη του Λόγου, στον οποίο αναγνωρίζουν μια ύψιστη εξουσία (δες εδ. 11, πρβλ. Ιωαν. 5:39). Πώς θα μπορούσαμε να πείσουμε κι εμείς τους αναγνώστες μας ν’ ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα (ιδιαίτερα αναφερόμενοι στα χωρία που παραβάλουμε). Αυτός είναι ο σκοπός, αλλά και ο τίτλος, της σύντομης καθημερινής μας μελέτης.

Πράξεις των Αποστόλων 17:16-34

Παραμένοντας μόνος στην Αθήνα, ο Παύλος δεν ενδιαφέρεται για τα μνημεία και τα αγάλματα. Η καρδιά του ταράζεται και ο ίδιος σοκάρεται ανακαλύπτοντας ότι αυτή η πόλη, γνωστή για την κουλτούρα της, είναι γεμάτη με την πιο τρομερή ειδωλολατρεία. Στην αγορά συναντάει τους φιλόσοφους των διαφορετικών σχολών, που ήταν παγκοσμίως διάσημοι για την σοφία τους. Η διάνοια δόθηκε στον άνθρωπο για να μπορεί να διακρίνει την αιώνια δύναμη και την θειότητα του δημιουργού του (Ρωμ. 1:20). Τώρα η άγνοια αυτών των έξοχων διανοιών επιβεβαιώνει ότι “ο κόσμος διά της σοφίας δεν εγνώρισε τον Θεό” (1 Κορινθ. 1:21). Αυτός βρίσκεται στο μέσον τους, σαν “άγνωστος Θεός”. Ξεκινώντας απ’ την αρχή, ο Παύλος τους μιλάει για τον “Κύριο του ουρανού και της γής” (εδ. 24), που αποκαλύφθηκε ο Ιδιος όχι μόνο στη δημιουργία, αλλά και τώρα επίσης στην απολύτρωση. Αυτός ο κυρίαρχος Θεός “τώρα παραγγέλει σ’όλους τους ανθρώπους παντού να μετανοήσουν” (εδ. 30). Ετσι κανένας, ακόμα κι εσύ, δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι αυτή η εντολή δεν αναφέρεται και για σένα.

Η περιέργεια του νού μας δεν έχει κανένα κοινό με την πραγματική ανάγκη της ψυχής. Φυσικά μερικοί ακροατές του Παύλου τον εμπαίζουν με φανερό τρόπο. Αλλοι αναβάλλουν γι’ αργότερα την εξέταση αυτών των πραγμάτων. Κάποιοι όμως πιστεύουν. Αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει ακόμα και σήμερα, όταν και όπου κηρύττεται το ευαγγέλιο.

Πράξεις των Αποστόλων 18:1-11

Στην Κόρινθο, ο Παύλος έχει μια ευχάριστη συνάντηση με μια Ιουδαϊκή οικογένεια: τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα. Αφότου οδηγήθηκαν στον Χριστό είχαν γίνει ιδιαίτερα αγαπητοί στον απόστολο γιατί ήταν έτοιμοι να παραδώσουν ακόμα και τη ζωή τους γι’ αυτόν, σε μια περίπτωση που δεν μας έχει αναφερθεί (Ρωμ. 16:4). Η Κόρινθος είχε μια φήμη για διεφθαρμένα ήθη και για την πολυτέλειά της. Ο απόστολος και οι φίλοι του, που δεν επιθυμούν να εξαρτώνται απ’ αυτόν τον πλούτο, δίνουν το παράδειγμα εργαζόμενοι με τα χέρια τους (1 Κορινθ. 9:15, 18, 2 Κορινθίους 11:8, 9).

Αντιμέτωπος με την εναντίωση των Ιουδαίων, ο Παύλος απαλάσσεται απ’ την ευθύνη του γι’ αυτούς και τους λέει ότι πηγαίνει προς τα Εθνη (εδ. 6). Ομως στο Ρωμαίους 9:25 μας αφήνει να δούμε πόσο πολύ υπέφερε για τον τρόπο που τους μίλησε. Ωστόσο ο Κύριος ενθαρρύνει τον αγαπητό Του υπηρέτη. Του αποκαλύπτει ότι ακόμα κι αν αυτός ο επίγειος λαός Του δεν έρχεται κοντά Του σύμφωνα με την προσμονή Του, έχει “πολύν λαόν εν τη πόλει ταύτη” για τον ουρανό (εδ. 10). Ναί, σ’ αυτή την άσωτη πόλη, θα ευαρεστηθεί ο Κύριος να συγκεντρώσει έναν μεγάλο αριθμό πιστών, όπως το βεβαιώνουν οι δύο επιστολές που γράφτηκαν αργότερα προς αυτούς. Εδώ αποδεικνύεται ότι ούτε ο πλούτος, ούτε οι απολαύσεις σ’ αυτή την πόλη που δεν στερείτο τίποτα, μπορούσαν να ικανοποιήσουν τις πραγματικές ανάγκες της καρδιάς του ανθρώπου.

Πράξεις των Αποστόλων 18:12-28

Οι ίντριγκες των Ιουδαίων και οι κατηγορίες τους ενώπιον του Γαλλίωνα δεν εμποδίζουν τον Παύλο να κάνει το έργο του στην Κόρινθο. Σύμφωνα με την υπόσχεσή Του, ο Κύριος τον προστατεύει (εδ. 10).

Επειτα συνεχίζει το ταξίδι του προχωρώντας προς την Εφεσο όπου αφήνει τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα, κατεβαίνει στην Ιερουσαλήμ μέσω της Καισάρειας και τέλος ολοκληρώνει το δεύτερο αποστολικό του ταξίδι στην Αντιόχεια (δες τον χάρτη της Βίβλου). Από το εδ. 23 ο ακούραστος απόστολος ξεκινάει το τρίτο αποστολικό του ταξίδι. Διασχίζει ξανά την Φρυγία και τη Γαλατία (δες 16:6), όπου είχαν σχηματιστεί εκκλησίες οι οποίες αργότερα έγιναν η αιτία να του φέρουν μεγάλες φροντίδες (Γαλάτας 1:2, 4: 11).

Ενώ αυτός προχωρεί, ένας άλλος υπηρέτης του Θεού φθάνει στην Εφεσο. Αυτός είναι ο Απολλώς, ένας εργάτης που είναι αξιοσημείωτος για την ευγλωττία και τη δύναμή του παρουσιάζοντας το Λόγο. Αυτές είναι οι συνέπειες του ζήλου (εδ. 25) ενός ανθρώπου που μπορούσε να μιλάει μονάχα μέσ’ από μια γεμάτη καρδιά (Ματθ. 12:34, 35). Περισσότερο απ’ αυτό διδάσκει με επιμέλεια και με τόλμη, “τα περί του Κυρίου”! Ομως τα χαρίσματά του δεν εμποδίζουν τον Απολλώ απ’ το να ταπεινωθεί επιτρέποντας στον Ακύλα και στην Πρίσκιλλα να του εξηγήσουν τις αλήθειες τις οποίες δεν γνωρίζει. Είναι γρήγορος στην ακοή, κι έτσι η υπηρεσία του στην Αχαία, όπου πηγαίνει στη συνέχεια, μπορεί να είναι ακόμα πιο οφέλιμη.

Πράξεις των Αποστόλων 19:1-22

Πιστός στην υπόσχεσή του (18:21), ο απόστολος φτάνει στην Εφεσο, την πρωτεύουσα της επαρχίας στην Ασία. Εκεί παραμένει τρία χρόνια (20:31), διαδεχόμενος τον Απολλώ στο έργο, όπου στην Κόρινθο ήταν ο Απολλώς που “επότισε” αυτό που ο απόστολος Παύλος είχε “φυτεύσει” (18:27, 28, 1 Κορινθ. 3:6). Μεταξύ αυτών των υπηρετών του Θεού δεν βλέπουμε ούτε ζηλοτυπία ούτε την αξίωση κάποιου για έναν ιδιαίτερο αγρό στο έργο.

Το βάπτισμα του Ιωάννη, του μόνου γνωστού στους Εφεσίους, προετοίμασε μετανοημένους Ιουδαίους να δεχτούν έναν Μεσσία που θα βασίλευε στη γή. Ο Χριστιανός αντιθέτως, κατέχει μια ουράνια θέση. Εχει τεθεί σε μια σχέση διά του Αγίου Πνεύματος μ’ έναν αποθανόντα και αναστημένο Χριστό. Αυτή είναι μια αλήθεια που τονίζεται ιδιαίτερα στην επιστολή προς Εφεσίους!

“Ο Λόγος του Θεού υπερίσχυε και αύξανε” τόσο, όχι μόνο από τα θαύματα που εκπλήρωνε ο απόστολος αλλά απ’ την “εξουσία που είχε αυτός ο Λόγος στις καρδιές τους”. Ο Λόγος οδηγούσε τους πιστούς να ομολογήσουν αυτά που είχαν κάνει και δημόσια ν’ απαρνηθούν τη μαγεία. Γεμάτοι με την “πρώτη αγάπη” (Αποκ. 2:4), αυτοί οι Εφέσιοι δεν επιθυμούσαν πλέον να έχουν “κοινωνία με τα έργα τα άκαρπα του σκότους” (Εφεσίους 5:11).

Αγαπητοί φίλοι, έχει φανερώσει ο Λόγος του Θεού τη δύναμή του μέσα στον κόσμο που ζούμε με καρπούς που μπορούν να φανούν στη ζωή μας;

Πράξεις των Αποστόλων 19:23-41

Υπήρχε στην Εφεσο ένας μεγαλοπρεπής ναός που ήταν αφιερωμένος στην θεά Αρτεμη (ναός που θεωρείτο ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου). Οι άνθρωποι την επισκέπτονταν, και τα ασημένια αγαλματάκια που πουλούσαν στους επισκέπτες έφερναν πολύ κέρδος στους τεχνίτες της πόλης. Το κήρυγμα του Ευαγγελίου μπορούσε μόνο να βλάψει τις δουλειές τους, γι’ αυτό τους βλέπουμε να συγκεντρώνονται όλοι μαζί για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους, δείχνοντας υποκριτικά μια θρησκευτική πρόφαση στις Πράξεις των Αποστόλων τους (πρβλ. Αποκ. 18:11). Αλλοίμονο, πόσοι πολλοί άνθρωποι αντί να ψάχνουν με πόθο για την αλήθεια έμειναν πίσω στις υλικές θεωρήσεις για την “ευπορία” τους (εδ. 25), ή εξ’ αιτίας της άποψης άλλων ανθρώπων.

Τεράστιες κραυγές υψώθηκαν χάριν της θεότητας, αποδεικνύοντας μόνο την ανικανότητα αυτής να επιδείξει το μεγαλείο της υπερασπίζοντας τους δικούς της (πρβλ. 1 Βασιλ. 18:26-29).

Σκεπτόμενοι όλους αυτούς σήμερα και με περισσότερο φώς από τότε, ο κόσμος έχει αλλάξει μονάχα τους θεούς του – οι καρδιές δεν έχουν αλλάξει. Είδωλα των σπόρ, του θεάματος ή του τραγουδιού . . . πλήθη σήμερα λατρεύουν κι’ ακολουθούν ό,τι τους προτείνει ο αρχηγός αυτού του κόσμου, παληός δάσκαλος στην τέχνη του ν’ αποπλανά τις ψυχές.

Πράξεις των Αποστόλων 20:1-16

Η εχθρική εκδήλωση στην Εφεσο οδήγησε τον Παύλο ν’ αφήσει αυτή την πόλη (πρβλ. Ματθ. 10:23). Αφού ήρθε στην Ελλάδα μέσω της Μακεδονίας, επιστρέφει με τον ίδιο τρόπο και αποβιβάζεται στην Τρωάδα. Η αφήγηση που ακολουθεί (εδ. 7-12) μας επιβεβαιώνει ότι το δείπνο του άρτου πραγματοποιόταν όπως και σήμερα, κατά την πρώτη ημέρα της εβδομάδας. Μπορεί να μας σοκάρει η κατάσταση του Εύτυχου ν’ αποκοιμηθεί κατά την ώρα που κηρύττει ο Παύλος. Ομως πώς μιλάει σε μάς ο Παύλος όταν διαβάζουμε τις επιστολές του; Τί προσοχή του δίνουμε; Το τρομερό ατύχημα που συμβαίνει μας δείχνει, από ηθική άποψη πού μπορεί να οδηγήσει η αδιαφορία στο Λόγο, ιδιαίτερα σ’ ένα νεαρό πρόσωπο: σε μια πτώση και σε κατάσταση πνευματικού θανάτου. Η χάρις όμως του Θεού μας προσφέρει εδώ ένα παρήγορο θαύμα.

Αυτή η σκηνή μας υπενθυμίζει επίσης, κατ’ αναλογίαν, την ιστορία της Εκκλησίας και την ευθύνη της. Τον ύπνο της, την κατάπτωσή της, τον φαινομενικό της θάνατο που προέρχεται από τη στέρηση της προσοχής στη διδασκαλία των αποστόλων. Εντούτοις ο Κύριος επέτρεψε μια αφύπνιση που την ακολούθησε πνευματική τροφή και παρηγορία για τους δικούς Του, ενώ Τον περιμένουν εδώ κάτω στην μεγάλη ημέρα της έλευσής Του.

Ο Παύλος αφήνει την Τρωάδα πεζός (εδ. 13 – ας τονίσουμε το όφελος μιας πορείας με μόνη συντροφιά τον Κύριο). Ξανασυναντάει τη συντροφιά του στην Ασσο απ’ όπου απέπλευσαν και πάλι για την Ιερουσαλήμ.

Πράξεις των Αποστόλων 20:17-38

Από την Μίλητο ο Παύλος προσκάλεσε τους πρεσβύτερους της Εφέσου για να τους συμβουλεύσει και να τους αποχαιρετήσει. Τους υπενθυμίζει πώς ήταν η υπηρεσία του μεταξύ τους και το παράδειγμα που προσπάθησε να τους δώσει. Τους προειδοποιεί για τους κινδύνους που τους φόβιζαν έξω απ’ την Εκκλησία (εδ. 29), και μέσα απ’ αυτήν (εδ. 30). Πώς πρέπει να τους αντιμετωπίσουν; Τους προτρέπει ν’ αγρυπνούν (εδ. 31), αλλά πάνω απ’ όλα τους αφιερώνει στην χάρη του Θεού (εδ. 32). Για όσα τον αφορούσαν, ο απόστολος είχε μόνο μια σκέψη: να τελειώσει την πορεία του με πίστη (αυτό αναφέρεται για τον εαυτό του προσωπικά – πρβλ. 2 Τιμ. 4:7), και να εκπληρώσει την υπηρεσία του (δηλαδή την υπηρεσία του Κυρίου). Η ζωή του δεν είχε άλλο νόημα και ήταν καθ’ όλα έτοιμος να την θυσιάσει γι’ αυτήν την εκκλησία που του είχε στοιχίσει ήδη πολλά δάκρυα (εδ. 19, 31 Κολοσ. 1:24). Τί ήταν όμως αυτά μπροστά στην απέραντη αξία που έχει αυτή η Εκκλησία για το Θεό τον Οποίο είχε εμπρός του διαρκώς; Τίποτα λιγότερο απ’ το αίμα του δικού Του Υιού (εδ. 28, 1 Πετ. 1:19). Ο απόστολος βρίσκει σ’ αυτό ανεκτίμητη αξία, το κίνητρο της αφοσίωσής του, και το υπενθυμίζει στους υπευθύνους της Εφέσου για να τονίσει την ευθύνη τους.

Κλείνοντας, ο Παύλος επαναφέρει κάποιους πολύτιμους λόγους του Κυρίου Ιησού, “μακάριον είναι να δίδει τις μάλλον παρά να λαμβάνει” (εδ. 35). Είθε να πειραματιζόμαστε αυτό μιμούμενοι τον Μόνο που μας χάρισε τα πάντα!

Πράξεις των Αποστόλων 21:1-14

Σ’ όλο αυτό το ταξίδι φανερώνεται η αδελφική αγάπη (εδ. 1, 6, 12 . . .). Στην Τύρο όπως και στην Μίλητο, ο Παύλος αφήνει τους αδελφούς του αφού προηγουμένως γονάτισε και προσευχήθηκε μαζί τους στην παραλία (εδ. 5, 20:36, 37). Εδώ το Πνεύμα τονίζει την παρουσία των παιδιών, που είναι τόσο επιθυμητά στις συναθροίσεις.

Στην Καισάρεια, ο Παύλος πηγαίνει στο σπίτι του Φίλιππου που είχε εγκατασταθεί εκεί αφού εκήρυξε σε κάθε πόλη από την Αζωτο έως την Καισάρεια (αναμφίβολα και στην Λύδδα και Ιόππη – βλέπε χάρτη – 8:40, 9:32, 36). Οι κόρες του εκπλήρωναν μια μεγάλη υπηρεσία για τον Κύριο, την οποία ωστόσο δεν την εξασκούσαν στην συνάθροιση (1 Κορινθ. 14:3, 34).

Αυτό που παρακινεί τον απόστολο καθ’ όλο το ταξίδι του είναι η αγάπη του, πάντα ζωντανή για όλους τους δικούς του ανθρώπους. Ηταν ο φορέας δώρων από τις εκκλησίες της Μακεδονίας και Αχαίας και χαιρόταν να τα φέρει ο ίδιος στην Ιερουσαλήμ (Ρωμ. 15:25). Διαδοχικά δεν λαμβάνει υπόψιν του ούτε τις προειδοποιήσεις του Πνεύματος (εδ. 4) ή αυτές του προφήτη Αγαβου (εδ. 13, 11:28) ή τις παρακλήσεις των αδελφών του (εδ. 12). Δεν θα πρέπει να τον κρίνουμε. Ομως αυτή η αφήγηση μας δίνεται για να μας διδάξει ότι λαμβάνοντας υπόψιν μονάχα τα δικά μας αισθήματα, όσο καλά κι αν είναι, ακόμα κι ένας απόστολος μπορεί να παρεκτραπεί από το μονοπάτι της εξάρτησης. Αυτό είναι ένα σοβαρό μάθημα για τον καθένα από εμάς.

Πράξεις των Αποστόλων 21:15-32

Πηγαίνοντας απ’ την Ελλάδα στη Ρώμη, ο απόστολος προτίθετο να περάσει απ’ την Ιερουσαλήμ (19:21). Παρά τον κοπιαστικό αυτό γύρο, έπρεπε να γίνει το θέλημα του Κυρίου (εδ. 14). Το μονοπάτι που εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε ποτέ δεν είναι απλό. Πρέπει να περιμένουμε να συναντήσουμε κάθε είδους δυσκολία. Ο Παύλος προσκλήθηκε απ’ τους πρεσβύτερους της Ιερουσαλήμ σε “εξιουδαϊσμό”, ώστε να ενθαρρύνει τους Ιουδαίους πιστούς κι έτσι βρίσκεται ο ίδιος σε αντιλογία με τη δική του διδασκαλία. Σε τί οδυνηρό δίλημμα βρέθηκε! Αλλη μια φορά βλέπουμε πόσο πολύ οι Χριστιανοί της Ιερουσαλήμ είχαν παραμείνει προσηλωμένοι στην Ιουδαϊκή τους θρησκεία. Προσπαθούσαν να βάλουν το νέο οίνο σε παλαιούς ασκούς (Ματθ. 9:17). Γι’ αυτούς τους Ισραηλίτες, “ζηλωτές του νόμου”, είναι που αναφέρει ο Ιάκωβος στο εδ. 18, μιλώντας για τον “νόμο της ελευθερίας” και για “καθαρή και αμόλυντο θρησκεία” (Ιακ. 1:27, 2:12). Αυτή η “καθαρή θρησκεία” δεν αποτελείται από έναν σωματικό “καθαρισμό” (εδ. 24), αλλ’ απ’ το να φυλάει κάποιος “τον εαυτό του αμόλυντο από τον κόσμο” , καθώς να επισκέπτεται τους θλιμένους.

Ο Παύλος είναι εδώ πιασμένος σ’ ένα γρανάζι. Συχνάζει στο ναό και υποτάσσεται σε μια λατρεία εκκλησιαστικών τύπων για να είναι ευχάριστος στους αδελφούς του. Πράγμα μάταιο, γιατί οι Ιουδαίοι βλέπουν αυτό σαν μια πρόκληση απ’ την πλευρά του και προσπαθούν να τον θανατώσουν, ξεσηκώνοντας μια ταραχή σε ολόκληρη την πόλη (εδ. 30).

Πράξεις των Αποστόλων 21:33-40 ; 22:1-11

Ο Παύλος διέφυγε από τη βία του πλήθους με την μεσολάβηση του χιλίαρχου που διέταξε την Ρωμαϊκή φρουρά. Αυτός που αρχικά νόμισε τον Παύλο για κάποιον περιβόητο ληστή, μαλακώνει ακούγοντάς τον να μιλάει Ελληνικά, και του δίνει την άδεια ν’ απευθυνθεί στο πλήθος. Στεκόμενος μπροστά στο σιωπηλό πλήθος, ο Παύλος εξηγεί ότι πραγματικά είχε ένα πολύ αξιόμεμπτο παρελθόν, για έναν λόγο όμως εντελώς διαφορετικό απ’ αυτόν που σκεφτόντουσαν οι Ιουδαίοι. Ευλογημένος με προσόντα και προτερήματα πέραν των συνηθισμένων “ένας Εβραίος εξ’ Εβραίων, κατά νόμον Φαρισαίος” (Φιλιπ. 3:5), η φήμη του ήταν αυτή ενός ευσεβούς και άμεμπτου ανθρώπου. Πραγματικά, ο θρησκευτικός του ζήλος, όμοιος με αυτόν που υποκινούσαν οι άρχοντες αυτού του πλήθους, τον είχε οδηγήσει, παρά τις προειδοποιήσεις του διδασκάλου του, Γαμαλιήλ, να πολεμήσει εναντίον του Θεού (εδ. 3, 5:39). “Εγώ είμαι Ιησούς, ο Ναζωραίος τον οποίον σύ διώκεις” (εδ. 8), είναι η τρομερή απόκριση που ακούει από τον ουρανό. Οσον αφορά αυτούς τους φτωχούς Χριστιανούς, διώκοντάς τους μέχρι θανάτου, πολεμούσε εναντίον του Υιού του Θεού. Αντί να τον τιμωρήσει όμως ο Κύριος γι’ αυτό το βλάσφημο θράσος του, την ίδια ώρα που του έδωσε πίσω την όρασή του, άνοιξε επίσης και τα μάτια της καρδιάς του (Εφεσ. 1:18) – κάνοντας αυτόν τον άνθρωπο από την γέννησή του, ένα πιστό όργανο για Εκείνον.

Πράξεις των Αποστόλων 22:12-30

“Και τώρα τί βραδύνεις;” Ρώτησε ο Ανανίας τον νέο αναγεννημένο (εδ. 16). Φίλε αν ο Κύριος σταμάτησε κι εσένα επίσης, σ’ αυτήν την κατηφόρα που βρισκόσουν, γιατί καθυστερείς να πάρεις θέση ανοιχτά κοντά στους αδελφούς σου;

Τρία χρόνια αργότερα στην Ιερουσαλήμ, ο Παύλος έχει το προνόμιο να δεί τον μόνο “Δίκαιο”, και να δεχτεί τις εντολές Του από το στόμα Του (εδ. 17). Ο ίδιος θα ήθελε να εργαστεί μεταξύ των Ιουδαίων, σκεφτόμενος ότι η μαρτυρία του θα μπορούσε να είναι πιο δυναμική αφού τον εγνώριζαν νωρίτερα σαν έναν φανατικό αντίπαλο της αλήθειας (εδ. 19, 20). Ομως ξεχωρίστηκε για υπηρεσία ανάμεσα στα Εθνη (Γαλατ. 1:15, 16). Ας αφήνουμε τον Κύριο ν’ αποφασίζει το πεδίο της δικής μας υπηρεσίας.

Το εδάφιο 18 εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα. Οι Ιουδαίοι εξακολουθούν να μην δέχονται την μαρτυρία του αποστόλου Παύλου. Ο χιλίαρχος γι’ άλλη μια φορά υποχρεώνεται να τον προστατεύσει απ’ την οργή τους. Καθώς προετοιμάζονται για να τον βασανίσουν, ο Παύλος τους αναφέρει ότι είναι Ρωμαίος πολίτης εκ γεννήσεώς του. Αργότερα θα διδαχτεί να λογαριάζει σαν ζημία αυτά τα πράγματα που τώρα υπολογίζει σαν κέρδος (23:6, Φιλιπ. 3:7).

Οσο για το ουράνιο πολίτευμά μας, κανένας δεν μπορεί να το αποκτήσει εκ γεννετής, ούτε μπορεί ν’ αποκτηθεί με χρήματα (εδ. 28). Μπορεί ν’ αποκτηθεί μονάχα απ’ αυτούς που έχουν πείρα της νέας γέννησης (Ιωαν. 3:3, Φιλιπ. 3:20).

Πράξεις των Αποστόλων 23:1-15

Ο χιλίαρχος εξακολουθεί να μην μπορεί να καταλάβει την οργή των Ιουδαίων εναντίον κάποιου ανθρώπου στον οποίο ο ίδιος δεν μπορεί να βρεί λόγο κατηγορίας. Αναγκάζει το φυλακισμένο του να εμφανιστεί ενώπιον του Συνεδρίου ώστε να μπορέσει να φανερωθεί ο λόγος. Ενας επιδέξιος λόγος του Παύλου (ήταν όμως απ’ το Πνεύμα;) φέρνει με το μέρος του την ομάδα των Φαρισαίων. Η ανάσταση του Ιησού Χριστού ήταν πραγματικά το θεμέλιο της διδασκαλίας του και έμμεσα το αίτιο της Ιουδαϊκής εναντίωσης. Ομως ο Παύλος δεν έχει την ευκαιρία ν’ αναφέρει ούτε το όνομα του Σωτήρα του. Εχει επιφέρει μια διαμάχη μεταξύ παραδοσιακών αντιπάλων: Φαρισαίων και Σαδδουκαίων, και έπεται μια πολύ μεγάλη ταραχή στο Συνέδριο. Αλλη μια φορά, ο χιλίαρχος πρέπει να διασώσει τον Παύλο και να τον φέρει σ’ ένα ασφαλές μέρος.

Ομως μετά απ’ αυτά τα γεγονότα, ο απόστολος μόνος και αποθαρρυμένος χρειάζεται παρηγορία. Ο Ιδιος ο Κύριος παρουσιάζεται στον αγαπητό Του υπηρέτη (εδ. 11). Δεν υπάρχει μομφή – αντιθέτως, ο Κύριος αναγνωρίζει την μαρτυρία που μόλις έδωσε ο Παύλος στην Ιερουσαλήμ. Τον ανακουφίζει και τον καλεί στην πραγματική του αποστολή: να κηρύξει την σωτηρία όχι στους Ιουδαίους αλλά στα Εθνη. Γι’ αυτό το σκοπό θα πάει στην Ρώμη.

Είθε κι εμείς επίσης να σκεφτόμαστε διαρκώς ότι “ο Κύριος είναι πλησίον” και να γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει λόγος να μεριμνούμε για τίποτα (Φιλιπ. 4:5, 6, 2 Τιμ. 4: 17).

Πράξεις των Αποστόλων 23:16-35

Δεν βλέπουμε τον Κύριο να μεσολαβεί με κάποιον θαυμαστό τρόπο όπως στους Φιλίππους (16:26), ή καθώς στην περίπτωση του Πέτρου (12:7), για να ελευθερώσει τον υπηρέτη Του. Εν τούτοις Εκείνος εξακολουθεί να ελέχγει τα γεγονότα, και χρησιμοποιεί έναν νεαρό ανηψιό του Παύλου και το προσόν του Ρωμαίου πολίτη που κατέχει ο Παύλος, όπως επίσης και την υπερήφανη περιφρόνηση που έτρεφε ο Ρωμαίος φρούραρχος για τους Ιουδαίους στους οποίους χωρίς καμιά αμφιβολία χαιρόταν να παίξει ένα τέχνασμα. Ο Κύριος είχε υποσχεθεί στον υπηρέτη Του ότι θα έκανε μαρτυρία γι’ Αυτόν στην Ρώμη (εδ. 11). Συνεπώς αυτή η συνωμοσία των εχθρών του δεν θα μπορούσε να τον εμποδίσει απ’ το να πάει εκεί. Αλλά μάλλον θα βοηθούσε γι’ αυτό το σκοπό. Στην πραγματικότητα είναι οι απειλές τους που κάνουν το Λυσία ν’ αποφασίσει να στείλει τον Παύλο με μια ισχυρή συνοδεία στην Καισάρεια, το λιμάνι που είχε αποβιβαστεί όχι πολύ πιο πριν, για να τον προστατεύσει απ’ τους φανατικούς Ιουδαίους. Την ίδια ώρα καθώς στέλνει τον φυλακισμένο του, ο Λυσίας απευθύνεται προς τον ηγεμόνα Φήλικα με μια επιστολή σχετικά με τον Παύλο. Σημειώστε πώς κανονίζει τα πράγματα προς το δικό του συμφέρον, κρύβοντας το σφάλμα που θα διέπραττε (εδ. 27, 22:25). Παρ’ όλ’ αυτά οι προσβολές των ειδωλολατρών είναι σχεδόν ανύπαρκτες αν συγκριθούν με τα τρομερά πταίσματα των Ιουδαίων. Οι σαράντα εγκληματίες συνωμότες φανερά δεν μπορούσαν να κρατήσουν τον όρκο τους, με τον οποίο αναθεμάτισαν τους εαυτούς τους.

Πράξεις των Αποστόλων 24:1-21

Ο Παύλος εμφανίζεται ενώπιον του Φήλικα παρουσία των κατηγόρων του. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται έναν συνήγορο, όσο δυνατόν πιο εύγλωττο άνθρωπο, γιατί η κατάστασή τους είναι πολύ κακή. Τί αντίθεση όμως μεταξύ των κολακειών (εδ. 3), στη συνέχεια των χονδροειδών συκοφαντιών (εδ. 5, πρβλ. Λουκά 23:2) του ρήτορα Τέρτυλλου και της αξιοπρέπειας του Παύλου στην ομολογία της πίστης του, που συνοδεύτηκε από μια ειλικρινή κατάθεση των γεγονότων.

Μια αίρεση (εδ. 5, 14) είναι μια θρησκευτική ομάδα που απαιτεί την εξουσία ενός αρχηγού ή μιας ιδιαίτερης διδασκαλίας. Ο εξαγορασμένος Χριστιανός, από την άλλη πλευρά, επικαλείται μονάχα την εξουσία του Χριστού. Ομως ο θρησκευτικός κόσμος ονομάζεται κι αυτός επίσης με αυτό το όνομα που φέρουν τα παιδιά του Θεού που έχουν αποχωριστεί για Εκείνον σε υπακοή προς το Λόγο Του. Τί συμβαίνει μ’ αυτό το θέμα; Αυτή η έκφραση, όπως και πολλές άλλες, αποτελούν μέρος του ονειδισμού του Χριστού. Σαν τον Παύλο, ο πραγματικά πιστός κατέχει το δοξασμένο προνόμιο να είναι ενωμένος μ’ Εκείνον, που ήταν ο Ναζωραίος, εκτεθειμένος στην περιφρόνηση του κόσμου (τέλος εδ. 5). Αντιθέτως το μεγάλο ενδιαφέρον του αποστόλου, και θά’ πρεπε να είναι και το δικό μας, ήταν να έχει πάντοτε μια “άπταιστη συνείδηση προς το Θεό και προς τους ανθρώπους (εδ. 16). Σκεπτόταν την ημέρα της ανάστασης όταν θα απέδιδε στο Θεό λογαριασμό για τη ζωή του και την υπηρεσία του. Απαξ και γίνει γνωστή η αλήθεια πρέπει να έχει πάντοτε ένα ηθικό αποτέλεσμα. Ακόμα σοβαρότερη για εμάς είναι η προοπτική του “βήματος του Χριστού” (2 Κορινθ. 5:9, 10)!

Πράξεις των Αποστόλων 24:22-27 ; 25:1-12

Παρά την φανερή αθωότητα του Παύλου, και την ατιμία των κατηγόρων του, ο Φήλικας, για να μην ανατρέψει αυτούς τους ανθρώπους, άνανδρα ανέβαλε την απόφασή του (εδ. 22). Ομως εκ τούτου απορρίπτει μια απόφαση που είναι πολύ πιο σοβαρή: αυτή που αφορά την ψυχή του. Προσκαλεσμένος να μιλήσει στον Φήλικα σχετικά με την “πίστη στο Χριστό”, ο Παύλος παρουσιάζει μια πλευρά της αλήθειας που ο Φήλικας δεν περίμενε (εδ. 25). Ο Λόγος τον κατατρομάζει, αλλά δεν εισχωρεί στη συνείδησή του, που είναι σκληρή από αγάπη για το χρήμα (εδ. 26). “Οταν λάβω καιρόν, θέλω σε μετακαλέσει”, αποκρίνεται αφήνοντας την ευκαιρία που του έδωσε ο Θεός, πιθανόν για πάντα. Παρά το όνομά του, που σημαίνει “ευτυχισμένος”, ο Φήλικας έχει χάσει την αληθινή ευτυχία. Είθε να μην ξεχνάμε ότι ο “κατάλληλος καιρός” είναι τώρα!

Δυό χρόνια πέρασαν και ο απόστολος βρίσκεται ακόμα στη φυλακή. Το μίσος όμως των Ιουδαίων δεν έχει ελαττωθεί. Ο Φήστος έγινε ο διάδοχος του Φήλικα πριν τη νέα συνωμοσία που θ’ ακολουθήσει, αλλά ο Κύριος ελευθερώνει τον μάρτυρά Του απ’ αυτήν. Οπως και με τον Φήλικα (24:27) και αρχικά με τον Πιλάτο (Μαρκ. 15:15), το πρωταρχικό ενδιαφέρον του Φήστου είναι “να κάνει χάριν στους Ιουδαίους” (εδ. 9). Διαδοχικά ο Παύλος αισθάνεται υποχρεωμένος να επικαλεστεί ξανά το δικαίωμά του ως Ρωμαίος πολίτης και να ζητήσει να κριθεί από τον αυτοκράτορα.

Πράξεις των Αποστόλων 25:13-27

Ο Αγρίππας, η Βερνίκη (όπως και η Δρουσίλλη, η γυναίκα του Φήλικα, 24:24), ήταν τα παιδιά του Ηρώδη του τρίτου (12:1), και σχημάτισαν την τέταρτη γενεά αυτής της εγκληματικής δυναστείας. Η ευγενική επίσκεψη που κάνουν στον νέο κυβερνήτη δίνει στον τελευταίο την ευκαιρία να τους ρωτήσει σχετικά με τον παράξενο κρατούμενό του. Με τον τρόπο που ο Φήστος εξηγεί τα πράγματα φαίνεται να έχει πολύ μικρό ενδιαφέρον για τα θρησκευτικά θέματα. Πρόκειται για “κάποιον Ιησού που έχει πεθάνει” (εδ. 19). Και σήμερα ο Χριστός δεν είναι κάτι περισσότερο απ’ αυτό για τα πλήθη. Ομως ο Παύλος βεβαίωνε ότι Αυτός ήταν ζωντανός και στην πραγματικότητα αυτό είναι που κάνει την διαφορά.

Ετσι ο Παύλος εισήλθε σ’ αυτό το ακροατήριο που είχε συγκεντρωθεί “μετά μεγάλης πομπής”. Σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου στον Ανανία, ο Παύλος ήταν ένα “σκεύος εκλογής” που θα έφερνε το όνομά Του “ενώπιον ... βασιλέων” (9:15). Ηταν όμως και ο πρέσβυς ενός Βασιλιά πολύ πιο έξοχου απ’ αυτούς που τον είχαν εγκαλέσει για να εμφανιστεί τώρα ενώπιόν τους, “ένας πρέσβυς φορών άλυσιν” όπως γράφει για τον εαυτό του αλλού. Κι έτσι με τόλμη μιλάει για τον Κύριό του διότι ο Λόγος του Θεού δεν δεσμεύεται (Εφεσίους 6:20, 2 Τιμ. 2:9).

Πράξεις των Αποστόλων 26:1-18

Ο Παύλος προσκαλεσμένος σε μαρτυρία ενώπιον του βασιλιά Αγρίππα, με σοβαρότητα εκτείνει τα χέρια του, βεβαρημένα με τις αλυσίδες. Οπως και στο κεφ. 22, διηγείται την συνάντησή του με τον Κύριο και τις περιστάσεις στις οποίες του εμπιστεύθηκε Εκείνος την υπηρεσία του. Οταν άνοιξαν τα μάτια του, του εδόθη η ευθύνη ν’ ανοίξει τα μάτια των εθνών έτσι ώστε να μπορέσουν να έχουν πρόσβαση δια πίστεως στο φώς, στην ελευθερία, στην συγχώρεση των αμαρτιών, και στην ουράνια κληρονομιά των αγίων (εδ. 18, πρβλ. Κολοσ. 1:12, 13).

Οι περιστάσεις που οδηγούν στην αναγέννηση δεν είναι πάντοτε οι ίδιες. Ο Πέτρος ήταν στο πλοιάριό του όταν συνειδητοποίησε την αμαρτωλή του κατάσταση. Ο Λευίν καθόταν στο τελώνιό του και ο Ζακχαίος ήταν πάνω σ’ ένα δέντρο όταν τον κάλεσε ο Κύριος (Λουκά 5:10, 27, 19:5). Ο Αιθίοπας αναγεννήθηκε στην άμαξά του, και ο δεσμοφύλακας στην φυλακή το μεσονύκτιο (8:27, 16:29...). Αντιθέτως, ο Παύλος πίστεψε “στο μέσον της ημέρας” ενώ ήταν καθ’ οδόν (εδ. 13). Μπορείς να πείς πού και πότε συνάντησες τον Κύριο Ιησού; Αν μπορείς, μην φοβηθείς όταν σου δοθεί η ευκαιρία να πείς την ιστορία της αναγέννησής σου. Δεν είναι για τη δική μας δόξα που θα πρέπει να μιλήσουμε για την θλιβερή κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Αντιθέτως είναι για να εξυψώσουμε την κυρίαρχη χάρη που θέλησε να μας διασώσει απ’ αυτήν την κατάσταση.

Πράξεις των Αποστόλων 26:19-32

Καλεσμένος απ’ τον Ιησού Χριστό σε μια ιδιαίτερη υπηρεσία μεταξύ των εθνών, ο Παύλος δεν ήταν ανυπάκουος (εδ. 19). Είθε κι εμείς να μην είμαστε ανυπάκουοι ακόμα και στην πιο μικρή υπηρεσία που ο Κύριος μας εμπιστεύεται!

Για τον Φήστο, έναν άνθρωπο χωρίς πνευματικές ανάγκες, η ομιλία του Παύλου είναι καθαρή μανία (εδ. 24). Πραγματικά “ο φυσικός άνθρωπος δεν δέχεται τα πράγματα του Πνεύματος του Θεού, γιατί είναι μωρία σ’ αυτόν” (1 Κορινθ. 2:14). Επειτα ο απόστολος απευθύνεται απευθείας στον βασιλιά (Ψαλμ. 119:46), με σεβασμό αλλά και με την εξουσία που του δίνει ο Λόγος. Ο βασιλιάς Αγρίππας κρύβει την αμηχανία του υπεκφεύγοντας με την φράση του εδ. 28. Αλλοίμονο! Το να είσαι σχεδόν πεπεισμένος, το να είμαστε σχεδόν Χριστιανοί σημαίνει ότι είμαστε εντελώς χαμένοι.

Ποιός ήταν στην πιο επιθυμητή θέση: ο βασιλιάς ή ο φτωχός αιχμάλωτος; Συναισθανόμενος την υψηλή του θέση ενώπιον του Θεού, ο Παύλος, ο φυλακισμένος του Ιησού Χριστού, δεν σκέφτεται το στέμμα του ανθρώπου που έχει μπροστά του, αλλά την ψυχή του! Ας μην αφήνουμε τους εαυτούς μας ν’ αναβάλουν από την εμφάνιση των ανθρώπων. Ας σκεφτόμαστε το αιώνιο μέλλον τους.

Τον απόστολο τον έχουν εγκαλέσει διαδοχικά ενώπιον του Συνεδρίου, του Φήλικα, του Φήστου και τώρα του Αγρίππα. Πρέπει να εμφανιστεί ακόμα ενώπιον του Καίσαρα, που αυτή την περίοδο δεν ήταν άλλος από τον απάνθρωπο Νέρωνα.

Πράξεις των Αποστόλων 27:1-17

Για να εμποδίσει ο Διάβολος την διάδοση του ευαγγελίου χρησιμοποιεί ανθρώπους εναντίον του Παύλου. Τώρα χρησιμοποιεί τα φυσικά εμπόδια για να εμποδίσουν την οδό του.

Πολλοί Χριστιανοί μοιάζουν μ’ αυτό το πλοιάριο: η πορεία τους εξαρτάται από τον τρόπο που φυσά ο άνεμος. Αν είναι ο νότιος άνεμος που φυσά με ήπιο τρόπο, όλα είναι καλά, σηκώνουν την άγκυρα γεμάτοι θάρρος (εδ. 13). Οταν όμως ο άνεμος γίνει αντίθετος, αρχίζουν να βραδυπλοούν με δυσκολία, δεν έχουν την ικανότητα να προχωρήσουν (εδ. 7, 8) και ψάχνουν εδώ κι εκεί για ανθρώπινο καταφύγιο μπροστά στις δυσκολίες τους (εδ. 4). Και τέλος όταν επέλθει ο τυφώνας των μεγάλων δοκιμασιών δεν μπορούν να κρατηθούν και παρασύρονται (εδ. 15). Το πλοίο θα διαφυλάξει την πορεία του όποιος κι αν είναι ο άνεμος. Θα μπορούσαμε κι εμείς, παρακινούμενοι από μια στέρεη και ενεργή πίστη, να προχωρούμε προς το τέρμα παρά τα μεγάλα κύμματα που αντιμετωπίζουμε!

Αν και ήταν διατεθιμένος με καλοσύνη ο εκατόνταρχος προς τον φυλακισμένο του, εμπιστεύθηκε περισσότερο τον ιδιοκτήτη του πλοίου παρά την συμβουλή του Παύλου (εδ. 11). Δεν εμπιστευόμαστε κι εμείς συχνά τις συμβουλές και τις γνώμες των ανθρώπων, παρά την οδηγία του Λόγου και του Αγίου Πνεύματος; Τί μεγάλη ζημιά μας προξενεί αυτή η επιλογή (εδ. 10)!

Πράξεις των Αποστόλων 27:18-44

Ο Παύλος είναι ήρεμος στο μέσον των κυμμάτων καθώς ήταν ενώπιον των κυβερνητών και βασιλέων. Η καταιγίδα δεν τον εμποδίζει απ’ το ν’ ακούσει τη φωνή του Θεού, στον Οποίο αυτός ανήκει, και που Τον λατρεύει (εδ. 23). Σε καιρούς δοκιμασίας οι άνθρωποι φανερώνουν συχνά τη χειρότερη μορφή φιλαυτίας αλλά εδώ ο αγαπητός απόστολος σκέφτεται για την ασφάλεια των συνταξιδιωτών του. Τους καθησυχάζει με τον Λόγο του Θεού και στη συνέχεια τους ενθαρρύνει να πάρουν λίγη τροφή όχι χωρίς να ευχαριστήσει πρώτα ενώπιον πάντων (1 Τιμ. 4:4, 5).

Μετά απ’ όλες τις αναποδιές και την απώλεια του πλοίου, φτάνουν ασφαλείς στον “επιθυμητό λιμένα” (διάβασε Ψαλμ. 107:25-30).

Μπορούμε να δούμε σ’ αυτό το πλοίο, παιχνίδι των κυμμάτων, μια εικόνα της Εκκλησίας στη γή. Αφού ξεκίνησε μ’ έναν καλό καιρό, δεν πέρασε μεγάλο διάστημα που συνάντησε τον άνεμο των δοκιμασιών και των διωγμών που έφερε ο Σατανάς εναντίον της. Η έλλειψη της τροφής, μια περίοδος βαθύτατου σκότους, έδιωξε κάθε είδους μέτρο σύνεσης, και όλ’ αυτά συνέβησαν γιατί η φωνή του αποστόλου – ο Λόγος – δεν εισακούστηκε. Η μέρα πλησιάζει, και μαζί της το τελειωτικό ναυάγιο της κατ’ όνομα Χριστιανοσύνης (το πλοίο). Ο Κύριος όμως γνωρίζει αυτούς που είναι δικοί Του σ’ αυτή την Εκκλησία, που φέρει τ’ όνομά Του. Κανένας δεν θα χαθεί απ’ αυτούς που Του έδωσε ο Πατήρ Του (2 Τιμ. 2:19, Ιωαν. 17:12).

Πράξεις των Αποστόλων 28:1-16

Ο Θεός έβαλε αισθήματα καλοσύνης στις καρδιές των ειδωλολατρών ανθρώπων στο νησί της Μάλτας (όπως προηγουμένως στην καρδιά του εκατόνταρχου Ιούλιου, εδ. 2, 27:3). Αυτοί καλωσορίζουν και ανακουφίζουν τους ναυαγούς. Στο μέσον αυτών των ανθρώπων, ο Κύριος ευαρεστείται να κάνει γνωστό τον υπηρέτη Του μέσ’ από ένα θαύμα. Ο απόστολος που δεν θεώρησε υποτιμητικό για την αξιοπρέπειά του να μαζέψει ξύλα για την φωτιά, αντιμετωπίζει μια έχιδνα που προσκολήθηκε στο χέρι του αλλά που δεν τον βλάπτει καθόλου. Ηταν ένα απ’ τα σημάδια που “θ’ ακολουθούσαν” τους μαθητές. Ενα άλλο σημάδι ήταν η επίθεση των χειρών πάνω σε ασθενείς προκειμένου να θεραπευτούν (Μαρκ. 16:17, 18). Η καλοσύνη των “βαρβάρων” της Μάλτας γρήγορα βρήκε την ανταμοιβή της. Ολοι οι ασθενείς του νησιού, αρχίζοντας με τον πατέρα του Ποπλίου, θεραπεύονται με την δύναμη του Θεού. Χαιρόμαστε επίσης στη σκέψη ότι πολλοί άνθρωποι επίσης βρήκαν θεραπεία στην ψυχή. Ετσι η εναντίωση του Εχθρού στο μόνο που χρησίμευσε ήταν να σπείρει τον σπόρο του Ευαγγελίου σε μια νέα γή.

Το ταξίδι του Παύλου βρίσκεται στο τέλος. Προτού φέρει οτιδήποτε στους αδελφούς του στη Ρώμη, είναι ο ίδιος πρώτα που παίρνει θάρρος απ’ την αδελφική τους κοινωνία. Ετσι ο νεώτερος πιστός μπορεί να γίνει η αιτία χαράς κι ενθάρρυνσης για έναν υπηρέτη του Θεού.

Πράξεις των Αποστόλων 28:17-31

Ο Παύλος μόλις έφτασε στη Ρώμη καλεί αρχικά τους πρώτους μεταξύ των Ιουδαίων. Σ’ αυτούς εξηγεί τις περιστάσεις της φυλάκισής του. Χωρίς κανένα αίσθημα μνησικακίας προς το λαό του για όλα τα κακά που έχει υποφέρει, τους δίνει τώρα, όπως πάντοτε, την πρώτη θέση στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Ακούραστα απ’ το πρωί μέχρι το βράδι, τους εκθέτει την αλήθεια έως τη στιγμή που θα τον αφήσουν (εδ. 25, 29, διαβ. Εβρ. 10:38, 39).

Ο Παύλος παραμένει για δύο χρόνια φυλακισμένος στη Ρώμη. Ομως μπορούσε αργότερα να διαπιστώσει ότι οι περιστάσεις μεσ’ από τις οποίες πέρασε “συνέτρεξαν εις πρόοδο του ευαγγελίου” (Φιλιπ. 1:12). Κατά τη διάρκεια αυτής της αιχμαλωσίας έγραψε μερικές επιστολές: αυτή προς Εφεσίους, προς Φιλιππησίους και Κολοσσαείς. Δεν θα τις είχαμε αν ήταν ελεύθερος να επισκεφθεί αυτές τις εκκλησίες.

Αυτές είναι επιπλέον οι επιστολές που μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε λίγο περισσότερο την ιστορία της ζωής του μεγάλου αποστόλου. Σ’ αυτό το σημείο η διήγηση διακόπτεται, και το βιβλίο των Πράξεων δεν καταλήγει σε κάποιο συμπέρασμα. Αυτό μας φανερώνει ότι το Αγιο Πνεύμα δεν τελείωσε το έργο Του εδώ κάτω! Το έργο του Αγίου Πνεύματος συνεχίζεται στην καρδιά του κάθε πιστού, για όσο διάστημα η Εκκλησία θα βρίσκεται στην γή.