Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 1:1-11

Ο Παύλος δεν έγραψε την πρώτη επιστολή προς Κορινθίους σαν ένας αυστηρός κριτής. Είχε ο ίδιος ταπεινωθεί και στεναχωρεθεί από τα νέα που δέχτηκε από αυτή την εκκλησία, ιδιαίτερα καθώς τον είχαν πετύχει τη στιγμή που διερχόταν υπερβάλουσα θλίψη σ’ αυτή την πόλη της Εφέσου στην Ασία, όπου υπήρχαν πολλοί ενάντιοί του (εδ. 8, 1 Κορινθ. 16:9). Παρ’ όλο που βρίσκεται κάτω από ένα τέτοιο φορτίο παθημάτων, αυτό μπορεί να γίνεται ένα θέμα ευχαριστίας, διότι παράγουν ένα διπλό αποτέλεσμα. Πρώτα αναγκάζει τον πιστό να χάνει όλη την εμπιστοσύνη που έχει στον εαυτό του (εδ. 9). Δεύτερον, τον οδηγεί να εισέλθει στα βάθη της συμπάθειας του Κυρίου. Καθώς περίσσευσαν τα παθήματα, περίσσευσε για τον αγαπητό απόστολο και η παρηγορία (εδ. 5). Η παρηγορία είναι πάντοτε προσωπική, αλλά επιτρέπει σ’ αυτόν που την πειραματίζεται να στρέφεται με τη σειρά του να μοιραστεί τις θλίψεις των άλλων και να εκφράσει την γνήσια συμπάθειά του σ’ αυτούς. Μετά την περίοδο των δοκιμασιών που υπομένει ο πιστός με την υποστήριξη του Κυρίου, ο Χριστιανός είναι ικανός να μιλήσει σ’ αυτούς που θλίβονται και να κατευθύνει τα μάτια τους προς το “Θεό, και Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τον Πατέρα των οικτιρμών, και Θεό πάσης παρηγορίας (εδ. 3).

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 1:12-24

Δεν συνήθιζε ο Παύλος να λέει “ναί” όταν εννοούσε “όχι” (εδ. 17). Οι Κορίνθιοι μπορούσαν να του έχουν εμπιστοσύνη: δεν είχε υστεροβουλία και αποδείκνυε την ίδια ειλικρίνεια στις πράξεις και αποφάσεις της καθημερινής του ζωής καθώς τους είχε αναγγείλει ένα ευαγγέλιο χωρίς να το καπηλεύεται (δες 2:17, 4:2 τέλος). Πόσο σημαντικό είναι αυτό! Οταν ένα παιδί του Θεού πέφτει σε σχέση με την αλήθεια, κάνει αυτούς που τον παρατηρούν να υποχρεώνονται ν’ αμφιβάλουν όταν στρέφονται στον Λόγο για τον οποίο αυτός δεν δίνει τόσο βέβαιη μαρτυρία. Ο Παύλος έδωσε αποδείξεις μιας απόλυτα ορθής μαρτυρίας και στις σχέσεις του με τον κόσμο αλλά και με τους άλλους Χριστιανούς (εδ. 12). Δεν ήταν ο αγγελιοφόρος του Μόνου που είναι “ο Αμήν, ο πιστός και αληθινός μάρτυρας”, ο Εγγυητής όλων των υποσχέσεων του Θεού ότι θα εκπληρωθούν (εδ. 20, Αποκάλυψη 3:14);

Τα εδάφια 21, 22 μας υπενθυμίζουν τρία χαρακτηριστικά της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος: δι’ Αυτού ο Θεός μας έχρισε, δηλαδή μας αγίασε για Εκείνον και μας χάρισε τη δύναμη να εισέλθουμε στις σκέψεις Του. Μας εσφράγισε, με άλλα λόγια μας προσδιόρισε δείχνοντας ότι τώρα Του ανήκουμε. Τέλος μας έκανε κατόχους του αρραβώνα της ουράνιας κληρονομιάς, δίνοντάς μας την ίδια ώρα μια αρχική απόδειξη αυτής της πραγματικότητας και την ικανότητα να την απολαμβάνουμε από τώρα “μέσα στις καρδιές μας”.

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 2:1-17

Ο Παύλος είχε αναβάλει το ταξίδι του στην Κόρινθο, για ν’ αφήσει να περάσει κάποιος χρόνος ώστε να φέρει αποτέλεσμα η πρώτη του επιστολή προς αυτούς. Με τη χάρη του Θεού, είχε γίνει στη συνείδηση το έργο στο οποίο ελπίζανε τόσο για την εκκλησία, όσο και στον άνθρωπο που έπρεπε ν’ απομακρύνουν. Τώρα όμως οι Κορίνθιοι αντιμετώπιζαν έναν άλλο κίνδυνο: τον κίνδυνο να ξεχνούν να φανερώνουν χάρη προς το μετανοημένο αμαρτωλό. Από μιά αξιόμεμπτη επιείκια είχαν περάσει σε μια αυστηρότητα χωρίς αγάπη. Ο Σατανάς πάντα προσπαθεί να μας κάνει να πηδάμε από το ένα άκρο στο άλλο. Οι μέθοδοί του εργάζονται με διάφορους τρόπους προκειμένου να πραγματοποιήσει τα αναλλοίωτα σχέδιά του: να κηλιδώσει τη μαρτυρία του Χριστού, και να κρατήσει τον άνθρωπο υπό τον έλεγχό του. Χρησιμοποιεί ακόμα και αστεία γύρω από τον ίδιο. – τόσο κοινότυπα στον κόσμο – για να κάνει τους ανθρώπους να ξεχάσουν τα τρομερά του σχέδια. Ετσι λοιπόν ας προσέχουμε τις ελαφρότητες σχετικά με τον διάβολο και την δύναμή του.

Στην ανησυχία του για τους Κορίνθιους, ο απόστολος είχε αφήσει έναν λαμπρό αγρό έργου προκειμένου να συναντήσει τον Τίτο ο οποίος του έφερνε τα νέα τους. Ο Παύλος όμως παρηγορείται σκεπτόμενος ότι παντού όπου πηγαίνει φανερώνει την γλυκειά “οσμή του Χριστού”. Μπορεί να φανερώνεται η ίδια οσμή σε όλους αυτούς που μας γνωρίζουν; Ιδιαίτερα μπορεί να φανερώνεται στο Θεό;

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 3:1-18

Οι άνθρωποι έκριναν τη διδασκαλία που κήρυττε ο Παύλος σύμφωνα με την συμπεριφορά των Κορινθίων. Αυτοί ήταν η ζωντανή του “συστατική επιστολή” ή μάλλον αυτή του Χριστού του οποίου το όνομα ήταν γραμμένο στις καρδιές τους. Κάθε Χριστιανός είναι μια επιστολή του Χριστού την οποία ο Θεός απευθύνει σ’ αυτούς που δεν μελετούν τη Βίβλο ώστε να έχουν ένα ζωντανό ευαγγέλιο μπροστά στα μάτια τους. Δυστυχώς αυτές οι επιστολές συχνά κηλιδώνονται ή δεν κατανοούνται αντί να γίνονται γνωστές και να διαβάζονται απ’ όλους τους ανθρώπους (εδ. 2). Ετσι λοιπόν ας προσέχουμε να μην υπάρχει κάποιο πέπλο μπροστά στα πρόσωπά μας το οποίο να εμποδίζει ν’ ακτινοβολούμε σαν Χριστιανοί: το πέπλο της ανησυχίας, φιλαυτίας, κοσμικότητας . . . Πρώτα απ’ όλα όμως ας μην υπάρχει κάποιο πέπλο στις καρδιές μας (εδ. 15, μια κακή συνείδηση για παράδειγμα) που εμποδίζει τις ακτίνες που χρειάζεται να δεχόμαστε από Αυτόν που είναι αγάπη και φώς. Κρύβοντας ένα κλαδί κάτω από ένα μουσαμά ή μια σκεπή θα μαραθεί. Αντιθέτως αν εκτεθεί φυσιολογικά στον ήλιο και στη βροχή θα το δείς ν’ αυξάνει από τη μια εποχή στην άλλη, και το αποτέλεσμα θα είναι να φέρει τον καρπό που περιμένεις. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ψυχές μας. Ενώ φυλάγονται στην παρουσία του Κυρίου, μια βαθμιαία (ίσως και όχι αντιληπτά) πρόοδος λαμβάνει χώρα, με αποτέλεσμα να τις μετασχηματίζει, για να τις κάνει όμοιες με τις ηθικές τελειότητες Εκείνου Τον οποίο θαυμάζουμε μέσα στο Λόγο Του (εδ. 18).

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 4:1-15

Εχει ο καθένας μας όπως και ο απόστολος απαρνηθεί απόλυτα “τα κρυπτά της αισχύνης”; (εδ. 2). Η καρδιά του Παύλου ήταν όμοια μ’ έναν καθαρό καθρέπτη, που πιστά αντανακλούσε γύρω του κάθε ακτίνα που δεχόταν. Και ποιό ήταν το αντικείμενο που έλαμπε σ’ αυτόν, το οποίο γινόταν ορατό μ’ αυτό τον τρόπο στους άλλους ανθρώπους; “Η δόξα του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού” (εδ. 6). Τί θησαυρός ήταν για τον Παύλο αυτή η γνώση του Χριστού στη δόξα! Αυτός ήταν απλά το σκεύος το οποίο περιείχε αυτή τη δόξα – ένα φτωχό, εύθραυστο γήινο σκεύος χωρίς καμιά αξία. Γιατί αν το όργανο του Θεού το προσέχαμε εξ’ αιτίας λαμπερών ανθρώπινων προσόντων, θά’ πρεπε να έλκει την προσοχή στον εαυτό του, αντί του θησαυρού που έπρεπε να παρουσιάζει. Οι αδαμαντοπώλες γνωρίζουν πολύ καλά ότι μια πολύ στολισμένη βιτρίνα θα μπορούσε να επισκιάσει το κόσμημα που περιέχει. Παρουσιάζουν τα πιο καλά κοσμήματά τους συνήθως πάνω σε μαύρο βελούδο. Κατά τον ίδιο τρόπο ο Παύλος, το σκεύος, είχε δυσκολευτεί, στενοχωρεθεί, διωχθεί, κτυπηθεί . . . έτσι ώστε ο θησαυρός: η ζωή του Κυρίου Ιησού, να μπορεί να φανερωθεί σ’ αυτόν (εδ. 10). Οι δοκιμασίες του πιστού υπηρετούν το σκοπό να του αφαιρέσουν κάθε προσωπική δόξα ώστε Εκείνος – για τον οποίο ο πιστός δεν είναι τίποτα περισσότερο από την βάση ενός λαμπτήρα – να μπορεί να λάμπει στον κόσμο όλο και περισσότερο.

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 4:16-18 ; 5:1-10

Πόσο πολύ φροντίζουμε να διατηρήσουμε και να διαφυλάξουμε “τον εξωτερικό άνθρωπο” υγιή (εδ. 16). Ναί, αν μόνο ο “εσωτερικός μας άνθρωπος” μπορούσε να προσεχθεί όμοια! Αυτό που ανανέωνε την καρδιά του αποστόλου ήταν το αιώνιο βάρος δόξης το οποίο δεν συγκρινόταν με τις δοκιμασίες που περνούσε. Περπατώντας “διά πίστεως. Οχι διά όψεως” (εδ. 7) με τα μάτια της ψυχής του εστιασμένα στα πράγματα που δεν είναι ορατά αλλά που είναι αιώνια, τα απολάμβανε ήδη από τώρα με τον αρραβώνα του Πνεύματος (εδ. 5). Γι’ αυτό το λόγο δεν απέκαμνε (4:1, 16).

Τί φόβος, τί ζήλος, η σκέψη του θρόνου της κρίσης του Χριστού που πρέπει διαρκώς να κινεί τις καρδιές μας! Η σωτηρία μας είναι βέβαιη. Δεν θα σταθούμε εκεί για να καταδικαστούμε αλλά σαν ένα φίλμ, όλη μας η ζωή εκεί θα ξεδιπλωθεί αποκαλύπτοντας όλα όσα έχουμε κάνει “είτε καλά είτε κακά” και θα δεχτούμε είτε κέρδος είτε ζημία. Την ίδια ώρα όμως ο Κύριος θα δείξει εκεί πώς η χάρις Του προστέθηκε, σε όλη της την λαμπρότητα ακόμα κι’ από τις αμαρτίες μας. Ενας καλλιτέχνης που τελείωσε αποκαθιστώντας ένα κατεστραμένο πορτραίτο τονίζει την ποιότητα του έργου του τοποθετώντας την αυθεντική φωτογραφία δίπλα σ’ αυτό. Καθώς δεν είμαστε συχνά ευαίσθητοι με την αμαρτία, υποτιμούμε επίσης και τη χάρη που μας συγχωρεί και μας συνοδεύει. Ο θρόνος της κρίσης του Χριστού θα μας κάνει τέλος ν’ αναγνωρίσουμε την πλήρη έκταση της χάρης Του.

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 5:11-21

Ο Παύλος επιθυμούσε θερμά την ουράνια δόξα (εδ. 2) αλλά ενώ περίμενε αυτήν, έκανε τα πάντα και με μεγάλο ζήλο να είναι ευάρεστος στον Κύριο (εδ. 9). Μή έχοντας κάτι να κρύψει είτε απ’ το Θεό ή τους ανθρώπους (εδ. 11), δεν ζούσε πλέον για τον εαυτό του, αλλά σώμα και ψυχή, ήταν δούλος του Χριστού που είχε πεθάνει και αναστηθεί γι’ αυτόν (εδ. 15). Τώρα ο Κύριος τον είχε καλέσει – όπως κάνει με τον κάθε εξαγορασμένο – σε μια πολύ υψηλή υπηρεσία: αυτή του πρεσβευτή του παντοδύναμου Θεού για να προσφέρει εκ μέρους Του στον κόσμο την συμφιλίωση. Για να πραγματοποιήσει αυτή την αποστολή και να πείσει τους ανθρώπους, δύο μεγάλες κινητήριες δυνάμεις ωθούσαν τον αγαπητό απόστολο: ο τρόμος της κρίσης: γνώριζε πόσο πολύ πρέπει να φοβόμαστε τον Κύριο (εδ. 11), και η αγάπη του Χριστού για τις ψυχές, που χωρίς αυτήν ακόμα και ο πιο εύγλωττος κήρυκας είναι απλά σαν τον χαλκό που ηχεί (εδ. 14, 1 Κορινθ. 13:1).

Από τί αποτελείται λοιπόν το μήνυμα της συμφιλίωσης; Ο Χριστός, ο μόνος άνθρωπος χωρίς αμαρτία, στο σταυρό ταυτίστηκε με την αμαρτία για να πληρώσει το χρέος της. Από αυτή την πράξη χάριτος ο Θεός ακύρωσε την αμαρτία που μας χώριζε από Εκείνον (εδ. 21). “Τα αρχαία παρήλθον”. Ο Θεός δεν τα διορθώνει. Ευαρεστείται να “κάνει τα πάντα νέα”, ναί, κάνοντας κι εσένα ένα νέο κτίσμα (εδ. 17). Πρώτα απ’ όλα όμως, έχεις συμφιλιωθεί μαζί Του;

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 6:1-18 ; 7:1

“Υπομονή πολλή” είναι η σύσταση του υπηρέτη του Θεού (και του κάθε πιστού, εδ. 4, 12:12). Καλύτερη απ’ όλες τις συζητήσεις. Ο τρόπος που υπέμενε ο Παύλος τις δοκιμασίες του, απέδειξαν την αξία του Ευαγγελίου του. Υπέφερε για κάτι που άξιζε αυτές τις δυσκολίες.

Τί παράξενο πρόσωπο που είναι ο Χριστιανός! Κατά κάποιο τρόπο έχει δύο πρόσωπα. Στα μάτια του κόσμου, εμφανίζεται ατιμασμένος πλάνος, άγνωστος . . . γεμάτος θλίψη, φτωχός, μή έχοντας τίποτα. Καί τί είναι ενώπιον του Θεού; Αληθινός, πολύ γνωστός, ζωντανός, πάντα χαρούμενος, και τελευταίο όλων, κατέχοντας τα πάντα! (εδ. 8-10). Αυτό είναι το αληθινό του πρόσωπο.

Οι προτροπές που ακολουθούν μπορεί να φανούν αυστηρές και στενόχωρες. Ερχονται όμως από την πλατιά καρδιά του αποστόλου (εδ. 11). Η λέξη χωρισμός μας αποθαρρύνει και επιπλέον όποιος μιλάει περί αγιασμού εννοεί τον χωρισμό για το Θεό (Λευιτικό 20:26). Για να κατορθώσεις το πρώτο (7:1) είναι απαραίτητο να πειραματιστείς το δεύτερο. Χωρισμός από τον κόσμο (εδ. 14, 15) δεν εφαρμόζεται μονάχα στο ζήτημα ενός ασυμβίβαστου γάμου. Ο χωρισμός απ’ τον θρησκευτικό κόσμο (εδ. 16-18 προσφέρει ανεκτίμητη ανταμοιβή: την παρουσία του Κυρίου Ιησού “στο μέσον” των ιδικών Του, και την απόλαυση μιας άγιας σχέσης με το Θεό και Πατέρα μας. Τέλος στο (7:1) υπάρχει ο χωρισμός απ’ το κακό σε όλα του τα σχήματα.

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 7:2-12

Η αγάπη του Χριστού συνέδεε τον Παύλο περισσότερο με τους αγαπητούς του Κορίνθιους. Και αυτή η αγάπη ήταν τόσο αληθινή και μεγάλη όσο και στην πρώτη του αυστηρή επιστολή προς αυτούς. Τώρα όμως η καρδιά του δεν περιορίζεται όπως σ’ εκείνην. Μπορεί ν’ αφήσει την αγάπη του να μιλήσει ελεύθερα. Ποτέ μην ξεχνάτε αγαπητοί νέοι φίλοι, ότι αυτοί που σας επιπλήττουν και προειδοποιούν πιο αυστηρά, γενικά είναι αυτοί που σας αγαπούν περισσότερο (Αποκάλυψη 3:19).

Η εκκλησία είχε κρίνει το κακό ανάμεσά της· έδειξε μ’ αυτό τον τρόπο ότι ήταν καθαρή και σωστή (εδ. 11): αν είχε ανεχθεί μια τρομερή αμαρτία αυτό οφειλόταν σε άγνοια και αμέλεια. Οι Κορίνθιοι έπρεπε να ταπεινώσουν τους εαυτούς τους για το κακό που εμφανίστηκε ανάμεσά τους, και δοκίμασαν λύπη προς μετάνοια, διότι ελυπήθηκαν κατά Θεόν.

Το εδάφιο 10 μας φανερώνει ότι μια απλή λύπη, ή τύψεις, ή έλεγχος, δεν είναι μετάνοια. Μετάνοια σημαίνει να κατακρίνουμε τις αμαρτίες μας με τον ίδιο τρόπο όπως ο Θεός, ν’ αναγνωρίσουμε το κακό και να το απαρνηθούμε είτε πρόκειται για πράξεις που κάναμε πριν αναγεννηθούμε ή μετά την αναγέννησή μας (Παροιμίες 28:13). Αυτός είναι ο πρώτος καρπός της πίστης. Η λύπη κατά Θεόν είναι λοιπόν κάτι που από μόνο του φέρνει χαρά (εδ. 9). Εχει ο κάθε αναγνώστης μας πειραματιστεί την αληθινή μετάνοια;

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 7:13-16 ; 8:1-8

Η υπακοή των Κορινθίων είχε φέρει χαρά και αγάπη στον Τίτο κι έτσι διπλή χαρά και παρηγορία στον ίδιο τον Παύλο (7:13, 15). Ηταν όμως ακόμα μακριά απ’ το να έχουν τον ζήλο των αγίων της Μακεδονίας (κεφ. 8). Οι τελευταίοι δεν είχαν απλά δώσει υλικά πράγματα από τις περιουσίες τους και τον χρόνο τους: είχαν δώσει τους ίδιους τους εαυτούς τους. Δεν περίμεναν όπως κάνουν κάποιοι μέχρι το τέλος της ζωής τους για να προσφέρουν στο Θεό ένα φτωχό υπόλοιπο των δυνάμεών τους, αλλά είχαν δώσει τους εαυτούς τους “πρώτα”. Ούτε είχαν ξεκινήσει υπηρετώντας τους αγίους. Οχι ήταν στον Κύριο που είχαν δώσει τους εαυτούς τους, πρώτ’ απ’ όλα. Και αυτή η πρώτη προσφορά παρήγαγε όλες τις άλλες. Ανήκαν επίσης στους αποστόλους επειδή οι απόστολοι ήταν υπηρέτες του Κυρίου. Ηταν αυτό κουραστικό για τους Μακεδόνες; Εντελώς το αντίθετο! “Η περίσσεια της χαράς αυτών” μπορούσε να συμβαδίσει με μια “μεγάλη θλίψη” και η “βαθειά τους πτωχεία” ανέδειξε τον “πλούτο της ελευθερίας τους” (εδ. 2). Αυτό που θα μπορούσαμε να περιγράψουμε εύκολα σαν ένα φορτίο, αυτοί μπορούσαν να το ονομάζουν ένα δώρο (εδ. 4). Είθε να μας χαρίζει ο Θεός την ίδια ευλογημένη αφοσίωση στον Κύριό μας, τον Μόνο που έχουμε το προνόμιο να υπηρετούμε, υπηρετώντας τους δικούς Του!

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 8:9-24

Τί ήταν η αγάπη των Μακεδόνων συγκρινόμενη με το ύψιστο παράδειγμα του “Κυρίου μας Ιησού Χριστού”; Αυτοί δεν επέλεξαν από μόνοι τους την βαθειά τους πτωχεία (εδ. 2). Ομως Αυτός, “ο κληρονόμος όλων των πραγμάτων” (Εβραίους 1:2) καταδέχτηκε να γίνει ο Ιδιος φτωχός παραμερίζοντας την ουράνια δόξα Του, να γεννηθεί σ’ έναν στάβλο, να γίνει “ο φτωχότερος Ανθρωπος” σ’ αυτό τον κόσμο, Αυτός που δεν είχε πού να κλίνει την κεφαλή Του (εδ. 9, Ψαλμ. 40:17, 41:1, Λουκά 9:58). Γιατί; Για να μας κάνει πλούσιους με αυτή την ίδια δόξα, και να μας κάνει συγκληρονόμους Του. Τί θαυμαστό μυστήριο χάριτος!

Οι Κορίνθιοι δεν είχαν κάνει πράξη ακόμα την επιθυμία τους να βοηθήσουν τις εκκλησίες. Ο απόστολος γράφει σ’ αυτούς ότι το να θέλουν ήταν καλό αλλά το να πράττουν ήταν ακόμα καλύτερο. Αλλοίμονο! Συχνά οι καλές μας προθέσεις . . . παραμένουν προθέσεις: προσφέροντας αυτή τη Βίβλο ή αυτό το ευαγγελιστικό ημερολόγιο, αυτή την επίσκεψη σ’ ένα άρρωστο πρόσωπο, αυτή τη μικρή υπηρεσία που μας παρουσιάστηκε . . . Είθε να μας δίνει ο Θεός την ίδια ετοιμότητα να θέλουμε όπως και να κάνουμε (εδ. 11, 12). Είναι Αυτός που παράγει και τα δύο σε μάς, σύμφωνα με την ευδοκία Του (Φιλιπ. 2:13). Η καθυστέρηση όμως μεταξύ της επιθυμίας της καρδιάς και της κίνησης του χεριού οφείλεται στη δική μας αμέλεια.

Το ενδιαφέρον του Παύλου ήταν να φυλάγονται όχι μόνο από κάθε απάτη αλλά κι από κάθε εμφάνιση κακού στα μάτια των ανθρώπων.

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 9:1-5

Για να μην αισθανθούμε μάταιη λύπη τον καιρό του θερισμού, ας σπείρουμε (αυτό το νόημα δίνεται) πλούσια στην περίοδο της σποράς που είναι τώρα (εδ. 6, Λουκά 6: 38, Δευτερον. 15:10). Αυτό που βάζει ο Θεός στις καρδιές μας, ας το κάνουμε, κι ας το κάνουμε με χαρά. Γιατί αυτό που θα κρατήσουμε για τους εαυτούς μας δεν θα μας κάνει πλούσιους, και αυτό που θα δώσουμε δεν θα μας κάνει ποτέ φτωχούς (Παροιμ. 28:27). Η χάρις του Θεού μας βεβαιώνει “πάντοτε σε όλα τα πράγματα . . . – όχι σε όλα όσα θα μας άρεσαν – αλλά εις πάσαν αυτάρκειαν” (εδ. 8). Τα εδάφια 11-14 μας υπενθυμίζουν ότι αφιλοκερδής γεναιοδωρία παράγει ευχαριστία προς το Θεό σ’ αυτούς που βοηθούνται, και προσευχή σ’ αυτούς που την προσφέρουν. Αρχίζοντας μ’ ένα θέμα που θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε δευτερεύον και που αφορά στην προσφορά, ο απόστολος έχει έναν τρόπο να μεταφέρει τις σκέψεις μας στα πιο ένδοξα θέματα: την ταπείνωση του Κυρίου (8:9), την ανεκδιήγητη δωρεά του Θεού (εδ. 15). Ας προσπαθούμε με τον ίδιο τρόπο να προοδεύουμε μέσ’ από τ’ ασήμαντα γεγονότα που μας συμβαίνουν στην καθημερινή μας ζωή στις ευλογημένες αλήθειες της πίστης μας. Ενα συνηθισμένο γεύμα, μια οικογενειακή συγκέντρωση, ένα δώρο που δώσαμε ή δεχτήκαμε με αγάπη, είναι ευκαιρίες για να ευχαριστούμε το Θεό, και να σκεφτόμαστε το υπέρτατο δώρο: αυτό που έκανε ο Θεός της αγάπης στον κόσμο, στέλνοντάς του τον Υιό Του (εδ. 15, Ιωαν. 3:16).

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 10:1-18

Ο Παύλος δεν επιθυμούσε να βρεθεί ανάμεσα στους Κορινθίους με τη “ράβδο” για να επιπλήξει προσωπικά για το κακό (10:2, 1 Κορινθ. 4:21). Προτίμησε να τους γράψει και να περιμένει το αποτέλεσμα που θα παρήγαγε η επιστολή του. Κάποιοι όμως εκμεταλευόμενοι την υπομονή του αποστόλου υποτίμησαν την υπηρεσία του. Η ταπείνωση, η αγαθότητα και η γλυκειά Χριστιανική συμπεριφορά που έδειξε ο Παύλος (εδ. 1) έγειναν η πρόφαση για να τον περιφρονήσουν. Διότι ο φυσικός άνθρωπος θαυμάζει μονάχα αυτό που δημιουργεί την έκπληξη, κρίνει μόνο “την εξωτερική εμφάνιση” (εδ. 7). Ομως τα όπλα του στρατιώτη του Ιησού Χριστού δεν είναι σαρκικά (εδ. 4). Το Εφεσίους 6:10 . . . μας δίνει έναν κατάλογο αυτών. Ας θυμηθούμε πώς ο Γεδεών, Σαμσών, Ιωνάθαν, Δαυίδ, Εζεκίας . . . και αναφέρουμε μονάχα ορισμένους, έκαναν θαυμάσιες νίκες. Ας μην μας οδηγούν τα ανθρώπινα προσόντα όπως η ευγλωττία ή η προσωπική ικανοποίηση. Ας ακολουθούμε τον Λόγο και ποτέ αυτόν που τον παρουσιάζει, όσο χάρισμα κι αν διαθέτει, ακόμα κι αν έχουμε ευλογηθεί απ’ αυτό το πρόσωπο.

Οι άνθρωποι συγκρίνουν τους εαυτούς τους με άλλους και υπερηφανεύονται, ένα σημάδι έλλειψης σοφίας (εδ. 12). Εμείς σαν πιστοί έχουμε μόνο ένα Υπόδειγμα για την πορεία και υπηρεσία μας. Ενα Υπόδειγμα που πάντα μας ταπεινώνει όταν συγκρίνουμε τους εαυτούς μας μαζί Του. Είναι ο Κύριός μας Ιησούς.

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 11:1-15

Ψευδαπόστολοι είχαν επιχειρήσει ν’ αντικαταστήσουν τον Παύλο στις καρδιές των Κορινθίων. Το αποτέλεσμα είναι να θεωρεί τον εαυτό του υποχρεωμένο να μιλήσει για τον ίδιο και να επικαλεστεί την “αφροσύνη του”. Δεν το κάνει όμως αυτό για ν’ απαιτήσει την αγάπη των πιστών για το δικό του όφελος (δες 12:15). Είχε ζήλο για τον Χριστό και διεκδικεί με δύναμη την αγάπη τους για τον μοναδικό Νυμφίο της Εκκλησίας.

Οι Κορίνθιοι βρισκόντουσαν στον κίνδυνο να δώσουν προσοχή σ’ ένα “άλλο ευαγγέλιο” (εδ. 4). Ηταν λιγότερο πνευματικοί από τους Εφεσίους που “εδοκίμασαν αυτούς που ονομάζονταν απόστολοι και δεν ήταν” και τους βρήκαν ψεύστες (Αποκάλυψη 2:2). Πολλοί Χριστιανοί διατρέχουν τον ίδιο κίνδυνο όπως οι Κορίνθιοι, βασικά γιατί βρίσκουν τον αληθινό Χριστιανισμό πολύ απαιτητικό. Αντιθέτως ένα ευαγγέλιο το οποίο δοξάζει τον άνθρωπο και δίνει τόπο στη σάρκα θα γίνει αποδεκτό.

Πίσω απ’ αυτούς τους απατηλούς εργάτες ο απόστολος ξεσκεπάζει το Σατανά, τον κύριό τους. Κάποτε ήταν ένα χερουβίμ κεχρισμένον (Ιεζεκιήλ 28:12 . . .), αυτός εξακολουθεί να γνωρίζει με ποιό τρόπο να ενδύεται για να πειράξει τον άνθρωπο με την πανουργία του όπως εξαπάτησε την Εύα (εδ. 3, 14). Είναι επίσης πιο επικίνδυνος όταν παρουσιάζεται σαν τον πονηρό όφι παρά όταν μας επιτίθεται κατά πρόσωπον σαν λέων ωρυώμενος στην 1 Πέτρου 5:8. Θα ματαιώσουμε τις δολοπλοκίες του μένοντες σταθεροί στο Λόγο του Κυρίου.

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 11:16-33

Αυτές οι επιθέσεις εναντίον της υπηρεσίας του Παύλου είναι μια ευκαιρία για το Αγιο Πνεύμα να μας δώσει μια καθαρότερη ιδέα σχετικά με το έργο του και τα παθήματά του. Ναί, ήταν ένας υπηρέτης του Χριστού και μπορεί να φέρει τις αποδείξεις γι’ αυτό από το γεγονός ότι υπέμεινε έναν κατάλογο από παθήματα για το Ευαγγέλιο. Τα εδάφια 23-28, 31, 32 μας δίνουν τις λεπτομέρειες γι’ αυτό που ονόμασε ο απόστολος στο 4:17 “προσωρινή ελαφρά θλίψις”! Ποιός ήταν όμως ο θείος πόρος που τον διατηρούσε ώστε να μπορεί να υποφέρει αυτά τα εξαιρετικά πράγματα; “Ενα αιώνιο βάρος δόξας” ήταν διαρκώς στις σκέψεις του: ο Χριστός στη δόξα, η αιώνια ανταμοιβή του. Αγαπητοί φίλοι, ας στηριζόμαστε σ’ αυτό το μυστικό: όσο περισσότερο ασχολούμαστεμε τον Κύριο, τόσο λιγότερο θα σκεφτόμαστε τις δυσκολίες μας – και πώς μπορούν να συγκριθούν με τις δοκιμασίες του μεγάλου αποστόλου;

Ναί, όσο περισσότερο η αιώνια αγάπη Του θα βαραίνει στη ζυγαριά των καρδιών μας, τόσο λιγότερο οι περιστάσεις της στιγμής θα γίνονται σημαντικές και θα μας καταθλίβουν. Ωστόσο υπάρχει ένα πράγμα που ποτέ δεν θα είναι πολύ βαρύ για εμάς: “η μέριμνα όλων των εκκλησιών” (εδ. 28). Η φροντίδα φανερώνεται κατ’ αρχήν με την προσευχή. Είθε ο Κύριος να μας δίνει την αγάπη για την αγαπητή Του Εκκλησία, και για το κάθε μέλος της χωριστά.

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 12:1-10

Ενας άνθρωπος εν Χριστώ είναι κάποιος για τον οποίο η σάρκα έχει χάσει τα δικαιώματά της (Ρωμ. 8:1, 2). Αυτός είναι “ένα νέο κτίσμα” (5:17). Η θέση του ενώπιον του Θεού είναι αυτή του Χριστού του Ιδιου και την κατέχει στον ουρανό από τώρα διά της πίστεως. Ο Παύλος πραγματικά αρπάχθηκε σ’ αυτό το μέρος για μια αξέχαστη στιγμή. Και τί μπορούσε να δεί στον παράδεισο; Τον Χριστό αναστημένο και δοξασμένο. Τί μπορούσε ν’ ακούσει στον ουρανό; Την γλώσσα του ουρανού που δεν μπορεί να μεταφραστεί στην γλώσσα του ανθρώπου (εδ. 4). Τί εξαιρετική τιμή! Ομως αυτή η μοναδική εμπειρία παρουσίαζε στη συνέχεια κάποιο κίνδυνο για τον απόστολο. Για να φυλαχθεί απ’ το να υπερηφανευθεί, του εδόθη ένας σκόλοψ στη σάρκα, ίσως μια επώδυνη ασθένεια που έτεινε να τον κάνει άξιο περιφρόνησης στο κήρυγμά του (10:1, 10, Γαλάτας 4:14). “Κύριε πάρε αυτό το πράγμα από μένα”, ικετεύει ο απόστολος, “η υπηρεσία μου θα πληγεί απ’ αυτό . . .” “Αρκεί εις σέ η χάρις μου” είναι η απάντηση του Κυρίου. Αντίθετα με το φαινόμενο, ο σκόλοπας ήταν μια ένδειξη αυτής της χάρης. Μήπως δεν χρησίμευσε, σ’ αυτόν τον κουραστικό σύντροφο του έργου του, στη σάρκα του, να την εκμηδενίσει; Ναί, αδυναμίες και δοκιμασίες είναι ανεκτίμητες για τον Χριστιανό. Βοηθούν στο να εξασθενούν τον “άνθρωπο” για να επιτρέπουν στη δύναμη του Θεού να εκδηλώνεται (εδ. 9, 10, 4:7).

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 12:12-21

Τί θλίψη για τον απόστολο να βλέπει τις υποθέσεις που έκαναν γι’ αυτόν, λόγους συμφέροντος και μεθοδείες που του καταλόγιζαν (εδ. 14, 16, 7:2, 3, πρβλ. Πραξ. 20: 33). Με μια άμεμπτη συμπεριφορά δεν είχε πάψει να πορεύεται μαζί με τους συμβοηθούς του “στα ίδια ίχνη”: αυτά του Χριστού (εδ. 18). Αν απαντάει σ’ αυτές τις συκοφαντίες με λεπτομέρειες, δεν το κάνει για να δικαιώσει τον εαυτό του αλλά γιατί έχει σαν σκοπό την οικοδομή των αγαπητών του Κορίνθιων (εδ. 19, 1 Κορινθ. 14:26 τέλος). Πραγματικά, το να μην αναγνωρίζουν την υπηρεσία του Παύλου ήταν ισοδύναμο με το ν’ απορρίπτουν την ίδια ώρα την εξουσία του θείου Λόγου που αυτός εκήρυττε. Πόσοι πολλοί απ’ αυτούς που αποκαλούνται σήμερα Χριστιανοί απορρίπτουν το ένα ή το άλλο τμήμα του εμπνευσμένου Λόγου και ιδιαίτερα τις επιστολές του Παύλου; Τα εδάφια 20, 21 μας δείχνουν σε πόσες αμαρτίες οδηγούν η αμέλεια και η καταφρόνηση.

Κι έτσι σ’ αυτό το κεφάλαιο “βρίσκουμε την πιο δοξασμένη κατάσταση στην οποία ένας Χριστιανός μπορεί να υψωθεί . . . και την πιο άθλια στην οποία μπορεί να πέσει . . . Τί αντίθεση μεταξύ της ανύψωσης μέχρι τρίτου ουρανού κι’ αυτής της απαίσιας σαρκικής κατάπτωσης! Και ο Χριστιανός είναι ικανός και για τα δύο! Τί μάθημα και τί προειδοποίηση για τον καθένα άγιο” (J.N.D.).

Β΄ Επιστολή προς Κορινθίους 13:1-14

Η Εκκλησία ήταν το θέμα της πρώτης επιστολής προς Κορινθίους. Η δεύτερη μας μίλησε σχετικά με το έργο ή την Χριστιανική υπηρεσία. Σ’ αυτή την επιστολή βρήκαμε συναισθήματα, ικεσίες, κόπωση, τις ηθικές και φυσικές θλίψεις του υπηρέτη του Κυρίου. Ο Παύλος ήταν απλά ένα αδύναμο όργανο, αλλά δεν επιζητούσε εδώ στη γή μια καλύτερη μερίδα από αυτή που έλαβε ο Κύριός του. Ο Χριστός είχε βρεθεί στη γή ταπεινός και σταυρώθηκε εν ασθενία, τώρα όμως είναι ζωντανός, αναστημένος με τη δύναμη του Θεού (εδ. 4).

Καθώς ολοκληρώνει την επιστολή του, ο Παύλος απευθύνει στο Θεό μια τελευταία προσευχή για τους αγαπητούς του Κορίνθιους. Αυτή συνοψίζεται σ’ έναν λόγο: την τελειοποίησή τους (εδ. 9). Την ίδια ώρα όμως τους προτρέπει: “τελειοποιείσθε” (εδ. 11). Ζητώντας την βοήθεια του Κυρίου δεν μας απαλλάσει απ’ το να εργαζόμαστε σκληρά με ζήλο κάνοντας πρόοδο στη Χριστιανική ζωή και υπηρεσία.

Τους λέει επίσης, “χαίρετε, φρονείτε το αυτό, ειρηνεύετε . .” (εδ. 11). Είθε όλοι απ’ τους αναγνώστες μας να παίρνουν αυτές τις προτροπές για τους εαυτούς τους και να χαίρονται την υπόσχεση που συνδέεται μ’ αυτές. Ναί, είθε η χάρις του Κυρίου Ιησού Χριστού, και η αγάπη του Θεού, και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος να είναι μαζί με όλους μας (εδ. 13)!